Keerpunt

Met naaien heb je vele keerpunten te maken; een hoekje hier en een splitje daar.
Je naald in de stof laten en keren........
Net als een keerpunt in je leven; met 2 voeten op de grond blijven, daar is je basis en keren.

Vandaag, om precies te zijn vanmiddag om 13:30 uur begint een lastig gesprek voor jongste....mag ze blijven of is ze een van de velen die moeten vertrekken.
Ze is zo op haar plek in dit bedrijf, heeft zo'n goede relatie met collegae opgebouwd.
De wens van de leiding om het bedrijf nóg winstgevender te maken en om dat doel te bereiken in de nieuwe opzet met een heel wat kleinere bezetting verder te gaan, veroorzaakte de laatste maanden veel onrust.

Ook hier in dit gebouw, dit huis.
Gesprekken tot laat op de avond, die gingen over wel of niet tot de groep vertrekkers te behoren en welke argumenten er waren om juist haar misschien te laten blijven.(dan valt er tenminste nog wat te lachen en dan behoudt met een waardevol stuk know-how).
Om dan ook te concluderen dat er meer mensen doldrieste dingen zeggen/doen en andere waardevolle kennis verloren gaat. Daar is zij niet uniek in tenslotte.
Hilarische verzinsels over wat te doen met de "vertrekpremie" indien van toepassing.
Van eindelijk op vakantie naar China, tot het nuchtere: dan kan ik mijn opleiding eindelijk gaan doen en zomaar ineens betalen.......Van een andere auto tot op de bank laten staan voor je weet maar nooit.

Maar ook het besef, dat dit een keerpunt kan worden: 30 jaar zijn, en mogelijk helemaal opnieuw moeten beginnen in een arbeidsmarkt die dunner en dunner lijkt te worden door de crisis.
Geld voor een opleiding is er dan, nu tanden op elkaar en doorzetten zodat je straks beter beslagen ten ijs komt?
Een keerpunt in meerdere opzichten wordt het dan. Zonder baan wellicht, maar met een nieuwe toekomst.
Eerlijk is eerlijk; er is hard en zorgvuldig gewerkt aan een juiste begeleiding; al snapt niemand waarom er juist gesneden wordt in een winstmakend deel van het bedrijf, bij alle overwegingen is tot zeer recent alleen met 'poppetjes zonder gezicht" gewerkt.
Er wordt gesneden in álle lagen, directie, management, staff.....iedereen doet mee in deze krankzinnige "wedloop"die je nu steeds meer om je heen ziet ontstaan.
Crisis, heel dichtbij nu.
Een nieuw "frame" met minder poppetjes werd gelegd op het oude; procentueel gezien blijven de leeftijdscategorieën gelijk en er werd rekening gehouden met het anciënniteitbeginsel, verder is "gezichtsloos" gekapt.
Nu zijn de poppetjes gewijzigd in mensen met gezichten; eerst zijn de mensen op de werkvloer aan de beurt, de staff, die van hun eigen directeur horen hoe hun toekomst er uit zal zien, vervolgens de management laag, die dit van diezelfde directie zullen vernemen en tenslotte de directie zelf die van hun algemeen directeur horen of ze al of niet nog toekomst hebben binnen het bedrijf.
Jonge mensen, oudere mensen, mensen die al bijna van het ontstaan van het bedrijf in beeld waren tot mensen die net meedoen.
Mensen die bijna aan hun pensioen toe zijn, mensen die net een eigen huis kochten, of hun eerste kindje verwachten, mensen die allemaal hoopvol gestemd zijn/waren.
Ik weet niet met wie ik vandaag liever zou ruilen: met mijn jongste, die (als het vertrekken wordt) een nieuw begin kan/wil maken, met de manager die weg moet en evt. aankijkt tegen een leger wordende markt omdat de management cultuur langzaamaan afbrokkelt, of met de directeur die mensen, die hij om zich heen verzamelde en waardeerde, moet gaan zeggen dat het afgelopen is en die daarna zelf nog eens te horen krijgt of hij bedankt wordt voor zijn/haar diensten.

Een ding hebben ze allemaal gemeen; hoe het ook wendt of keert, een ieder zal vandaag als een keerpunt ervaren.
Geen idee of er mensen zijn binnen mijn jongste's groep die mijn blog lezen, maar voor degenen die dit blog dan eens mochten passeren:
Ik wens jullie allemaal sterkte; jongste natuurlijk, haar manager (JJ) en haar directeur (JL) en mocht jongste bij de groep horen die afscheid gaat nemen: dank, jullie hebben je werk goed gedaan.
Ik ken jullie allebei, van heel nabij, zonder jullie ooit gezien te hebben.
Ik leefde mee met jullie wel en wee vanaf loopafstand.
Mijn jongste heeft zich altijd erg verbonden gevoeld met de manier waarop jullie in je werk staan: gáán voor die toko, werk ervoor alsof het je eigen toko is, was jullie devies.
Zo stond/staat zij er ook in.
Het heeft haar sterker gemaakt, ze heeft zelfvertrouwen gevonden en het allerbelangrijkste; ze (her)vond zichzelf en heeft geleerd dat het meer dan de moeite waard is met hart en ziel achter je werk te staan, maar vooral achter de mensen die het bedrijf maken wat het is.

Zoiets doet een bedrijf niet met je natuurlijk, maar dat wordt gerealiseerd door de juiste mensen op de juiste plaats…….