En doen we niets meer?

Je zou het bijna denken.
Het nieuwe jaar is al bijna een volledige maand oud en nog niets nieuws te zien op mijn blog.

Maar er is veel gebeurd en dan lukt het me slecht mijn modus op "schrijven" te zetten.

Eerst een valpartij met een gekneusd sleutelbeen wat me het schrijven knap lastig maakte, dan een man wiens baan mogelijk op de tocht stond.

Tel daarbij op een dochter die, samen met vele collegae, boventallig verklaard werd en even heel diep weg dreigde te zakken toen alles daadwerkelijk een feit werd en je hebt de 'rampspoed' voor de eerste weken van het jaar aardig compleet.

Ik breng dan mijn uurtjes achter de naaimachine wel door, maar het is dan meer een inspiratieloos bezig zijn, lanterfanten achter de machine.

         Maar we zijn nu even verder en aan alles komt een eind.

De onzekerheid over man's baan is weer even weggenomen, dochter vecht zich er aardig bovenop (sterke meid); zij kijkt nu naar voren in plaats van achterom en mijn schouder lijkt zich zonder nare overblijfselen te herstellen.

Dus de afgelopen dagen alle schade achter de naaimachine ingehaald en mijn foto's weer eens verzameld.
 Waar was ik gebleven? Ohja, oudste dochter had dringend een lange broek en een warme trui nodig.
En een vest voor op haar spijkerbroeken......

Het vest, op afwerken na dan.....bang dat ik een foto zou vergeten

Vervolgens dan krijgen drie (gekke) Belgische meiden een andere kamer.

Drie gekke meiden op de verkleedtour

De verhuizing had de nodige voeten in aarde en oudste dochter ontdekt dan ineens dat twee gezinnen samenvoegen toch wel iets meer is dan dozen stapelen.....Nu moesten die dozen dan eindelijk eens uitgezocht worden. Enfin, toen de klus geklaard was mocht Omi kijken of zij nog iets kon toevoegen.....nou dat laten we dan maar. Weet U hoeveel spullen drie meiden kunnen verzamelen?

Ongelooflijk.....en dan durven ze nog te vertellen dat ze niet weten waarmee te spelen......Mijn moeder zei vroeger altijd dat alles waar "te" voorstond niet goed was, behalve 'tevreden'.

En teveel is zo'n woordje........

Maar goed, Omi wilde toch iets......er waren drie stoelen van zolder gehaald om aan de supergrote tafel (van Opa) te kunnen zitten, spelen en werken.

Jammer genoeg hadden die stoelen een rieten zitting.

Als je nog niet zo veel vlees op de botjes hebt voelt dat na een half uurtje  niet zo lekker meer.

Daar wist Omi wel raad mee.Zij zou de kussens maken.

Er was nog een stuk gordijnstof over (rood) van de gordijnen die Omi ooit vermaakte, dat zou het uitgangspunt moeten worden.

En daar ging ik, onzeker op het voor mij onbekende, dus glibberige, quiltpad.

Wat is dát leuk, maar ook; hoe secuur moet je werken.

Pas bij het derde kussen kreeg ik de smaak te pakken.

Liefst had ik alle technieken tegelijk uitgeprobeerd, maar dat was wat veel van het goede.

Om de rode stof te combineren ben ik eerst op zoek gegaan naar bijpassende lapjes.

Nu zijn die er genoeg (wat heet....), maar dat was me niet 'echt' genoeg.

Een quilt moet iets vertellen. Ik heb de meisjes gevraagd naar hun favoriete kledingstukken die ik ooit maakte en heb daarvan zoveel als mogelijk was (gaf veel weg) de restjes verzameld.

Niet alles stond even mooi bij elkaar, maar het hoort wel tezamen.......immers, het zijn/waren delen van de favo kledingstukjes van de kleine dametjes.

Op dit moment leg ik de laatste hand aan de kussens. Inmiddels zit er een (schuimrubber, zelf gesneden, rotwerkje) kussen in en moet de vulopening gesloten worden.

Ook heb ik er op het laatste moment bandjes met klittenbandsluiting aangemaakt, zodat de kussens aan de stoel kunnen worden bevestigd en er niet afglijden.

Dat is op de foto's nog niet te zien, die denkt u er maar even bij.

De allereerste quilt ooit; voor Ine de molentjes

De tweede was voor Brittje; de Dresden quilt

En de derde voor Britt de G. je kunt zien dat ik bijleer.....

Zo, voorlopig heb ik even de 'schade' ingehaald. Nu hoor ik roepen.....mijn plicht.

Ik heb nog wel meer gemaakt, maar dat bewaar ik voor de volgende ronde.

Want die komt er, dat is wel zeker.

Ohja, vergat ik nog; de stofjes hier te zien komen van: Mirjam (Lapjesschuur) en van de Lapjesmarkt (frotté stof van vest) in Almere, Ikea (rode gordijnstof en paarse Ditte); patronen van kleding allemaal uit de Ottobre woman en de kussenhoezen; eigen fantasie, figuren gemaakt met Excell en hoe de Dresden quilt te maken vond ik hier.



Jaar afsluiten.

Een snel jaartje was dit, het bracht veel plezier maar ook de nodige deining.
En een vruchtbaar jaar bleek het ook; ik bracht meer dan 110 naaiwerkjes op de wereld en dan ben ik er vast nog wat wel e.e.a.vergeten (telde alleen de dingen die ik op foto heb).
Ik word altijd een beetje weemoedig op zo'n laatste dag van het jaar.
Ik herinner me dan de leuke dingen die voorbij zijn gegaan, uniek als ze waren komen ze niet meer terug.
Ook besef ik dat we weer een jaartje ouder gaan worden in het nieuwe jaar.
Ik zie hoe de kleindochters langzaamaan van kleine kleuters met hun onverwachte fratsen, een beetje richting teeners aan het ontwikkelen zijn; voorzichtig aan moeten de veel gevraagde draairokjes soms zomaar strakke spijkerbroekjes en shirtjes en tuniekjes worden.
Mega Mindy (is het een vogel, is het een vliegtuig, nee dat is het niet....) raakt uit beeld en metamorfeert in Adele.

