Nietsche op Naaieritus; een dilemma

Wat je niet doodt maakt je sterker.......JJ, tot 1 januari as de manager van jongste, haalde dit aan in een reactie op mijn blog over het keerpunt dat aanstaande was voor jongste en veel collegae. De reactie ging over jongste.
Een stelling van Nietsche waar de man zelf de tijd niet voor kreeg deze aan de praktijk te toetsen.
Zijn neiging tot nihilistische opvattingen en het daarmee gepaard gaande verdwijnen van een stuk moraliteit, stoorde hem en hij filosofeerde dat wanneer hij dit dilemma op zou lossen, hij er sterker en zekerder uit zou komen.

Dan even terug naar het heden; jongste is boventallig verklaard.
Dit wil zeggen, dat zij een van de velen is die vanaf 1 januari in feite zonder baan zit.
Geen herplaatsing, geen functie in de nieuwe (zeer afgeslankte) opzet.
Ondanks alle goede voorbereidingen, voornemens en wat al dies meer zij is het toch een flinke klap.
Maar, stoer als ze is, heeft ze zich op de zaak redelijk weten te handhaven.
Ze noemde het aan de telefoon s'middags een 'slagveld'. En dat was zo. Zoveel mensen die hoopten......
Na veel collegiale adhesiebetuigingen (en jij, en jij??) over en weer gaat ze op weg om naar huis te gaan.
In de garage treft ze een collega die zichzelf alleen waande en het uitsnikt.
Trots ben ik dan op mijn kind; ze slikt (weer) haar eigen verdriet in en probeert te troosten. Ze slaagt erin de verdrietige collega een beetje gezond verstand in te praten opdat deze veilig naar huis kan rijden.
Dan komt mijn flinke dochter thuis en is er even alleen het verdriet.

Wat heb je dan aan Nietsche? Niets dus, helemaal niets.
Dan is er alleen mijn moederhart dat het uitschreeuwt: "Hé jongens, jullie doen mijn dochter verdriet, mijn dochter!"
Om dan even later toch de koffiekan en de broodnodige sigaret te pakken en te ontnuchteren, samen.
Haar telefoon gaat af en aan, veel lieve mensen die er niets van snappen waarom zij wel en die ene andere niet; mensen, ook van wie ze het niet verwachtte, die proberen haar een hart onder de riem te steken.
Lief is dat.
Ze vertelt hoe ze, naar de top van het bedrijf kijkend, nuchter en wel, begrijpt wat er gebeurt.
Ook had ze al veel langer gezien dat er best anders gewerkt zou kunnen worden en analyseerde ze al trefzeker dat met een Fte minder op haar afdeling ook gefunctioneerd kon worden.
Maar nooit had ze ingecalculeerd dat haar gehele afdeling zou verdwijnen, overbodig gemaakt zou worden.
Ze krijgt tijdens het gesprek een goedbedoeld advies/aanbod te solliciteren naar een vacante functie op een externe afdeling bij het moederbedrijf........... Wat kennelijk minder bekend is, dat ze juist daar ooit wegging om zeer goed overdachte en gemotiveerde redenen.
Haar poging indertijd (ze werkte toen voor diezelfde afdeling van het moederbedrijf), om voor een 'toko' te gaan werken waar men hart had voor de zaak, waar mensen met respect bejegend werden en waar weinigen raar opkeken van een uurtje extra, slaagde.
Oh, het had wel wat opstartproblemen, dat zeker. Maar het kost ook altijd een paar ritjes rijden voordat je alle knopjes blindelings weet te vinden en je je echt thuis voelt in een nieuwe auto, toch?
Ze heeft aangegeven dit weekend na te denken over de mogelijkheid te solliciteren, maar ik denk dat ik het antwoord al ken nog voordat ze het zelf geformuleerd heeft; een duivels dilemma, dat weer wel.
Immers, dan zou ze zo goed als zeker van de ene in de ander job overstappen.
Maar, en dat zal mijn fout zijn; ik heb mijn kinderen geleerd je te commiteren aan je werkgever; als je ja zegt tegen een job zet je je voor 200% in.
Als je dat niet (meer) op kunt brengen moet je uitstappen of er al helemaal niet aan beginnen.
Jongste had de neiging te lang vol te houden (ik doe vast niet genoeg mijn best, ik probeer het nog beter.....ik ga het nog wel leuk vinden). Had .....ik schrijf bewust in het verleden.
Toen was ze zo, nu is ze groter gegroeid en heeft ze veel meer zelfvertrouwen gevonden.
Je gaat niet dood aan onzekerheid en gebrek aan zelfvertrouwen, maar het helpt je niet op je zoektocht naar een fijne baan die je toekomstperspectief biedt.
In die zin geef ik Nietsche dus wel gelijk......maar daar houdt het dan echt wel op.

