Kleinkind in de "lappen"

Gewapend met goud en zilverkleurige stiften, een pyjama waar Britt zomaar met een gipsarm in kon en een paar shirts die speciaal voor het zelfde doel door peettante gemaakt werden. (de eerste zelfgemaakte shirts nog wel, en spannend dat peettante dat vond!) kwamen we aan in België.
Een kleindochter die helemaal enthousiast was over het bezoek en een Mama die al even blij leek.
Natuurlijk moesten we opnieuw het hele rampverhaal in geuren en kleuren tot in de kleinste details aanhoren. Over de groene mannetjes (personeel in de operatiekamer) en over de hechtingen die er net uit waren gehaald en het knoopje van een van de hechtingen dat in de huid vergroeid bleek.......(auw) en het rampzalige feit dat ze in het ziekenhuis net door hun roze gips heen waren. Maar goed, rood bleek een prima alternatief. Een plaats voor Omi, peettante en Opa Rob was er ook al gereserveerd; aan de onderkant, mooi leeggelaten want de schoolvriendjes en vriendinnetjes inclusief de helft van het schoolpersoneel  hadden al fors gebruik gemaakt van de bovenzijde van het gips.
In goud moesten we onze namen presenteren. En ze zou over een paar weekjes de gipsafhaler (zeker nieuw Belgisch woord) nadrukkelijk vragen overal maar langsop te zagen -:)

De truien komen op een ander blog, ere wie ere toekomt, de pyjama is mijn aandeel en die showen we als gebruikelijk op deze plaats.
Ik had een katoenen flanelstof van de momenteel voor Britt heel favoriete serie Strawberry Shortcake besteld bij Hippe Stoffen; jammer genoeg bleek er in het pakketje te weinig stof te zitten om een evt. aanpassingen aan de pyjama te maken voor het gipsarmpje; er ontbrak zo'n 18cm (bleek foutje in de voorraadnotering te zijn, ik had wel genoeg besteld), ik moest diverse aanpassingen doen aan jasje en broek om een passend geheel te krijgen.
Tot overmaat van ramp bleek de stof ook nog eens ruim 7 centimeter gekrompen, ik kwam dus ruim 25 cm te kort en dat kan heel pijnlijk zijn als het zo precies komt.
Aan de broek maakte ik dus een flink stuk katoenen boordstof (10 cm) in de donkere pink kleur van het jurkje van Strawberry; zowel aan broek als jasje (mouwen en panden) heb ik rimpelstroken verwerkt van babyfleece in een heel zacht roze tintje en ook kreeg het pyjamajasje een schouderpas van dezelfde zachte fleece. Zo kon ik zo goed en zo kwaad als het ging het tekort aan stof opvangen.
Gelukkig had ik die fleece en boordstof in de juiste kleuren liggen (toch fijn, zo'n stoffenkast)

Patronen die ik gebruikte: Het pyjamajasje komt uit Ottobre natuurlijk; 2002 - 1 (ooit gekregen van een heel lieve dame)  modelnummer 16 (een wat ruimer bloesmodel dat naar achteren toe rondloopt en daar iets langer is dan aan voorzijde) .
De pyjamabroek maakte ik vanuit Ottobre 2011-4 modelnummer 26 (Turnaround outdoorbroek).
Het patroon paste ik dus aan (bovenaan de panden een strook katoenen boordstof van 10 centimeter) zodat de kruislengte lang en comfortabel genoeg zou zijn voor de niet rekkende flanellen stof en mijn inmiddels 1.34 lange kleindochter erin zou passen.
In de boordstof heb ik bovenin een 4 cm breed elastiek genaaid, zodat het geen afzakbroek zou worden (want dat mocht niet van Britt)
En dan hebben we natuurlijk de foto's nog:
Detail voorzijde jasje:

Jasje voorzijde met kraag omhoog zodat de onderzijde van de kraag en de pas zichtbaar zijn (voor de liefhebbers...)

Pyjamajasje achterzijde:

En de pyjamabroek: ( wat een lengte alweer)....

En dan het complete stel:

Ook nog op model voor deze ene keer (daar had het model geen zin in, maar ze had ondertussen al wel de hele middag in haar "knuffelpyjama rondgelopen.....  

