Hoor net op het nieuws dat vannacht de eerste vorst verwacht wordt.
Dat betekent dat de dassen en handschoenen zo langzaamaan weer uit de kast kunnen.
Jongste heeft dus weer eens last van ochtendkriebels (je krijgt dan telefoontjes van “Mam, wat moet ik áán?) en laat de ‘huisstyliste’ (mijn alterego) c.q. de naaister van het merendeel van mevrouw’s kleding adviseren…..
Mijn kinderen zijn allemaal de deur uit, maar als ze in hetzelfde pand wonen geldt dat dus niet; dus er zijn twee van mijn kinderen de deur uit en eentje voor spek-en-bonen.
Terug naar mijn onderwerp; Dasjesweer en stoelendans dus.
Bij het bedenken wat er zoal aan leuke en minder leuke kanten kleven aan lagere temperaturen, moest ik denken aan de Sinterklaas tijd vorig jaar.
Het gebeurde toen, dat ik in een damesmodezaak stond, terwijl jongste mij instrueerde over de kleur van al dan niet mee te brengen vestjes.
Een collega (natuurlijk van het mannelijke soort) bemoeide zich met het (privé)gesprek en wilde ook iets; een das met pompom, paars……
Natuurlijk vroeg dat om een tegenactie; dat leert een man wel af zich met vrouwen-gesprekken te bemoeien.
Dus een paarse das (met nopjes, want het moest ook een beetje gek) uit restjes gemaakt, compleet met pompons én initialen.
Kouder weer heeft zo zijn leuke elementen, alhoewel……
Enfin, al weet ik dus nog niet of ik blij ga zijn met het aanstaande dasjesweer, maar mijn vader zei altijd: “Wat je krijgt hoef je niet te kopen” en gelijk had hij.
De stoelendans is van geheel andere orde. Dat gaat over stoelen die door de familie heen lijken te dansen.
Een verhaaltje; er waren eens twee nieuwe stoelen (kunstleer dus, maar toch), twee katten (die van ons dus) en twee mensen (wij dus).
Die twee mensen gingen een weekend naar België om met een verhuizing te helpen (da’s wel weer een andere dochter).
En toen die twee mensen terugkwamen……hadden ze twee oude stoelen; katten hadden de stoelen als kattenkrabpaal getest en helemaal goed bevonden.
Ze hebben het overleefd….de katten dan, de stoelen is een ander verhaal.
Het zag er niet meer uit en na enige tijd zijn bank en stoelen vervangen voor een compleet bankstel; de stoelen vonden hun weg in een studentenhuis.
Maar hoeveel goed doet dat aan een stoel? (er woonden ook katten........)
 |
| Na studentijd voor bekleden |
Enfin, student wordt werkneemster, verdient knap salaris en koopt nieuwe meubels; de stoelen mogen blijven, maar dienen bekleed te worden.
 |
| Na studententijd en na bekleden |
Van een stof (chocoladebruine stretch denim, vooral die stretch……), waarbij ik mezelf afvroeg of dit ooit iets kon worden, één stoel bekleed.
De tweede stoel bleek niet meer in de kamer te passen en werd nadien prompt opgeëist door jongste….
Ik voelde de bui al aankomen: “Mam, bekleed jij hem dan?”
Tja en wat je dan voor de ene (stief)dochter doet, doe je dan ook voor de andere (eigen) dochter.
Nu had ik wel meer inspraak bij de stof, alhoewel…. bij een, door economische recessie, zwaar getroffen spaarpot van kindlief kon ik geen al te hoge eisen stellen natuurlijk.
Het werd een als suède gecoat kunstleer, dik en toch soepel genoeg.
 |
| Onmogelijke klus.......en camera doet gek |
Het begin is er, ………
Nu de rest nog; creatief zijn is leuk, het maakt dat je met een beetje fantasie van bijna niets iets kunt maken.
 |
| Uhm, binnenzijde rechts of ??? |
Maar volgens de regels van de kunst een stoel bekleden is van geheel andere orde en mij niet echt gegeven; de volgende keer maar weer eens een ouderwetse echte stoelendans doen dan…..(of gewoon normaal een jurk maken)
