Verder met bijwerken

Zowaar, ik heb me er toe aan kunnen zetten om mijn blog verder bij te werken. Hoeveel leuker zou het zijn als ik nu verder kon met gewoon vandaag.

Eigen schuld, dikke bult heet dat.

Als ik A zeg volgt immers automatisch de letter B?

Mijn aspiraties een blog consequent bij te houden waren gestrand en nu dus eerst braaf wezen en stukjes plaatsen die al geweest zijn.....

Waar waren we gebleven; ohja, de kleding. Geheel tegen mijn gewoonte in voor mezelf ijverig aan de gang geweest.

Heel dringend was een kort doordraagjasje. Het moest een beetje regenbestendig zijn en liefst ook nog winddicht.

Nu had ik bij Mirjam (http://www.delapjesschuur.nl/) al enige tijd terug zo ongeveer de gehele voorraad Taslan opgekocht (alle kleurtjes in mijn bezit -:)) en een deel van de zwarte versie voor mezelf gereserveerd. Zo'n lekker gemakkelijke tint, kan overal bij en is zowel in voor als najaar te dragen. Een gewatteerde voering, niet te dik en dat zou het moeten zijn...........

Ware het niet, dat ik het weer niet kon laten mijn eigen draai eraan te geven.
Ik had van de allereerste zwangerschapskleding van oudste dochter nog een restje ruitstof over.
Kon mooi aan de binnenkant van de windvanger en onderkraag. Dan toch weer in de fout gegaan op onderdelen, da's inmiddels typerend aan het worden wanneer ik iets voor mezelf maak.

Het was de bedoeling om de staander aan de binnenkant van het jasje van de ruitstof te voorzien......maar dan moet je natuurlijk wel even opletten Omi!!! Enfin, zo kan het ook, toch?

Al met al is het jasje al heel wat keren gedragen en de stof doet wat het beloofde: wind en waterdicht, allemaal reeds in de praktijk getoetst.

Het patroon komt uit een Knip, voor degenen die zich geroepen voelen een zelfde model te maken, vraag gerust, dan zoek ik het alsnog op.

Miezer,miezer......

Mijn dag begint meestal al als het buiten nog donker is.
Ik weet dan nog maar een klein beetje van het weer dat komen gaat.
Nu het volop dag is en de merel al zijn ochtendliedje voor me zong, blijkt het weer een nieuwe miezerdag.
Ik kan echt depri worden van miezer. Diezig zegt men in Zeeland.
Een beetje nattig, een beetje nevelig, een beetje grauw, een beetje grijs; gewoon miezer.
Wat doet een mens daar nu aan? Het is net zo min te beinvloeden als de kredietcrisis.
Bladerend in mijn fotoalbums ontdek ik verschillende zomerdingen van vorig jaar.
En aangezien Omi de simpele eenvoud van Picasa sinds gisteren ontdekte (zelfs ik snap dit), dan maar eens getest of je inderdaad vanuit je album rechtstreeks foto's naar je blog kunt verplaatsen.
Stom verwonderd moest ik wederom constateren, dat het van een verbluffende eenvoud is.

De nooit gedragen set van jongste dochter was het eerste wat me aan de zomer deed denken.
Het lapje voor de rok haalde ik van de stofjesmarkt in Groningen, toen we vorig jaar op vakantie waren in het prachtige natuurgebied van het Lauwersmeer.

Zij (dochter) weet het niet, maar het is eigenlijk gordijnstof.
Het motief had een duidelijk verspringend rapport zoals je dat ook bij gordijnen ziet.
Hoe kreeg ik dat ooit goed met het modelletje wat zij uitzocht uit de Knip?
Immers, dat moest een heuppas hebben en een gerimpelde rok, zónder naden MV en MA.
Dus niet; superzorgvuldig baantje voor baantje geknipt, zodat het boompjespatroon netjes naast elkaar doorliep.

Een passend donkerbruin restlapje lag me aan te staren, klopte zo mooi bij die rok.
Ik kon er net het patroon van het nagetekende Didi shirt op kwijt.
Commentaar van dochterlief: sáái.
Goed, dan ga ook jij eraan geloven jongedame; een applicatie.
Toen ik het meedeelde aan de telefoon was de kreet: "Ik ben toch geen klein kind!" welhaast voorspelbaar geweest.
(en ja, de stokjes zijn echt wel recht, maar shirt zit wat "hobbelig"op Truus)Maar, moeders zijn vaak eigenwijs en ik bedacht dat de soep heus niet zo heet wordt gegeten als ik hem opdiende, toch?

Balletjes uitgeknipt, stokjes eraan genaaid en hopla, ook "boompjes" op het shirt.
Als jongste dan thuiskomt en ze de creatie op Truus terugziet is het een dik compliment als ze zegt: "Gááf".

Ze heeft het nog niet gedragen.
De vakantie duurde wat langer dan we dachten, de achterstanden bij thuiskomst waren groot en de echte zomer was, toen ik de set eenmaal klaar had, echt wel om. Miezer, miezer, inderdaad.

Maar van het klunzen met mijn blog (want dat blijft het nog steeds) en het experimenteren met Picasa ben ik wel uit mijn miezerbui geraakt.

De moraal van dit verhaal: ga bij miezerig weer iets met je blog doen, of bekijk zomerfoto's.
Vervolgens verzamel je dan weer nieuwe inspiratie; gauw het grijze vestje afmaken en aan de voorjaarskleding.
Het wordt ècht wel opnieuw mooi weer, en dat is het verschil tussen miezer en kredietcrisis: de zon lost de miezer op, voor de kredietcrisis is helaas iets meer nodig dan een beetje zonneschijn.

Stom ding

Het is een slechte gewoonte van mij om bepaald naaiwerk een bijvoeglijk naamwoord mee te geven.

Zo is de tuniek voor schoondochterlief zo'n ding; een stom ding.

Het, door mij al veel gebruikte, Knip patroon, klopt niet bij ieder figuur heb ik gemerkt.

Nu moet ik erbij zeggen dat ik de breedte ter hoogte van de buste heb moeten aanpassen.

Geen probleem verder, maar doordat mijn schoondochter geen gemiddelde maat heeft en haar borstaanzet een wat hogere is dan gemiddeld, was een van de effecten dat daardoor de hals wel erg laag uitkwam en haar BH zichtbaar werd.

Door de afstanden tussen mij en mijn (schoon)kinderen is er ook niet zomaar even langs te wippen om te passen.

Het werd dus passen en meten op mijn "Truus" dus....

(Truus is de naam die ik mijn paspop gaf).

Na een aantal correcties was ik nog steeds niet tevreden.

Toen maar gewacht op de verjaardag van Sennah en een pas-sessie in het echt gedaan.

Er was (helaas) nog maar één oplossing: een stukje inzetten (à la shirts uit de Knip van december,maar dan een beetje anders -:))

Nu de uitvoering nog en maar hopen dat het allemaal gaat lukken.

Voorlopig eerst nog even proberen wat slaap in te halen.

Mijn brochitis speelt mij parten en al hoestend slapen lukt niet erg.

Gelukkig heeft Paul de Leeuw mijn nacht wat veraangenaamd zo nu en dan.

Dan straks de Sinterklaaskadootjes inpakken en dán lonkt mijn naaimachine weer.