En de aanpassingen aan de rechtermouw zodat ze er gemakkelijk ingaat zien er zo uit:

Ohja, dan uiteraard ook nog even vermelden dat Omi meteen aan de slag kon in België, want er lag nog een mitella die direct "gepimpt" kon worden.... De restjes stof die ik meenam zouden een (poppen) bestemming krijgen, maar een Strawberry hartje moest op de mitella natuurlijk........

Zo, en nu gaat Omi verder met de voorbereidingen en te maken keuzes voor ons aanstaande communiekantje: Sennah. Een kleine jongedame die exact weet wat ze wil (en dat maakt het  er niet eenvoudiger op). Haar grote pop van 60 cm fungeert als een soort pasmodel; Omi maakt voorbeeldjes, die gaan per post naar Sennah en die beoordeelt wat ze het mooist vindt voor zichzelf.
De proefjurk is klaar en past.

(Bijna) Een teenager in de familie......

Britt de G, een van onze 'aanwaaikleindochters'wordt komende week al 10 jaar!
Een echte teener in de familie.
Dat moest natuurlijk gevierd worden.
Op de foto hiernaast (2010) is ze nog druk aan het rennen om nog een keertje in de rups van Sprookjeswonderland te verdwijnen zodat Opa haar niet vindt, maar ondertussen begint Justin Bieber het aardig te winnen van de rups.....
Haar papa is daar nog niet zo blij mee, maar tante Noeschka zorgde voor broodnodige compensatie in de vorm van een gigia ingelijste foto van haar idool, een etui met rondom foto's van dezelfde jongeman en als klap op de vuurpijl een echt 'Justin Bieber"dagboek......jaja.
Britt is gek op mode en alles wat daar mee te maken heeft, ze is dan uiteraard ook in het bezit van de meiden-hype; topmodel.

Zelf zou ze dat ook best willen: topmodel zijn. Maar dan gaat ze vast en zeker eerst proberen wat minder verlegen te zijn...... Als bijna teener is het vast al leuk om een paar oude foto's terug te zien. Omi zet ze even op internet, zodat je nog even kunt glimlachen. Op de foto's hiernaast kun je zomaar zien hoe vlug je al model kunt worden; nog een jaartje of 8 zo snel groeien en dan moet je eens kijken. We hebben met de nieuwe verjaardagskleren al goed geoefend........

Bijna een echt model.....

Zo zie je er mooi uit, vind je niet? Omi vindt van wel. 

En wat vooral fijn was; je vertelde wel 10 keer hoe fijn de nieuwe kleertjes zaten en hoe lekker zacht de legging en het shirt waren; kijk dát vind Omi nu plezierig om te horen.

Dag grote Britt (grapje) een fijne verjaardag volgende week bij je Mama.

Natuurlijk horen er ook wat andere foto's bij voor de mensen die bij Omi meekijken;

Patroon van het rokje komt uit de Knippie (model 2 Knippie herfst 2008), hetzelfde rokje maakte ik al eerder voor alle vier de kleindochters; deze is bij Britt de G. favoriet omdat het rokje een heuppas heeft en daaronder extreem wijd. (bijna 2x stofbreedte gerimpeld aan een heuppas).Het is gemaakt van een babyrib van BK die ik bij de opheffingsuitverkoop in een stoffenzaak alhier kocht.

De tricot voor legging en shirt (beide uit Ottobre, shirt aangepast model) komt van de Utrechtse lapjesmarkt; ik betaalde er een stevige prijs voor (11,95), maar ik blijf viscosetricot geen geschikt materiaal vinden. Op de foto's (die sterk beinvloed zijn door zeer fel en hard zonlicht) kun je (uitvergroot, dat weer wel) al zien dat het bij veel wassen zeker gaat 'korrelen'.

Enfin, tegen die tijd is ze er weer uitgegroeid (hopen we dan maar).

De bandjes, het heerlijke elastiek  (voor deze Britt een absolute must) en het garen komen van mijn 'huisleverancier'.

Natuurlijk was ik weer in tijdnood; griep en de misser met mijn eigen kleding vorige week bezorgden me tijdgebrek waardoor ik net op eht nippertje klaar was met alles.

De foto's en detail die ik normaal zelf toch wel graag maak voor mijn eigen bibliotheek schoten er weer eens bij in.

Dan maar ter plaatse, even snel buiten, want het was meer dan ijzig koud (-8).....ook in Belgie dus.

En dan hebben we nu nog de foto's:

Detail bovenzijde rokje



Detail shirt met stiksels als print in rok
het stiksel is recht hoor.....-:)



Detail onderzijde rokje, ik stik dus nooit
meer een floddertricot ruche......

