Foto-missers, Sinterklaas en truien.



Sint had zijn weg naar Belgie gevonden

Die hierboven aangekondigde fotomissers bewaar ik voor wat verderop in dit verhaaltje; te frustrerend.
Leuker is om te vertellen hoe een Sinterklaastaart zijn weg vond naar een stel enthousiaste kleine Belgische fans.
Daar was natuurlijk niet op gerekend, al had Omi wel aangekondigd dat Sinterklaas zelf gemeld had voor iets lekkers te zorgen.
Maar een echte taart, dát hadden ze toch niet verwacht.
Heel eensgezind werd besloten om het deel met een plaatje van Zwarte Piet bewaard zou worden voor de hard werkende Papa; over fans gesproken!

Samen met grote tassen met boodschappen (Belgie is duur), een paar zinnige Sinterklaaskadootjes (tja, Sint vergist zich nog wel eens in het land) en natuurlijk de 6 truien maakte we de lange, lange rit naar de woonplaats van de 3 Belgische kleindochters.
Wat een feest is het dan om iedereen weer te zien.

En dan de foto's; natuurlijk, helemaal in stijl, werd de laatste van 6 truien op de avond ervoor nog afgewerkt.
Ik zou de volgende ochtend wel even de foto's maken......dus niet, want er moest immers nog een taart gehaald worden, wat boodschappen en ga zo maar door.
Dus nog op weg naar Belgie realiseerde ik me dat ik alleen van de eerste set van 2 een (min of meer) gelukte foto had........grrrrr


Turquoise fleece met limegroene accenten



En een noppentrui....

Natuurlijk werden er ook foto's gemaakt in Belgie, maar omdat de kindjes meteen de eerste de beste gepaste trui wilden aanhouden (zo lekker zacht Omi) heb ik dus op dit moment alleen nog maar noppentruien op de foto. De truien met opstaande kraag, rits en zakken hoop ik een volgende keer nog vast te leggen voor het nageslacht.
Een van de zeldzame gelegenheden dat ik nu eens op model kan laten zien wat ik doe:

In de nieuwe truien de brief van de Nederlandse Sint voorlezen

Alle drie, maar niet een doet "normaal", kinderen...



Britt de (stief) kleindochter



Britt, de (echte) kleindochter



Ine "moet ik op de foto-foto"(stief)kleindochter.

Alle patronen komen overigens weer uit de Ottobre natuurlijk.
En nu is het wel weer mooi geweest zo.
Inmiddels ook de huiskamer wat opgefrist met nieuwe kussens her en der. Een nieuw kleed maakte dit noodzakelijk. Was het vorige duidelijk warm-oranje van tint, het nieuwe kleed heeft meer roodtinten en daar pasten de mooie wollen Mexx kussens niet meer bij.
Dat werd dus een welbestede zondag, met stof die met 50% korting nog snel even gescoord werd.
Een rood-oranje wollen weefsel met een laagje zwarte chintz, waardoor de rode wollen stof in patroon gepuncht werd. Geeft een levendig effect.
Foto's? Ja, de volgende keer dan toch, deze fotografe heeft het even gehad met de foto's -:)
Nu op naar de volgende ronde; eerst het huis (weet je hoeveel stof die wol gaf? moet je mijn naaikamer eens zien) en dan een autotrui voor Ramon.
Vervolgens wordt het weer tijd voor jongste én dan ben ik aan de beurt (hoop ik dan toch)

En toen was het toch nog goed gekomen

Je moet natuurlijk wel even je kop erbij houden en gewoon even de tijd goed instellen.

Domme Omi..........waar heb ik dat vaker gehoord.

Enfin, alles staat nu zoals het hoort. Zelfs de datum klopt nu.

Wel de skin aangepast (jaja, ik gebruik al vaktermen), maar nog niet helemaal blij.

Komt vast nog wel.

Voorlopig gaat nu mijn energie gestoken worden in het volgende project: Sinterklaas.

Vroeger, toen mijn grote kinderen nog klein waren, vierden we pakjesavond.
Heerlijk, die glunderende koppies, dat enthousiasme, die rode wangetjes!

Ik heb dat gemist.

Door een vervelend voorval vorig jaar met een van de kleinkinderen, besloten

wij dit jaar het initiatief te nemen.

Pakjesavond bij Omi en Opa, wij regelen alles, géén inbreng van de papa's en de mama's mogelijk.

Oh, wat heb ik me uitgeleefd!

Eindelijk een ultieme kans om mijn kinderen te laten "genieten"van de dingen

waar ik juist altijd zo van baalde.......

Ik weet 't, ik ben een gemeen en door en door slecht mens, maar ik vind het zó leuk!

Ik verheug me op de uitroepen van mijn zoon, wiens gehoor, zeker met een van de kadootjes voor zijn Sennah, net zo op de proef gesteld zal worden, als dat van mij vroeger.

(Ik mis nu zo'n emotiecon, zo'n gemeen grijnzend kopje..........)

Ook de voorpret over het gezicht van mijn dochter doet me glimlachen.

(of heet dit nu grijnzen?)

Zij heeft naast haar eigen Britt sinds kort nóg eens twee prinsesjes erbij om voor te zorgen........

En ze krijgen allemaal een herriebakje!

Ga natuurlijk nog niet opschrijven waar ik precies op doel, want wie weet, lezen ze mee......

Na de 6e zal ik wat foto's plaatsen.

Het is nog veel voorbereidingswerk, maar het wordt zeker de moeite waard........denk ik (?)