Ook om me heen, bij mijn leeftijdsgenoten, mijn familie zie ik dingen anders worden.
Mijn peettante die steeds verder wegraakt in de vergetelheid, die soms denkt dat ik mijn moeder ben.
Die zomaar haar been stoot en dan weer wekenlang een verband moet dragen waarvan ze het nut totaal niet inziet. Maar die ook iedere keer weer zo intens kan genieten van een bosje bloemen, of een vers broodje paling.
Een broer die al een tijd problemen heeft met lijf en leden, twee zusjes die dokteren, een schoonzusje die een heel naar bericht kreeg, een zwager met een knie die niet meer wil wat hij wil.....kortom, ook zij worden samen met ons ouder. En dan begint het hier en daar een beetje te kraken.
Maar ze zijn er gelukkig nog allemaal, ik besef dat dit een groot goed is en daar ben ik blij mee.
Ikzelf  heb ouder worden nooit als probleem ervaren, maar zou er een lief ding voor willen geven als het dan ook zonder al te veel  gedoe mag gebeuren. (wie neit?)
"Liever" koekjes worden niet gegeten is een uitspraak van mijn Oma en oude wagens gaan nu eenmaal kraken.
Vooralsnog kan ik gelukkig constateren dat we er allemaal nog zijn en dat is toch geweldig na alle deining.
Met kinderen en kleinkinderen gaat het prima, ze zijn gezond en hebben het meestal naar hun zin.
De Kerstdrukte bewees dat weer eens; veel gelachen en gepraat, vrolijk, maar ook soms diepgaand; na afloop hadden we allemaal het gevoel dat het een fijn Kerstfeest was geweest.

In het nieuwe jaar staat er vast weer veel te gebeuren. Sommige dingen zijn al bekend, andere zaken komen vanzelf op ons pad.
En ik ga natuurlijk ook weer achter mijn naaimachine. Dat kan weer, het machientje is net terug van de naaimachinedokter; was even dringend aan een grote beurt toe.
Hij heeft vast fijn 'gelogeerd', maar ik ben blij dat hij weer op zijn plaats terug is. Zo kaal, die tafel zonder mijn trouwe Pfaff. 

Een deel van de 2011 collectie

Hij heeft me al menig uurtje terzijde gestaan en ik hoop dat dit het komend jaar weer net zo'n prettige samenwerking wordt.......
Een foto met een deel van de verzameling kon ik nog net kwijt hier.
Het oorpronkelijk formaat was helaas buitenissig voor Blogger; vandaar een verkleinde weergave.

En dan nu op naar 2012. Kijken of jongste haar keerpunt goed kan maken, van afstandje volgen of andere dochter haar droombaan vindt en of oudste zoon zijn voornemens om opnieuw aan de studie te gaan ook tot daden gaat omzetten.
En zelf? Wil ik in het nieuwe jaar eindelijk weer eens echt op vakantie en hoop ik dat manlief zijn baan zal behouden. Maar het liefst van alles wil ik dat iedereen die me lief is en na staat gezond en gelukkig blijft.

Ik wens iedereen die wel eens meeleest, of toevallig mijn blog passeert een fijn uiteinde en een heel mooi en gezond Nieuwjaar.
Wordt vervolgd in 2012..........

Aan alle mensen die ik ken, meelezers/volgers en toevallige passanten

Een warm, harmonieus, vredig en goed Kerstfeest toegewenst.

De dag erna èn zowaar ......foto's op model

Schrijven vind ik leuk en ik doe het graag, maar een pakkende titel verzinnen is me nooit zo gegeven.

Want hoe vertel je nu treffend en ook graag een beetje kort (ikke, kort van stof???? Grapje toch zeker) in een simpel bloghoofdstuk dat jongste het zo lastig heeft en dat je tegelijk (nu 'n beetje stressgebonden uiteraard) zoveel kunt lachen samen én dat je eindelijk eens in de gelegenheid bent zomaar een foto op model te maken van een van de Belgische kleinkindjes in haar nieuwe outfit?
Eerst maar jongste dan?
Moeilijk; heeft zich knap door het weekend heengeslagen, was een prettige, beheerste chauffeur in de ruim 5 uur die we gisteren naar België vv samen in de auto doorbrachten en gaf pas tijdens de terugweg een doorkijkje in haar gedachtestroom.
Manlief achterin, koptelefoon op en een film op zijn laptop. Wij samen voorin; ik de bijrijder, zij de chauffeur.
Buiten donker, veel sneeuw tot Breda en weinig goeds op de radio. Dan gaat het allemaal vanzelf.
En dan blijkt dat ze is uitgedacht en de beslissing heeft genomen niet naar de functie bij het moederbedrijf te solliciteren. Haar motivatie is dezelfde, haar gedachten nu beter geordend, ze is zeer gedecideerd in haar uitspraak.
Het is fijn dat ze niet verplicht wordt dit te doen, het was slechts een goedbedoelde suggestie, mogelijk gemaakt door haar directeur. Vanochtend heeft ze hem verteld wat haar argumenten zijn om dit niet te doen.
Men had even wat meer woorden nodig e.e.a. te begrijpen; soms vergeten mensen snel, ook blijken mensen elkaar minder goed te kennen dan gedacht.
Als schepen die elkaar in de nacht passeren, je ziet slechts de contouren, niets van de binnenkant.
Vandaag ook kregen andere mensen te horen of ze al dan niet konden blijven.
Zo mogelijk nog meer mensen dan vrijdag werden vandaag geconfronteerd met een compleet andere toekomst.
Hoe triest. En of het dit allemaal waard zal zijn? Zullen de aandeelhouders straks meer geld ontvangen? Vrijdagavond bij sluiting van de beurs, bleek het aandeel van het moederbedrijf flink gestegen.
Rijp gemaakt voor overname? Aandeelhouders die tevreden gesteld moeten worden, maar wat pas mogelijk is na een grote opruiming?
De lage koersen van het afgelopen jaar wekten soms bevreemding. Hoe was dit mogelijk?
Zo slecht deden ze het niet, zeker het onderdeel van jongste niet, integendeel.
Maar toch; de beursblogs volgend zie ik dat er tegen die lage koersen wordt ingekocht met de bedoeling bij een eventuele overname (waar de koers een stuk hoger moet liggen, anders verdient er immers niemand iets) weer te verkopen.
Handel, allemaal handel. En ik maar denken dat mensenhandel verboden is.
Bitter? Neen, realistisch. In bedrijven werken immers mensen, heel betrokken mensen vaak.
Die kijken niet naar het aandeel, hebben geheel andere belangen dan die van de aandeelhouders.
Op de een of andere manier klopt het niet.
Nog 4 dagen, dan kan jongste de deur achter zich dichttrekken. Haar vrije dagen tussen Kerst en Nieuwjaar had ze al veel eerder ingepland, nog onwetend van de donkere wolken die boven haar en andere hoofden zouden verschijnen.
Daarna zullen we eens meekijken wat de toekomst voor haar in petto heeft; maar eerst eens flink alle sores buitenwerken, en daar ga ik mijn eigen rol wel in vervullen.