Detail legging; plooitjes en knoopjes

Vooralsnog is mijn huis aan de beurt en dan zien we verder. (Ohja, ik heb ook het 'licht' weer aangedaan, die zwarte achtergrond op mijn blog vond ik weliswaar chique, maar erg deprimerend, toch wel)

En doen we niets meer?

Je zou het bijna denken.
Het nieuwe jaar is al bijna een volledige maand oud en nog niets nieuws te zien op mijn blog.

Maar er is veel gebeurd en dan lukt het me slecht mijn modus op "schrijven" te zetten.

Eerst een valpartij met een gekneusd sleutelbeen wat me het schrijven knap lastig maakte, dan een man wiens baan mogelijk op de tocht stond.

Tel daarbij op een dochter die, samen met vele collegae, boventallig verklaard werd en even heel diep weg dreigde te zakken toen alles daadwerkelijk een feit werd en je hebt de 'rampspoed' voor de eerste weken van het jaar aardig compleet.

Ik breng dan mijn uurtjes achter de naaimachine wel door, maar het is dan meer een inspiratieloos bezig zijn, lanterfanten achter de machine.

         Maar we zijn nu even verder en aan alles komt een eind.

De onzekerheid over man's baan is weer even weggenomen, dochter vecht zich er aardig bovenop (sterke meid); zij kijkt nu naar voren in plaats van achterom en mijn schouder lijkt zich zonder nare overblijfselen te herstellen.

Dus de afgelopen dagen alle schade achter de naaimachine ingehaald en mijn foto's weer eens verzameld.
 Waar was ik gebleven? Ohja, oudste dochter had dringend een lange broek en een warme trui nodig.
En een vest voor op haar spijkerbroeken......

Het vest, op afwerken na dan.....bang dat ik een foto zou vergeten

Vervolgens dan krijgen drie (gekke) Belgische meiden een andere kamer.

Drie gekke meiden op de verkleedtour

De verhuizing had de nodige voeten in aarde en oudste dochter ontdekt dan ineens dat twee gezinnen samenvoegen toch wel iets meer is dan dozen stapelen.....Nu moesten die dozen dan eindelijk eens uitgezocht worden. Enfin, toen de klus geklaard was mocht Omi kijken of zij nog iets kon toevoegen.....nou dat laten we dan maar. Weet U hoeveel spullen drie meiden kunnen verzamelen?

Ongelooflijk.....en dan durven ze nog te vertellen dat ze niet weten waarmee te spelen......Mijn moeder zei vroeger altijd dat alles waar "te" voorstond niet goed was, behalve 'tevreden'.

En teveel is zo'n woordje........

Maar goed, Omi wilde toch iets......er waren drie stoelen van zolder gehaald om aan de supergrote tafel (van Opa) te kunnen zitten, spelen en werken.

Jammer genoeg hadden die stoelen een rieten zitting.

Als je nog niet zo veel vlees op de botjes hebt voelt dat na een half uurtje  niet zo lekker meer.

Daar wist Omi wel raad mee.Zij zou de kussens maken.

Er was nog een stuk gordijnstof over (rood) van de gordijnen die Omi ooit vermaakte, dat zou het uitgangspunt moeten worden.

En daar ging ik, onzeker op het voor mij onbekende, dus glibberige, quiltpad.

Wat is dát leuk, maar ook; hoe secuur moet je werken.

Pas bij het derde kussen kreeg ik de smaak te pakken.

Liefst had ik alle technieken tegelijk uitgeprobeerd, maar dat was wat veel van het goede.

Om de rode stof te combineren ben ik eerst op zoek gegaan naar bijpassende lapjes.

Nu zijn die er genoeg (wat heet....), maar dat was me niet 'echt' genoeg.

Een quilt moet iets vertellen. Ik heb de meisjes gevraagd naar hun favoriete kledingstukken die ik ooit maakte en heb daarvan zoveel als mogelijk was (gaf veel weg) de restjes verzameld.

Niet alles stond even mooi bij elkaar, maar het hoort wel tezamen.......immers, het zijn/waren delen van de favo kledingstukjes van de kleine dametjes.

Op dit moment leg ik de laatste hand aan de kussens. Inmiddels zit er een (schuimrubber, zelf gesneden, rotwerkje) kussen in en moet de vulopening gesloten worden.

