Lenterokjes en andere voorboden

Heel voorzichtig komen de eerste lentevoorboden dan nu toch uit de grond. Vanochtend nog ijskrab-geluiden buiten, maar het wordt onmiskenbaar voorjaar.
De koolmeesjes lijken, na een aantal pogingen bij de eerste mooie dagen, definitief hun nestbouw door te zetten in ons hagelnieuwe vogelhuisje/broedkastje.
Een druk heen en weer gedoe van vogeltjes met bekjes vol nestmateriaal, het mannetje wat steeds opnieuw duidelijk roepend en zingend zijn territorium afbakent (bij de buren verderop is ook een 'bevogeld' huisje). Pestkoppen van hang-eksters die net vorig jaar uit hun eitje krabbelden en de sfeer zo nu en dan lekker puberaal verzieken kunnen zelfs niet tegen dit natuurgeweld op. Koolmeesjes gaan stug door.
Mevrouw en meneer Merel zijn inmiddels neergestreken op de patio van jongste. De dikke bruidssluier geeft voldoende beschutting en jongste waakt mee over het nest als een Cerberus; geen ekster of kat komt daaraan te pas.

De kindjes zijn uitgelaten, rokjes tijd is weer aangekomen. Omi kan aan de slag. Een eerste serie is inmiddels in België afgeleverd.........rokjes en shirtjes natuurlijk.

Nichtje Sennah doet 22 april haar eerste communie (jaja foto's komen nog) en de dames uit België wilden natuurlijk ook in het nieuw aantreden. Mama stelde als eis; het moet ook gewon 'draagbaar' zijn en kindjes bepaalden de stof. Ze wilden allemaal hetzelfde......Omi vond dat wat teveel van het goede en zocht een alternatief.....allemaal dezelfde stof maar ieder een eigen kleurtje? Dat vonden de veeleisende dametjes een prima idee. Dochter maakte gebruik van haar vrij-reizen mogelijkheid en haalde de 'buit' op. Gisterenavond kwam het groene licht; dames waren behalve enthousiast ook buitengewoon tevreden over de bijgekochte T-shirts (brrr het is nog maar koud buiten) en leggings die natuurlijk wel vooraf gepimpt moesten worden.

De keuze is gevallen op een simpel, haast retro Ottobre patroon (2011-zomer model 18b)
Het jurkje is tot net onder de armsgaten gevoerd. Ik koos ervoor een simpele batistkatoen hiervoor te gebruiken.Die kocht ik bij Mirjam.
De stof is van Dapper en kocht ik op de jaarlijkse Stoffenmarkt alhier. Een koopje en dat mag ook wel eens.
T-shirts komen van de Hema. Leggings (allemaal net even andere modellen) zijn van H&M en gepimpt met kant en bloemetjes door Omi.
De bijpassende haarspeldjes zijn gemaakt en geleverd door Zita.
Ben benieuwd om ze zondag aangekleed en wel te zien.....

Natuurlijk nog een paar details, maar het bericht wordt echt te lang als ik alle foto's ga plaatsen, dus een selectie:

Dit moet het voorlopig zijn want Omi moet natuurlijk zelf ook een beetje netjes voor de dag komen en aangezien dat meestal haastwerk is, ga ik maar snel aan de slag.

Mijn handtekening is weg, dus maar even zo; prettige dag toegewenst.



Tis weer voorbij.....

....nee, niet die mooie zomer, die komt hopelijk nog.
Ik had het over de (veel te korte) winter.
De zon schijnt al een echte schaduw als we buiten de auto een rookpauze houden.
Bij het terugzien van deze foto denk ik aan 'Vadertje Langbeen', een van de eerste TV musicals die ik ooit zag. Deze werd uitgezonden in 1963. Ik was 13.
In die winter liep ik tijdens een (veel te) lange schaatssessie drie bevroren tenen op.  Ik hield daar een lastige 'erfenis' aan over, met name in de winterperiode geeft dat wat probleempjes.  Dat had wel als prettige bijkomstigheid, dat ik de barre Elfstedentocht van '63 life kon volgen; de dik omzwachtelde voeten (huid kapot en gevaar voor infecties) verhinderden het dragen van schoenen.... niet naar school dus, ach elk nadeel heeft zijn voordeel (bron: Cruyff)......
Ik houd wel van de winter, tenminste, als er ijs en sneeuw is. Kwakkelwinters mogen van mij wel in de archiefkast.
Het is voor mij de tijd van boerenkool, erwtensoep en lange avonden in een warm huis, van Kerst, een nieuw jaar en een andere gezelligheid dan die de zomers bieden.