België bracht gelukkig een beetje broodnodige afleiding; Ine werd 8 en dat moest natuurlijk met een feestje duidelijk gemaakt worden.
Tannyfee had een kadootje meegegeven voor haar gewisselde tandjes en Omi had een echte "Ine-set" gemaakt. (moet speciaal bij haar tegen een stootje kunnen).
En natuurlijk nog een (extra) verjaardagskadootje, want kleertjes zijn wel leuk, maar een kadootje is nóg leuker als je 8 wordt.
Een lekker dik boek had ze gevraagd, zo'n écht boek met een harde kaft en heel veel bladzijden.
Over elfjes en feeën moest het gaan, die waren zo leuk.
Ine droomt graag een beetje weg zo nu en dan.
Ze wordt een echte boekenwurm; als ze leest is de van de wereld.
Heerlijk is dat, ik was vroeger een ramp volgens mijn moeder, als ik las merkte ik niets van wat er om me heen gebeurde, gewoon IN mijn boek, dan bestond er geen andere wereld.
Sinds ik zelf kinderen kreeg is dat een beetje over; je houdt altijd met een oor en een oog de wereld om je heen in de gaten; gaat alles goed, doen ze niks gevaarlijks, brandt er niets aan, of eerst nog even snel dit en dat en dán pas dat boek.
Heerlijk, als je kind bent en kunt verdwijnen in een boek.
Gisteren had Ine niet zoveel mogelijkheid om te lezen, want er moest gefeest worden én geposeerd.
En Ine is een beetje verlegen als de aandacht alleen op haar gericht is.
De eerst foto laat dat goed zien.
Maar op aanwijzing van Omi wilde ze ook wel een keertje "stoer" gaan staan en dat  vond Omi echt tof (ik leer nieuwe woordjes bij van mijn kleinkinderen), want zo lang kennen Ine en Omi elkaar nog niet en door de afstand zien we elkaar natuurlijk niet dagelijks. Ga er dan maar eens staan, zo'n dame die even een foto van jou alleen wil maken, geen zusjes in de buurt. Beetje eng is dat wel.
Oordeelt u zelf:



Een verlegen meisje van net 8

De spijkerbroek mocht gewoon even eronder aan blijven had Omi gezegd, zo'n gedoe anders......

Tof hè?(en wat trekt ze het jurkje lekker naar beneden nu.....hihi

Het kind helemaal blij en tevreden achtergelaten, en daar doen we het voor, toch?
 

Opvrolijken met kindjes die (te) snel groter worden.

Na twee lastige dagen door moeilijke zaken en lastig te overwegen besluiten wordt het tijd het vizier weer op de toekomst te richten.
Nu is dat niet zo moeilijk als je (klein) kinderen hebt.
Wat te denken van Britt, die in mei 8 jaar gaat worden.......
Een telefoongesprek: "Omi?"
En ik: "Jahaa?" (ik weet dat er dan iets komt wat thuis nog even op 'hold' staat)
Britt: "Ken jij dit liedje?""  Ze neuriet een mij bekend wijsje en probeert het nog eens in koeterwaals Engels......
Na even luisteren herken ik Adele en haar song: "Someone like you".
Ik vertel haar wie Adele is en dat Omi de CD thuis heeft liggen.
Ik bied uiteraard een exemplaar aan en geniet al bij voorbaat van de reactie van haar moeder (mijn dochter dus).
Eindelijk wraak op mijn dochter, die vroeger meerdere keren per dag gewaarschuwd moest worden om haar muziek zachter te zetten, want we vonden heus niet allemaal het geluid van haar idolen prettig in het gehoor liggen.
Ik heb voor kleindochter zelfs de moeite genomen de teksten van de songs op papier te zetten; kan ze nog beter leren meezingen (en mijn dochter namens mij plagen)
Mijn wraak is zo zoet.....
Dit alles verbaasde mij wel behoorlijk; nog geen 8 jaar en net zo enthousiast als haar 60 plus Omi over een zelfde zangeres, even slikken hoor.
Zo'n kindje houdt zich toch bezig met Mega Mindy en K3? Of begin ik nu al de boot te missen?
Ik mag wel opletten, ze is straks afgestudeerd voordat ik het weet.
Gelukkig vertelt ze in hetzelfde telefoongesprek hoe lastig ze de tafeltjes vindt en om over deelsommen maar niet te spreken.
Aan de telefoon oefenen we nog even, gelukkig, ze gaat nog gewoon 8 jaar worden eerst........
We oefenen samen een beetje en ik verzin gekke trucjes om het haar gemakkelijker te maken.
Lekker even babbelen met kleindochter, dat verdrijft mijn sombere bui een beetje.