Ook heb ik er op het laatste moment bandjes met klittenbandsluiting aangemaakt, zodat de kussens aan de stoel kunnen worden bevestigd en er niet afglijden.

Dat is op de foto's nog niet te zien, die denkt u er maar even bij.

De allereerste quilt ooit; voor Ine de molentjes

De tweede was voor Brittje; de Dresden quilt

En de derde voor Britt de G. je kunt zien dat ik bijleer.....

Zo, voorlopig heb ik even de 'schade' ingehaald. Nu hoor ik roepen.....mijn plicht.

Ik heb nog wel meer gemaakt, maar dat bewaar ik voor de volgende ronde.

Want die komt er, dat is wel zeker.

Ohja, vergat ik nog; de stofjes hier te zien komen van: Mirjam (Lapjesschuur) en van de Lapjesmarkt (frotté stof van vest) in Almere, Ikea (rode gordijnstof en paarse Ditte); patronen van kleding allemaal uit de Ottobre woman en de kussenhoezen; eigen fantasie, figuren gemaakt met Excell en hoe de Dresden quilt te maken vond ik hier.



Opvrolijken met kindjes die (te) snel groter worden.

Na twee lastige dagen door moeilijke zaken en lastig te overwegen besluiten wordt het tijd het vizier weer op de toekomst te richten.
Nu is dat niet zo moeilijk als je (klein) kinderen hebt.
Wat te denken van Britt, die in mei 8 jaar gaat worden.......
Een telefoongesprek: "Omi?"
En ik: "Jahaa?" (ik weet dat er dan iets komt wat thuis nog even op 'hold' staat)
Britt: "Ken jij dit liedje?""  Ze neuriet een mij bekend wijsje en probeert het nog eens in koeterwaals Engels......
Na even luisteren herken ik Adele en haar song: "Someone like you".
Ik vertel haar wie Adele is en dat Omi de CD thuis heeft liggen.
Ik bied uiteraard een exemplaar aan en geniet al bij voorbaat van de reactie van haar moeder (mijn dochter dus).
Eindelijk wraak op mijn dochter, die vroeger meerdere keren per dag gewaarschuwd moest worden om haar muziek zachter te zetten, want we vonden heus niet allemaal het geluid van haar idolen prettig in het gehoor liggen.
Ik heb voor kleindochter zelfs de moeite genomen de teksten van de songs op papier te zetten; kan ze nog beter leren meezingen (en mijn dochter namens mij plagen)
Mijn wraak is zo zoet.....
Dit alles verbaasde mij wel behoorlijk; nog geen 8 jaar en net zo enthousiast als haar 60 plus Omi over een zelfde zangeres, even slikken hoor.
Zo'n kindje houdt zich toch bezig met Mega Mindy en K3? Of begin ik nu al de boot te missen?
Ik mag wel opletten, ze is straks afgestudeerd voordat ik het weet.
Gelukkig vertelt ze in hetzelfde telefoongesprek hoe lastig ze de tafeltjes vindt en om over deelsommen maar niet te spreken.
Aan de telefoon oefenen we nog even, gelukkig, ze gaat nog gewoon 8 jaar worden eerst........
We oefenen samen een beetje en ik verzin gekke trucjes om het haar gemakkelijker te maken.
Lekker even babbelen met kleindochter, dat verdrijft mijn sombere bui een beetje.

Vandaag vervolgen we het plezier; CD, teksten, en een foto liggen klaar om mee te reizen naar België.
Ook een brief van de tandenfee die in Almere woont in het grote bos.
Die brengt mijn kleinkindjes een leuk boekje en wat spaarcentjes als er een melktandje meekomt.
Inmiddels is het enthousiasme zo groot bij de diverse kindjes en de tandjes wisselen zo snel, dat Omi maar bepaald heeft, dat Tanny (zo heeft Omi de tandenfee genoemd) maar twee tandjes per kindje kan meenemen.
Dit komt omdat de kabouters (daar brengt Tanny de tandjes naar toe) anders veel te veel sieraden van de tandjes moeten maken en dan krijgen ze het veel te druk. Logisch toch? Kabouters hebben echt nog wel iets anders te doen hoor (wat te denken van mijn strijk bijvoorbeeld?) .
Tandenfee Tanny is als Sinterklaas......zodra het onderwerp actueel is geloven ze er nog heilig in. Heerlijk.