Het is weer voorbij.
Het kruiende ijs langs de Oostvaardersdijk leverde vorige week het bewijs (foto: jongste);
De tijd van vreemde vogels (van veldmuis tot sperwer) op ons terras en verzinnen welke lekkere hapjes we nu voor onze gevederde vrienden konden neerzetten is verstreken.
Ook het elke winter aanwezige roodborstjeskoppel dat weer bij ons logeerde maakt aanstalten tot vertrek: hij klein en prachtig van kleur en zij wat onopvallend aanwezig, maar op tijd haar hapje claimend.

Als ik uit mijn raam kijk zie ik de eerste lentevoorboden al zichtbaar.
Het zwanenkoppel begint al overduidelijk aan elkaar te laten merken dat het tijd wordt voor heel andere zaken.
Een al te overmoedige soortgenoot wordt met luid vleugelgeklapper en veel misbaar de vaart uitgejaagd.
De eendendame, die de hele zwanenzang gelaten van een afstandje bekijkt, meldt zich.
Ze kwaakt dat het een lieve lust is, omdat de heren eend menen dat voortplanten alleen met dit ene eendje kan.
Verontwaardigd zwemt ze in haar eentje weg en lijkt met haar afwijzende houding te laten weten dat het wat haar betreft nog te koud is. De dame wil eerst eens weer kunnen genieten van het zwemmen en het fourageren in open water; dat goedbedoelde brood op het dikke ijs is ze inmiddels wel zat.

Op naar de Lente dus.
Waar ik vanaf 1 maart me weer elke dag opnieuw zal laten verrassen en ontroeren door de natuur.
De vossen in hun burcht waar ik jonge vosjes geboren zag worden in het holst van de nacht en ze hoorde huilen alsof het babietjes waren, het gevecht om de eerste prooi, de eerste keer naar buiten......zo mooi.
En ook zal ik weer aan mijn laptop gekluisterd zijn als ik vanaf 1 maart weer in staat gesteld wordt om de diverse vogelsoorten .te volgen in hun dagelijkse strijd hun kleintjes groot te brengen zodat ze veilig kunnen uitvliegen.
De Oehoe die met zoveel liefde voor haar pullen zorgt; het Ooievaarsnest waar lief en leed gedeeld wordt en diep getreurd wordt over een dood jong.
De schitterende kermis tijdens het voeren van de lange rij wachtende jonge Boomklevertjes, de onhandige Slechtvalk-papa die moet passen en meten om de veel te grote stukjes prooi in die kleine bekjes te proppen.
Kortom: ik verheug me op de lente, ondanks mijn liefde voor de winter.

De lente brengt ook met zich mee, dat de laatste winterse kledingstukjes nu snel af moeten.
Behalve mijn vest dat al weken in de wacht staat nog even een lekkere pyjama voor Britt, eentje waar de rechtermouw tijdelijk bij open blijft zodat het gips er doorheen kan en dán gaan we zo'n beetje aan het 'echte' (lente) werk: Sennah doet dit voorjaar haar 1e Communie en wil graag dat Omi haar outfit maakt.
Ik blijf het een hele opgaaf vinden, spannend vooral of het allemaal goed zal lukken.
Wel een eer dat mijn kleindochter me hiermee lijkt te laten weten tot dusver best tevreden te zijn over Omi's maaksels.
Foto's van deze voorbereidingen laat ik liggen tot later; de pyjama foto's volgen nog ooit...., als ik het probleem met de stofleverantie op tijd krijg opgelost. (nieuwe leverancier, te weinig stof.......)