Vandaag vervolgen we het plezier; CD, teksten, en een foto liggen klaar om mee te reizen naar België.
Ook een brief van de tandenfee die in Almere woont in het grote bos.
Die brengt mijn kleinkindjes een leuk boekje en wat spaarcentjes als er een melktandje meekomt.
Inmiddels is het enthousiasme zo groot bij de diverse kindjes en de tandjes wisselen zo snel, dat Omi maar bepaald heeft, dat Tanny (zo heeft Omi de tandenfee genoemd) maar twee tandjes per kindje kan meenemen.
Dit komt omdat de kabouters (daar brengt Tanny de tandjes naar toe) anders veel te veel sieraden van de tandjes moeten maken en dan krijgen ze het veel te druk. Logisch toch? Kabouters hebben echt nog wel iets anders te doen hoor (wat te denken van mijn strijk bijvoorbeeld?) .
Tandenfee Tanny is als Sinterklaas......zodra het onderwerp actueel is geloven ze er nog heilig in. Heerlijk.

En verder gaan we Ine's 8e verjaardag natuurlijk vieren.
Haar kleertjes zijn inmiddels ingepakt, net als het kado.
De foto's zijn gemaakt (na geruzie met de nieuwe camera die ik nog lang niet onder de knie heb.....(of Omi,  RTFM) en we gaan proberen vandaag eens een foto op model te krijgen
Maar let op; het blijft proberen, want de kindjes zijn druk op zo'n dag en voelen er lang niet altijd voor nog eens 'model' te gaan spelen. We doen ons best.

Voor het verjaardagssetje van Ine heb ik gekozen uit mijn lijfblad, de Ottobre.
Uit de uitgave van 2010 nummer 6 het  ik shirt model 19 gekozen.

Ik had dit shirt al eerder gemaakt, goede pasvorm, leuk model. Wel heb ik nu het borduursel op de bovenarm weggelaten evenals de lintjes en de tunneltjes in de zijnaden.
De overgooier komt uit een Ottobre van 2011, nummer 1 (Lente), modelnummer 23.

Een redelijk simpel te maken model, al zitten er veel frutsels aan. Ik had netjes de opgegeven lengte voor de ruche op de onderkant van de rok aangehouden, doch had iets te enthousiast gerimpeld.......Voor degenen die plannen hebben deze ook te maken; neem gerust meer lengte voor de ruche, dan kun je er met meer vrijheid mee slingeren......
Natuurlijk hebben we dan ook nog een achterkant en de complete set voor de liefhebbers:



Ik sta duidelijk scheef voor het object.....grrrr

 Ik heb nog meer gedetailleerde foto's voor de echte steekjesvreters onder ons, doch die lever ik dan op verzoek wel aan.
De stofjes komen beide van mijn hofleveranciercier, de Lapjesschuur.
De zwart geruite is een katoen met een flanellen achterkant, vond ik bij de quiltstofjes, een heerlijk stevige stof, die gemakkelijk te wassen en te strijken is (zelf uitgeprobeerd) en zich gemakkelijk laat verwerken. Het stofje van het shirt is een Nootenboom tricot. Dat behoeft verder geen toelichting, denk ik.

Voor dit moment volstaat het, want het wordt tijd voor de douche en de lange reis.
 

Nietsche op Naaieritus; een dilemma

Wat je niet doodt maakt je sterker.......JJ, tot 1 januari as de manager van jongste, haalde dit aan in een reactie op mijn blog over het keerpunt dat aanstaande was voor jongste en veel collegae. De reactie ging over jongste.
Een stelling van Nietsche waar de man zelf de tijd niet voor kreeg deze aan de praktijk te toetsen.
Zijn neiging tot nihilistische opvattingen en het daarmee gepaard gaande verdwijnen van een stuk moraliteit, stoorde hem en hij filosofeerde dat wanneer hij dit dilemma op zou lossen, hij er sterker en zekerder uit zou komen.

Dan even terug naar het heden; jongste is boventallig verklaard.
Dit wil zeggen, dat zij een van de velen is die vanaf 1 januari in feite zonder baan zit.
Geen herplaatsing, geen functie in de nieuwe (zeer afgeslankte) opzet.
Ondanks alle goede voorbereidingen, voornemens en wat al dies meer zij is het toch een flinke klap.
Maar, stoer als ze is, heeft ze zich op de zaak redelijk weten te handhaven.
Ze noemde het aan de telefoon s'middags een 'slagveld'. En dat was zo. Zoveel mensen die hoopten......
Na veel collegiale adhesiebetuigingen (en jij, en jij??) over en weer gaat ze op weg om naar huis te gaan.
In de garage treft ze een collega die zichzelf alleen waande en het uitsnikt.
Trots ben ik dan op mijn kind; ze slikt (weer) haar eigen verdriet in en probeert te troosten. Ze slaagt erin de verdrietige collega een beetje gezond verstand in te praten opdat deze veilig naar huis kan rijden.
Dan komt mijn flinke dochter thuis en is er even alleen het verdriet.