En verder gaan we Ine's 8e verjaardag natuurlijk vieren.
Haar kleertjes zijn inmiddels ingepakt, net als het kado.
De foto's zijn gemaakt (na geruzie met de nieuwe camera die ik nog lang niet onder de knie heb.....(of Omi,  RTFM) en we gaan proberen vandaag eens een foto op model te krijgen
Maar let op; het blijft proberen, want de kindjes zijn druk op zo'n dag en voelen er lang niet altijd voor nog eens 'model' te gaan spelen. We doen ons best.

Voor het verjaardagssetje van Ine heb ik gekozen uit mijn lijfblad, de Ottobre.
Uit de uitgave van 2010 nummer 6 het  ik shirt model 19 gekozen.

Ik had dit shirt al eerder gemaakt, goede pasvorm, leuk model. Wel heb ik nu het borduursel op de bovenarm weggelaten evenals de lintjes en de tunneltjes in de zijnaden.
De overgooier komt uit een Ottobre van 2011, nummer 1 (Lente), modelnummer 23.

Een redelijk simpel te maken model, al zitten er veel frutsels aan. Ik had netjes de opgegeven lengte voor de ruche op de onderkant van de rok aangehouden, doch had iets te enthousiast gerimpeld.......Voor degenen die plannen hebben deze ook te maken; neem gerust meer lengte voor de ruche, dan kun je er met meer vrijheid mee slingeren......
Natuurlijk hebben we dan ook nog een achterkant en de complete set voor de liefhebbers:



Ik sta duidelijk scheef voor het object.....grrrr

 Ik heb nog meer gedetailleerde foto's voor de echte steekjesvreters onder ons, doch die lever ik dan op verzoek wel aan.
De stofjes komen beide van mijn hofleveranciercier, de Lapjesschuur.
De zwart geruite is een katoen met een flanellen achterkant, vond ik bij de quiltstofjes, een heerlijk stevige stof, die gemakkelijk te wassen en te strijken is (zelf uitgeprobeerd) en zich gemakkelijk laat verwerken. Het stofje van het shirt is een Nootenboom tricot. Dat behoeft verder geen toelichting, denk ik.

Voor dit moment volstaat het, want het wordt tijd voor de douche en de lange reis.
 

Aanwaaikleinkinderen en verjaardagskleertjes



Ine 2008

Aanwaaikleinkinderen zijn kleinkinderen die zomaar aanwaaien. Dat zijn kinderen die je kado krijgt, omdat bijvoorbeeld je dochter een man tegen komt die zelf al een "voorraadje" ondeugd in huis heeft. Zo kwam Ine in 2008 voor het eerst bij ons op bezoek, samen met haar zusje en Papa. Wij waren toen op vakantie in ons geliefde Lauwersoog en Ine was toen nog een heel verlegen, (voor ons) onverstaanbaar pratend meisje.
Nu is Ine al weer bijna (morgen) 8 jaar en leest al dikke boeken, praat graag en veel (en nu zeer verstaanbaar) en mag dus op Omi's blog.
Want jarige kindjes zet Omi in het zonnetje.
Ine is een heel zorgzaam meisje, zij speelt graag met poppen en vindt het leuk  om Omi te helpen.
Zo ook in de vakantie van 2009. Samen met haar zusje kwam ze bij Omi logeren. Wat ontzettend jammer dat het weer niet mee wilde spelen. We konden niet naar de "aapjes" en behalve een keer met de bus naar de stad zat er niet veel anders op dan het vertier binnenshuis zoeken.

