Elk jaar opnieuw gaan ze terug naar hun geboortegrond om daar, bij voorkeur, in stilstaand water een begin te maken voor héél veel nieuwe padjes......
Brrrr, ooit had ik elk jaar opnieuw een pad in onze tuin. (niet zo'n looppaadje, maar een knobbelige bruinachtige springerige pad dus!!)
Mijn katten vonden dat hoogst interessant en deden alle mogelijke moeite het zo spannend springende beestje te pakken te krijgen.
Een keer is dat gelukt; met als resultaat dat een van de dappere "jagers"schuimbekkend naar binnen kwam.
Tja, padden zijn leuke springbeestjes, maar hebben een uitmuntend waarschuwingssysteem voor hun vijanden.
En mijn katten waren per definitie de vijand.
Vanaf dat memorabele moment werd het, voor speelgoed bekeken, paddenmonster nuffig ontweken.
Nu is het niet de opzet van deze blog om een beschouwing te geven over de voortplantingsdrift van padden. Ik vind ze eng, net als de kikkerfamilie.
Leuk om op een afstandje vanuit mijn veilige huis ze avondvullend te horen kwaken, maar ik schrik me altijd een ongeluk als zo'n beestje ineens voor me opspringt in het gras.
Denkend dat hij op mij af is, maak ik dat ik wegkom, terwijl het arme beestje zich natuurlijk een hoedje schrok van mijn dreigende schoenzool die, met een maatje 40 (met pijn) groot, boven zijn schriele lijfje zweefde.
Waarom ik dan wel over padden en kikkers begon?
Omdat een Sancho-collega iets met kikkers heeft en naar kikkerknoopjes zocht.
En die heb ik toevallig.
Ik heb zelden iets waarom men wel eens vraagt, deze keer kan ik misschien helpen.
Dus een foto gemaakt van de knoopjes, en daar ging ik dan ook meteen de mist in.
Jammer genoeg zie je zoiets altijd pas.............
als je de heleboel alweer opgeruimd hebt.
Foto's zijn duidelijk van miserabele kwaliteit, ik wijt het maar aan het onderwerp......
Dus, Inge (DoIng), ik hoop maar dat je zo kunt zien wat ik aan kikkers "in huis" heb?