Wat heb je dan aan Nietsche? Niets dus, helemaal niets.
Dan is er alleen mijn moederhart dat het uitschreeuwt: "Hé jongens, jullie doen mijn dochter verdriet, mijn dochter!"
Om dan even later toch de koffiekan en de broodnodige sigaret te pakken en te ontnuchteren, samen.
Haar telefoon gaat af en aan, veel lieve mensen die er niets van snappen waarom zij wel en die ene andere niet; mensen, ook van wie ze het niet verwachtte, die proberen haar een hart onder de riem te steken.
Lief is dat.
Ze vertelt hoe ze, naar de top van het bedrijf kijkend, nuchter en wel, begrijpt wat er gebeurt.
Ook had ze al veel langer gezien dat er best anders gewerkt zou kunnen worden en analyseerde ze al trefzeker dat met een Fte minder op haar afdeling ook gefunctioneerd kon worden.
Maar nooit had ze ingecalculeerd dat haar gehele afdeling zou verdwijnen, overbodig gemaakt zou worden.
Ze krijgt tijdens het gesprek een goedbedoeld advies/aanbod te solliciteren naar een vacante functie op een externe afdeling bij het moederbedrijf........... Wat kennelijk minder bekend is, dat ze juist daar ooit wegging om zeer goed overdachte en gemotiveerde redenen.
Haar poging indertijd (ze werkte toen voor diezelfde afdeling van het moederbedrijf), om voor een 'toko' te gaan werken waar men hart had voor de zaak, waar mensen met respect bejegend werden en waar weinigen raar opkeken van een uurtje extra, slaagde.
Oh, het had wel wat opstartproblemen, dat zeker. Maar het kost ook altijd een paar ritjes rijden voordat je alle knopjes blindelings weet te vinden en je je echt thuis voelt in een nieuwe auto, toch?
Ze heeft aangegeven dit weekend na te denken over de mogelijkheid te solliciteren, maar ik denk dat ik het antwoord al ken nog voordat ze het zelf geformuleerd heeft; een duivels dilemma, dat weer wel.
Immers, dan zou ze zo goed als zeker van de ene in de ander job overstappen.
Maar, en dat zal mijn fout zijn; ik heb mijn kinderen geleerd je te commiteren aan je werkgever; als je ja zegt tegen een job zet je je voor 200% in.
Als je dat niet (meer) op kunt brengen moet je uitstappen of er al helemaal niet aan beginnen.
Jongste had de neiging te lang vol te houden (ik doe vast niet genoeg mijn best, ik probeer het nog beter.....ik ga het nog wel leuk vinden). Had .....ik schrijf bewust in het verleden.
Toen was ze zo, nu is ze groter gegroeid en heeft ze veel meer zelfvertrouwen gevonden.
Je gaat niet dood aan onzekerheid en gebrek aan zelfvertrouwen, maar het helpt je niet op je zoektocht naar een fijne baan die je toekomstperspectief biedt.
In die zin geef ik Nietsche dus wel gelijk......maar daar houdt het dan echt wel op.

Alle onzekerheden die sinds gisteren het hoofd van jongste bestoken voel ik een beetje aan alsof het mijzelf betreft.
Mede doordat het nieuwe bedrijfsplan pas in de loop van volgende week bekend wordt ziet ze nog niet waarom voor haar (we hebben het nu even niet over al die anderen) geen  plaats meer is.
Ook begrijpt ze weinig van alle lieve collegae die menen dat zij nu net uitgerekend niet gemist kan worden.
Want als zoveel mensen dit beweren, waar ligt dan de waarheid als ze aanhoren moest wat de bedrijfsleiding besliste?
En wat te doen met haar scherpe opmerkingsgave?
Er werd niet uitsluitend naar poppetjes gekeken zonder gezichten, want ......en komt dan met een aantal zeer treffende voorbeelden.
Toch heeft haar grote hart de overhand, ze is meer dan begripvol voor de ontstane situatie, zeer solidair naar blijvende en vertrekkende collegae en vol lof over haar leidinggevenden.
En wat de toekomst haar zal brengen? Niemand weet dat.
Voor een deel zal dat afhangen van haar eigen weerbaarheid, incasseringsvermogen, vechtlust en ondernemingszin.
Ze zal even tijd nodig hebben, na volgende week vrijdag kan ze rouwen. Dat moet ook, dat hoort erbij.

En na de (daardoor toch getekende) feestdagen  zal ondergetekende proberen haar moederrol met nog meer energie op te pakken.
Moeder zijn betekent; loslaten als het moet en vasthouden als het nodig is. Een dilemma.
Op de achtergrond blijven is het moeilijkst; onzichtbaar steunen, onhoorbaar troosten en onuitgeproken de goede motivatie meegeven. Maar goede moeders behoren dat te kunnen.
En zeker niet de voetbalmama zijn, die het hardst schreeuwt langs de kant; ik praat liever thuis over zaken die misschien anders kunnen, doch alleen als mijn kinderen de dingen met me delen.
Je probeert bij je kinderen alles in te bouwen om ze te wapenen en steeds opnieuw sta je aan de kant te kijken of ze ermee om kunnen gaan.

Jongste is ongekunsteld, soms naïef, heel open en (soms iets te) oprecht.
Ze mocht vaak wel iets assertiever zijn en zich wat meer vragend opstellen; zij leeft in de wereld van vragers, maar is zelf meer een brenger.
Ze heeft nooit kunnen/willen leren dat veel mensen in de boze buitenwereld manipuleren en toneelspelen tot een tweede natuur hebben gemaakt.
Ze zal dus nog wel eens op haar snuut vallen.
Maar daar zijn dan Mama's voor uitgevonden; die maken je snuut schoon, laten je je neus snuiten en hebben als lijfspreuk: "Brand is erger"
Jongste is volwassen nu, definitief en ik ga meekijken wat ze met dit keerpunt doet.

Vooralsnog heb ik haar gisterenavond weggestuurd in haar nieuwe shirt (net op tijd af, met veel hindernissen door trieste telefoontjes....) Een feestje bij een heel geliefde collega (die mocht gelukkig blijven) was een welkome afleiding.

Peace men!
Het nieuwe shirt kan best op
de hondjespyamabroek.