Lintjesmeisje

Ine wilde wel een klusje doen:......Lintjes opruimen. Daar zaten mooie kleurtjes tussen en zelfs bling-bling. Wat is nou aantrekkelijker speelgoed voor een klein meisje?
Dus een kleed op de vloer en de laden met lintjes op zijn kop.
Tot dat moment waren alle lintjes redelijk opgeruimd en opgerold, behalve wat "gebruikerssporen" was er weinig mis mee.
Hier kon Ine zich nog best mee vermaken.
Ik had wat lege rolletjes en kartonnetjes klaargelegd en uitgelegd wat de bedoeling was.
Ine bedacht, dat je het natuurlijk extra mooi maakte als je eerst alles helemaal afrolde.........toen ik na een minuutje of 20 bedacht (jaja, had beter moeten weten) dat ik wel eens kon kijken of ze het echt wel leuk vond trof ik haar aan zoals op bijgaande foto......(en dan zie je nog maar de helft.....)
Temidden van een warboel aan lintjes; Ine was druk doende om ALLE lintjes helemaal af te rollen. (dus ook de lintjes die gekocht waren op een rolletje etc....)
Het heeft even geduurd (moest eerst even uitlachen en foto maken) voordat ik haar kon uitleggen dat dit niet helemaal de bedoeling was.
IJverige Ine...........
Het is traditie dat de kleinkinderen voor hun verjaardag een eigen setje kleding kiezen. Naast een kadootje krijgen ze dan het model/kleur/patroon wat ze wensen.
Ine is gemakkelijk en laat via mijn dochter aan de telefoon weten dat een rokje of een jurkje wel goed is.....
Een kleur wordt er deze keer niet bij gegeven.
Een patroon was zo gevonden, de stofjes ook, maar die laat ik lekker nog niet zien......

Uit: Ottobre 1- lente 2011

Ine kan namelijk al supergoed lezen en toen ze hoorde dat Omi ook een foto van haar ging plaatsen was natuurlijk de nieuwsgierigheid giga groot. Tja, als je al 8 wordt.......
Maar een foto van het gekozen patroon kan Omi natuurlijk gerust plaatsen, toch? Dat zegt nog niks, want het stofje is nog niet bekend en ook het bijpassende shirtje is nog een verrassing tenslotte.
Dus, lieve Ine.........tot zondag moet je nog even geduld hebben. xxxxx Omi

En behalve het verjaardagssetje ben ik druk met de voorbereiding voor een feestshirtje voor jongste.
Kind beleeft een spannende tijd ( bij het bedrijf waar ze werkt verdwijnen meer dan 100Fte's; de helft van het personeelsbestand) en verdient een extra opkikkertje.
Vrijdag heeft ze een gezellig en (hopelijk) aandachtafleidend feestje bij een van haar meest favoriete collegaatjes. Misschien krijgt jongste een extra zetje om blij en opgewekt te blijven (ondanks alles) met een feest-shirtje.
Of het wat wordt is vers 2; er ligt een behoorlijk lastige stof te wachten daarvoor, ben zelf erg benieuwd naar het resultaat. Maar ik ga heel erg mijn best doen, dat is zeker, want dat verdient ze met haar positieve houding.
Met een beetje geluk ga ik de race tegen de klok winnen en kan ik over een dagje het resultaat laten zien, dus morgen weten we meer......... 

Gewoon een simpel vest.

....voor schoondochter. De stof, een bouclé achtig materiaal, voelt als fleece, maar bevat 75% katoen, lag al minstens 3 jaar te wachten, maar zwangerschap en een daardoor wat uit zijn voegen gegroeid lijf deden de toekomstige gebruikster beslissen nog maar eens even te wachten.
Vorige week besloot ik dat er lang genoeg gewacht werd en gebruikte de maten die ik afgelopen zomer kreeg voor het chaneljasje etc. om eindelijks eens dat vest te maken.
Wensen: met flinke zakken en capuchon.

De Ottobre PDF-jes dus weer even omgewoeld en uit de Herfst/winter uitgave (nummer 5) van 2007 een goed patroon gevonden.
Uiteraard moest ik het patroon nog hier (BW) en daar (maaghoogte) aanpassen, maar dat waren relatief simpele wijzigingen.
Wat ik vaak jammer vind bij dit soort patronen, is dat er geen beleg bij de rits wordt aangegeven; ik blijf het een rotgezicht vinden om tegen een rits aan te kijken als zo'n kledingstuk openhangt.
Dus zelf een belegje erbij bedacht en meteen de aanbevolen effen tricot voor capuchonvoering en randjes langs de zakken etc. gewijzigd in een gekleurd katoentje. Hetzelfde stofje als waar de voering van Sennah's vestje ooit gemaakt werd. Een beetje zo moeder zo dochter dus.
Fijne bijkomstigheid was, dat rits en boordstofje evenals de basiskleur van het  katoen keurig bij elkaar pasten.

Ontvangster was net zo blij verrast als Ramon met zijn brandweerauto trui (is dus nu omgedoopt) en dat is altijd fijn om te horen.
Alles paste keurig, al ga ik de diverse mama's nog eens leren hoe ze lengtes van truien moeten bepalen bij hun kindjes......het kon nét.