Na het douchen zou ze het nog even "showen" voor een laatste controle.
Ze komt via de binnendoorroute (ze kan ook gewoon buitenom hoor, maar nu even niet)
Baldadig trok ze het shirt aan over een in haast aangeschoten pyamabroek; mijn jongste in optima forma, wars van opsmuk, gewoon zoals ze is.
Ik zeg wel dat ze nu volwassen is, maar dat zal, gezien de foto, toch misschien nog wel even duren.........gelukkig maar, want er is niets aan om volwassen te zijn, toch?
(niets Nietsche, gewoon Omi)

Keerpunt

Met naaien heb je vele keerpunten te maken; een hoekje hier en een splitje daar.
Je naald in de stof laten en keren........
Net als een keerpunt in je leven; met 2 voeten op de grond blijven, daar is je basis en keren.

Vandaag, om precies te zijn vanmiddag om 13:30 uur begint een lastig gesprek voor jongste....mag ze blijven of is ze een van de velen die moeten vertrekken.
Ze is zo op haar plek in dit bedrijf, heeft zo'n goede relatie met collegae opgebouwd.
De wens van de leiding om het bedrijf nóg winstgevender te maken en om dat doel te bereiken in de nieuwe opzet met een heel wat kleinere bezetting verder te gaan, veroorzaakte de laatste maanden veel onrust.

Ook hier in dit gebouw, dit huis.
Gesprekken tot laat op de avond, die gingen over wel of niet tot de groep vertrekkers te behoren en welke argumenten er waren om juist haar misschien te laten blijven.(dan valt er tenminste nog wat te lachen en dan behoudt met een waardevol stuk know-how).
Om dan ook te concluderen dat er meer mensen doldrieste dingen zeggen/doen en andere waardevolle kennis verloren gaat. Daar is zij niet uniek in tenslotte.
Hilarische verzinsels over wat te doen met de "vertrekpremie" indien van toepassing.
Van eindelijk op vakantie naar China, tot het nuchtere: dan kan ik mijn opleiding eindelijk gaan doen en zomaar ineens betalen.......Van een andere auto tot op de bank laten staan voor je weet maar nooit.

Maar ook het besef, dat dit een keerpunt kan worden: 30 jaar zijn, en mogelijk helemaal opnieuw moeten beginnen in een arbeidsmarkt die dunner en dunner lijkt te worden door de crisis.
Geld voor een opleiding is er dan, nu tanden op elkaar en doorzetten zodat je straks beter beslagen ten ijs komt?
Een keerpunt in meerdere opzichten wordt het dan. Zonder baan wellicht, maar met een nieuwe toekomst.
Eerlijk is eerlijk; er is hard en zorgvuldig gewerkt aan een juiste begeleiding; al snapt niemand waarom er juist gesneden wordt in een winstmakend deel van het bedrijf, bij alle overwegingen is tot zeer recent alleen met 'poppetjes zonder gezicht" gewerkt.
Er wordt gesneden in álle lagen, directie, management, staff.....iedereen doet mee in deze krankzinnige "wedloop"die je nu steeds meer om je heen ziet ontstaan.
Crisis, heel dichtbij nu.
Een nieuw "frame" met minder poppetjes werd gelegd op het oude; procentueel gezien blijven de leeftijdscategorieën gelijk en er werd rekening gehouden met het anciënniteitbeginsel, verder is "gezichtsloos" gekapt.
Nu zijn de poppetjes gewijzigd in mensen met gezichten; eerst zijn de mensen op de werkvloer aan de beurt, de staff, die van hun eigen directeur horen hoe hun toekomst er uit zal zien, vervolgens de management laag, die dit van diezelfde directie zullen vernemen en tenslotte de directie zelf die van hun algemeen directeur horen of ze al of niet nog toekomst hebben binnen het bedrijf.
Jonge mensen, oudere mensen, mensen die al bijna van het ontstaan van het bedrijf in beeld waren tot mensen die net meedoen.
Mensen die bijna aan hun pensioen toe zijn, mensen die net een eigen huis kochten, of hun eerste kindje verwachten, mensen die allemaal hoopvol gestemd zijn/waren.
Ik weet niet met wie ik vandaag liever zou ruilen: met mijn jongste, die (als het vertrekken wordt) een nieuw begin kan/wil maken, met de manager die weg moet en evt. aankijkt tegen een leger wordende markt omdat de management cultuur langzaamaan afbrokkelt, of met de directeur die mensen, die hij om zich heen verzamelde en waardeerde, moet gaan zeggen dat het afgelopen is en die daarna zelf nog eens te horen krijgt of hij bedankt wordt voor zijn/haar diensten.

Een ding hebben ze allemaal gemeen; hoe het ook wendt of keert, een ieder zal vandaag als een keerpunt ervaren.
Geen idee of er mensen zijn binnen mijn jongste's groep die mijn blog lezen, maar voor degenen die dit blog dan eens mochten passeren:
Ik wens jullie allemaal sterkte; jongste natuurlijk, haar manager (JJ) en haar directeur (JL) en mocht jongste bij de groep horen die afscheid gaat nemen: dank, jullie hebben je werk goed gedaan.
Ik ken jullie allebei, van heel nabij, zonder jullie ooit gezien te hebben.
Ik leefde mee met jullie wel en wee vanaf loopafstand.
Mijn jongste heeft zich altijd erg verbonden gevoeld met de manier waarop jullie in je werk staan: gáán voor die toko, werk ervoor alsof het je eigen toko is, was jullie devies.
Zo stond/staat zij er ook in.
Het heeft haar sterker gemaakt, ze heeft zelfvertrouwen gevonden en het allerbelangrijkste; ze (her)vond zichzelf en heeft geleerd dat het meer dan de moeite waard is met hart en ziel achter je werk te staan, maar vooral achter de mensen die het bedrijf maken wat het is.

Zoiets doet een bedrijf niet met je natuurlijk, maar dat wordt gerealiseerd door de juiste mensen op de juiste plaats…….

Ruches of frullekesstof?

Ik gebruikte nooit eerder dit soort ruchesstof, wat een rampenplan.
Mijn Vlaamse collega noemt het "frullekesstof".
Liever zou ik het vanaf nu "uitkijkstof" noemen.
Het knippen viel nog wel mee, wel goed opletten dat alle panden netjes op elkaar aansluiten, zodat de ruches netjes aan elkaar passen. Maar er moet ook een coupenaad in........en een schoudernaad.....en mouwen.
En dan ga je NIET knippen in uitstekende "frulletjes" want let op, dan heb je nét de verkeerde.....
Ik had echt zoiets van; dat wordt deze keer geen snel tussendoorshirtje.
Inmiddels zover dat coupenaden,  zijnaden en schoudernaden aan elkaar zitten en het resultaat viel niet tegen; bij de eerste pasbeurt was jongste blij met haar Mama. (en dat is soms wel eens anders...)

Mouw even aangespeld voor beter beeld

Eens kijken of ze vanavond nog steeds even blij is......
Daarna nog even snel de knoopsgaten voor de verjaardagsoutfit van Ine maken en dan begint mijn (drukke) weekend.
 

Aanwaaikleinkinderen en verjaardagskleertjes



Ine 2008

Aanwaaikleinkinderen zijn kleinkinderen die zomaar aanwaaien. Dat zijn kinderen die je kado krijgt, omdat bijvoorbeeld je dochter een man tegen komt die zelf al een "voorraadje" ondeugd in huis heeft. Zo kwam Ine in 2008 voor het eerst bij ons op bezoek, samen met haar zusje en Papa. Wij waren toen op vakantie in ons geliefde Lauwersoog en Ine was toen nog een heel verlegen, (voor ons) onverstaanbaar pratend meisje.
Nu is Ine al weer bijna (morgen) 8 jaar en leest al dikke boeken, praat graag en veel (en nu zeer verstaanbaar) en mag dus op Omi's blog.
Want jarige kindjes zet Omi in het zonnetje.
Ine is een heel zorgzaam meisje, zij speelt graag met poppen en vindt het leuk  om Omi te helpen.
Zo ook in de vakantie van 2009. Samen met haar zusje kwam ze bij Omi logeren. Wat ontzettend jammer dat het weer niet mee wilde spelen. We konden niet naar de "aapjes" en behalve een keer met de bus naar de stad zat er niet veel anders op dan het vertier binnenshuis zoeken.

Lintjesmeisje

Ine wilde wel een klusje doen:......Lintjes opruimen. Daar zaten mooie kleurtjes tussen en zelfs bling-bling. Wat is nou aantrekkelijker speelgoed voor een klein meisje?
Dus een kleed op de vloer en de laden met lintjes op zijn kop.
Tot dat moment waren alle lintjes redelijk opgeruimd en opgerold, behalve wat "gebruikerssporen" was er weinig mis mee.
Hier kon Ine zich nog best mee vermaken.
Ik had wat lege rolletjes en kartonnetjes klaargelegd en uitgelegd wat de bedoeling was.
Ine bedacht, dat je het natuurlijk extra mooi maakte als je eerst alles helemaal afrolde.........toen ik na een minuutje of 20 bedacht (jaja, had beter moeten weten) dat ik wel eens kon kijken of ze het echt wel leuk vond trof ik haar aan zoals op bijgaande foto......(en dan zie je nog maar de helft.....)
Temidden van een warboel aan lintjes; Ine was druk doende om ALLE lintjes helemaal af te rollen. (dus ook de lintjes die gekocht waren op een rolletje etc....)
Het heeft even geduurd (moest eerst even uitlachen en foto maken) voordat ik haar kon uitleggen dat dit niet helemaal de bedoeling was.
IJverige Ine...........
Het is traditie dat de kleinkinderen voor hun verjaardag een eigen setje kleding kiezen. Naast een kadootje krijgen ze dan het model/kleur/patroon wat ze wensen.
Ine is gemakkelijk en laat via mijn dochter aan de telefoon weten dat een rokje of een jurkje wel goed is.....
Een kleur wordt er deze keer niet bij gegeven.
Een patroon was zo gevonden, de stofjes ook, maar die laat ik lekker nog niet zien......

Uit: Ottobre 1- lente 2011

Ine kan namelijk al supergoed lezen en toen ze hoorde dat Omi ook een foto van haar ging plaatsen was natuurlijk de nieuwsgierigheid giga groot. Tja, als je al 8 wordt.......
Maar een foto van het gekozen patroon kan Omi natuurlijk gerust plaatsen, toch? Dat zegt nog niks, want het stofje is nog niet bekend en ook het bijpassende shirtje is nog een verrassing tenslotte.
Dus, lieve Ine.........tot zondag moet je nog even geduld hebben. xxxxx Omi

En behalve het verjaardagssetje ben ik druk met de voorbereiding voor een feestshirtje voor jongste.
Kind beleeft een spannende tijd ( bij het bedrijf waar ze werkt verdwijnen meer dan 100Fte's; de helft van het personeelsbestand) en verdient een extra opkikkertje.
Vrijdag heeft ze een gezellig en (hopelijk) aandachtafleidend feestje bij een van haar meest favoriete collegaatjes. Misschien krijgt jongste een extra zetje om blij en opgewekt te blijven (ondanks alles) met een feest-shirtje.
Of het wat wordt is vers 2; er ligt een behoorlijk lastige stof te wachten daarvoor, ben zelf erg benieuwd naar het resultaat. Maar ik ga heel erg mijn best doen, dat is zeker, want dat verdient ze met haar positieve houding.
Met een beetje geluk ga ik de race tegen de klok winnen en kan ik over een dagje het resultaat laten zien, dus morgen weten we meer......... 

Gewoon een simpel vest.

....voor schoondochter. De stof, een bouclé achtig materiaal, voelt als fleece, maar bevat 75% katoen, lag al minstens 3 jaar te wachten, maar zwangerschap en een daardoor wat uit zijn voegen gegroeid lijf deden de toekomstige gebruikster beslissen nog maar eens even te wachten.
Vorige week besloot ik dat er lang genoeg gewacht werd en gebruikte de maten die ik afgelopen zomer kreeg voor het chaneljasje etc. om eindelijks eens dat vest te maken.
Wensen: met flinke zakken en capuchon.