En dan hebben we nog de foto's:



Beleg uitproberen langs capuchonaanzet

Detail mouwboord

Detail zakafwerking

Af.

En Omi gaat van een welverdiende rustige zondagmiddag genieten, geen naaimachine, geen patroonbladen, geen laptop, even niks........ 

Kleinzoon eens op de voorgrond

Even voorstellen: Ramon, onze kleinzoon. Het broertje van Sennah. De zoon van mijn zoon.
Ramon is een beetje incognito, zowel op de foto als op mijn blog. En dat komt omdat ik voor Ramon relatief weinig kleding maak.
Hij is in de gelukkige omstandigheid een vriendje te hebben die net een maatje groter draagt.

De mama van dat vriendje is dol op mooie en kwalitatief goede kleding en het vriendje is een keurig net manneke.
De beide mama's vinden dat geweldig; de ene mama komt zo gemakkelijk van alles af wat te klein is en de andere mama, die van Ramon natuurlijk, ontvangt in dankbaarheid alle kleding waar Ramon dan zo weer instapt.
Ramon is nu 3,5 jaar en begint ineens voor iedereen verstaanbaar te praten, gaat nu (eindelijk dan) zelf naar het toilet en weet de dames aardig om zijn vingertjes te draaien.
Zo ook bij mijn laatste bezoek (zijn zusje werd 7). Een gesprekje:
Ramon: "Omi?"
Ik: "Jaha"
Ramon: "Mag ik ook een keertje bij jou logeren?"(dat werd uitgesteld ivm overdosis eenkennigheid)
Ik: "kun jij dan al zelf op de WC plassen, want bij Omi's kun je niet logeren met een luier aan" (er werd op dat moment nog hemel en aarde bewogen om het knulletje zindelijk te krijgen en Omi's gebruiken dan ook wel lichte drukmiddelen.........)
Ramon: "Bijna, en Omi?"
Ik: "Uhu"
Ramon: "Heb jij autotruien?"
Ik: "Nee" (maar onmiddellijk herinnerde ik me de fleece bij de Lapjesschuur , maar die kan Omi wel maken"

Ramon: "Maak jij die voor mij?" en mijn antwoord ligt klaar:

Autotrui, een model uit Ottobre

Oorspronkelijk wilde ik dit model van 2 stoffen maken, doch besliste op het laatste moment toch maar de autostof helemaal op te gebruiken. Misschien niet zo handig. Ik moest daarvoor voor en achterpand als een deel van het patroonpapier maken, om een paar autootjes als een geheel te kunnen bewaren.
De in dit patroon aangeknipte mouwen leenden zich echter minder goed voor mijn eerste idee.
De boordjes en de bies op de mouwen zijn van rode katoenen tricot met elasthan (ook weer Lapjesschuur) en het koord wat ik gebruikte op de voornaden was een restje.

En de achterkant

Nog een keer voorzijde; koord over de naden gewerkt met koordvoetje



Detail mouwbies

Nu maar hopen dat Omi de juiste maat vond; per email doorgegeven maten willen nog wel eens (door communicatiestoring) net even anders zijn......

En verder: wisselde ik de kussens van ons interieur.
Een nieuw kleed was noodzakelijk (Onze vorig jaar overleden Kater KC had diabetes en daardoor veel ongelukjes; uiteraard meestal op ons kleed) en de kussens die er lagen klopten totaal niet meer met de kleuren van het nieuwe kleed.

Deel van de oorspronkelijke stof, voorkant was gepuncht (door chintz) en achterzijde wooltouch

Of je stelt de camera goed in....

Voorzijde met zwarte delen chint, achterzijde mooi effen wolstructuur

Ik ben tevreden, temeer daar ik alles bijna met de lockmachine kon doen.

Met de locker

Een beetje geluk heb je soms nodig in deze economische barre tijden en dat had ik.
Ik kocht 4,25 meter stof voor 13,90 euro en maakte er 11 kussens uit........net iets meer dan € 1,00 per kussen.
Waar vind je dat? Ik vond het bij Hobby World in Almere waar ze heftig stuntten met 50% korting.
Maakte mijn vorige week weer helemaal goed.

Nu op naar vest van schoondochter (de mama van Ramon); jaja, ik wijk weer af van mijn planning, maar een creatieve geest laat zich niet in agenda's vangen.

Omi (ineens mijn vaste signatuur kwijt, Omi's en bloggen....wordt nooit wat)