De Ottobre PDF-jes dus weer even omgewoeld en uit de Herfst/winter uitgave (nummer 5) van 2007 een goed patroon gevonden.
Uiteraard moest ik het patroon nog hier (BW) en daar (maaghoogte) aanpassen, maar dat waren relatief simpele wijzigingen.
Wat ik vaak jammer vind bij dit soort patronen, is dat er geen beleg bij de rits wordt aangegeven; ik blijf het een rotgezicht vinden om tegen een rits aan te kijken als zo'n kledingstuk openhangt.
Dus zelf een belegje erbij bedacht en meteen de aanbevolen effen tricot voor capuchonvoering en randjes langs de zakken etc. gewijzigd in een gekleurd katoentje. Hetzelfde stofje als waar de voering van Sennah's vestje ooit gemaakt werd. Een beetje zo moeder zo dochter dus.
Fijne bijkomstigheid was, dat rits en boordstofje evenals de basiskleur van het  katoen keurig bij elkaar pasten.

Ontvangster was net zo blij verrast als Ramon met zijn brandweerauto trui (is dus nu omgedoopt) en dat is altijd fijn om te horen.
Alles paste keurig, al ga ik de diverse mama's nog eens leren hoe ze lengtes van truien moeten bepalen bij hun kindjes......het kon nét.

En dan hebben we nog de foto's:



Beleg uitproberen langs capuchonaanzet

Detail mouwboord

Detail zakafwerking

Af.

En Omi gaat van een welverdiende rustige zondagmiddag genieten, geen naaimachine, geen patroonbladen, geen laptop, even niks........ 

Kleinzoon eens op de voorgrond

Even voorstellen: Ramon, onze kleinzoon. Het broertje van Sennah. De zoon van mijn zoon.
Ramon is een beetje incognito, zowel op de foto als op mijn blog. En dat komt omdat ik voor Ramon relatief weinig kleding maak.
Hij is in de gelukkige omstandigheid een vriendje te hebben die net een maatje groter draagt.

De mama van dat vriendje is dol op mooie en kwalitatief goede kleding en het vriendje is een keurig net manneke.
De beide mama's vinden dat geweldig; de ene mama komt zo gemakkelijk van alles af wat te klein is en de andere mama, die van Ramon natuurlijk, ontvangt in dankbaarheid alle kleding waar Ramon dan zo weer instapt.
Ramon is nu 3,5 jaar en begint ineens voor iedereen verstaanbaar te praten, gaat nu (eindelijk dan) zelf naar het toilet en weet de dames aardig om zijn vingertjes te draaien.
Zo ook bij mijn laatste bezoek (zijn zusje werd 7). Een gesprekje:
Ramon: "Omi?"
Ik: "Jaha"
Ramon: "Mag ik ook een keertje bij jou logeren?"(dat werd uitgesteld ivm overdosis eenkennigheid)
Ik: "kun jij dan al zelf op de WC plassen, want bij Omi's kun je niet logeren met een luier aan" (er werd op dat moment nog hemel en aarde bewogen om het knulletje zindelijk te krijgen en Omi's gebruiken dan ook wel lichte drukmiddelen.........)
Ramon: "Bijna, en Omi?"
Ik: "Uhu"
Ramon: "Heb jij autotruien?"
Ik: "Nee" (maar onmiddellijk herinnerde ik me de fleece bij de Lapjesschuur , maar die kan Omi wel maken"

Ramon: "Maak jij die voor mij?" en mijn antwoord ligt klaar:

Autotrui, een model uit Ottobre

Oorspronkelijk wilde ik dit model van 2 stoffen maken, doch besliste op het laatste moment toch maar de autostof helemaal op te gebruiken. Misschien niet zo handig. Ik moest daarvoor voor en achterpand als een deel van het patroonpapier maken, om een paar autootjes als een geheel te kunnen bewaren.
De in dit patroon aangeknipte mouwen leenden zich echter minder goed voor mijn eerste idee.
De boordjes en de bies op de mouwen zijn van rode katoenen tricot met elasthan (ook weer Lapjesschuur) en het koord wat ik gebruikte op de voornaden was een restje.

En de achterkant

Nog een keer voorzijde; koord over de naden gewerkt met koordvoetje



Detail mouwbies

Nu maar hopen dat Omi de juiste maat vond; per email doorgegeven maten willen nog wel eens (door communicatiestoring) net even anders zijn......

En verder: wisselde ik de kussens van ons interieur.
Een nieuw kleed was noodzakelijk (Onze vorig jaar overleden Kater KC had diabetes en daardoor veel ongelukjes; uiteraard meestal op ons kleed) en de kussens die er lagen klopten totaal niet meer met de kleuren van het nieuwe kleed.

Deel van de oorspronkelijke stof, voorkant was gepuncht (door chintz) en achterzijde wooltouch

Of je stelt de camera goed in....

Voorzijde met zwarte delen chint, achterzijde mooi effen wolstructuur

Ik ben tevreden, temeer daar ik alles bijna met de lockmachine kon doen.

Met de locker

Een beetje geluk heb je soms nodig in deze economische barre tijden en dat had ik.
Ik kocht 4,25 meter stof voor 13,90 euro en maakte er 11 kussens uit........net iets meer dan € 1,00 per kussen.
Waar vind je dat? Ik vond het bij Hobby World in Almere waar ze heftig stuntten met 50% korting.
Maakte mijn vorige week weer helemaal goed.

Nu op naar vest van schoondochter (de mama van Ramon); jaja, ik wijk weer af van mijn planning, maar een creatieve geest laat zich niet in agenda's vangen.

Omi (ineens mijn vaste signatuur kwijt, Omi's en bloggen....wordt nooit wat)