Alle onzekerheden die sinds gisteren het hoofd van jongste bestoken voel ik een beetje aan alsof het mijzelf betreft.
Mede doordat het nieuwe bedrijfsplan pas in de loop van volgende week bekend wordt ziet ze nog niet waarom voor haar (we hebben het nu even niet over al die anderen) geen  plaats meer is.
Ook begrijpt ze weinig van alle lieve collegae die menen dat zij nu net uitgerekend niet gemist kan worden.
Want als zoveel mensen dit beweren, waar ligt dan de waarheid als ze aanhoren moest wat de bedrijfsleiding besliste?
En wat te doen met haar scherpe opmerkingsgave?
Er werd niet uitsluitend naar poppetjes gekeken zonder gezichten, want ......en komt dan met een aantal zeer treffende voorbeelden.
Toch heeft haar grote hart de overhand, ze is meer dan begripvol voor de ontstane situatie, zeer solidair naar blijvende en vertrekkende collegae en vol lof over haar leidinggevenden.
En wat de toekomst haar zal brengen? Niemand weet dat.
Voor een deel zal dat afhangen van haar eigen weerbaarheid, incasseringsvermogen, vechtlust en ondernemingszin.
Ze zal even tijd nodig hebben, na volgende week vrijdag kan ze rouwen. Dat moet ook, dat hoort erbij.

En na de (daardoor toch getekende) feestdagen  zal ondergetekende proberen haar moederrol met nog meer energie op te pakken.
Moeder zijn betekent; loslaten als het moet en vasthouden als het nodig is. Een dilemma.
Op de achtergrond blijven is het moeilijkst; onzichtbaar steunen, onhoorbaar troosten en onuitgeproken de goede motivatie meegeven. Maar goede moeders behoren dat te kunnen.
En zeker niet de voetbalmama zijn, die het hardst schreeuwt langs de kant; ik praat liever thuis over zaken die misschien anders kunnen, doch alleen als mijn kinderen de dingen met me delen.
Je probeert bij je kinderen alles in te bouwen om ze te wapenen en steeds opnieuw sta je aan de kant te kijken of ze ermee om kunnen gaan.

Jongste is ongekunsteld, soms naïef, heel open en (soms iets te) oprecht.
Ze mocht vaak wel iets assertiever zijn en zich wat meer vragend opstellen; zij leeft in de wereld van vragers, maar is zelf meer een brenger.
Ze heeft nooit kunnen/willen leren dat veel mensen in de boze buitenwereld manipuleren en toneelspelen tot een tweede natuur hebben gemaakt.
Ze zal dus nog wel eens op haar snuut vallen.
Maar daar zijn dan Mama's voor uitgevonden; die maken je snuut schoon, laten je je neus snuiten en hebben als lijfspreuk: "Brand is erger"
Jongste is volwassen nu, definitief en ik ga meekijken wat ze met dit keerpunt doet.

Vooralsnog heb ik haar gisterenavond weggestuurd in haar nieuwe shirt (net op tijd af, met veel hindernissen door trieste telefoontjes....) Een feestje bij een heel geliefde collega (die mocht gelukkig blijven) was een welkome afleiding.

Peace men!
Het nieuwe shirt kan best op
de hondjespyamabroek.

Na het douchen zou ze het nog even "showen" voor een laatste controle.
Ze komt via de binnendoorroute (ze kan ook gewoon buitenom hoor, maar nu even niet)
Baldadig trok ze het shirt aan over een in haast aangeschoten pyamabroek; mijn jongste in optima forma, wars van opsmuk, gewoon zoals ze is.
Ik zeg wel dat ze nu volwassen is, maar dat zal, gezien de foto, toch misschien nog wel even duren.........gelukkig maar, want er is niets aan om volwassen te zijn, toch?
(niets Nietsche, gewoon Omi)

Keerpunt

Met naaien heb je vele keerpunten te maken; een hoekje hier en een splitje daar.
Je naald in de stof laten en keren........
Net als een keerpunt in je leven; met 2 voeten op de grond blijven, daar is je basis en keren.

Vandaag, om precies te zijn vanmiddag om 13:30 uur begint een lastig gesprek voor jongste....mag ze blijven of is ze een van de velen die moeten vertrekken.
Ze is zo op haar plek in dit bedrijf, heeft zo'n goede relatie met collegae opgebouwd.
De wens van de leiding om het bedrijf nóg winstgevender te maken en om dat doel te bereiken in de nieuwe opzet met een heel wat kleinere bezetting verder te gaan, veroorzaakte de laatste maanden veel onrust.

Ook hier in dit gebouw, dit huis.
Gesprekken tot laat op de avond, die gingen over wel of niet tot de groep vertrekkers te behoren en welke argumenten er waren om juist haar misschien te laten blijven.(dan valt er tenminste nog wat te lachen en dan behoudt met een waardevol stuk know-how).
Om dan ook te concluderen dat er meer mensen doldrieste dingen zeggen/doen en andere waardevolle kennis verloren gaat. Daar is zij niet uniek in tenslotte.
Hilarische verzinsels over wat te doen met de "vertrekpremie" indien van toepassing.
Van eindelijk op vakantie naar China, tot het nuchtere: dan kan ik mijn opleiding eindelijk gaan doen en zomaar ineens betalen.......Van een andere auto tot op de bank laten staan voor je weet maar nooit.

Maar ook het besef, dat dit een keerpunt kan worden: 30 jaar zijn, en mogelijk helemaal opnieuw moeten beginnen in een arbeidsmarkt die dunner en dunner lijkt te worden door de crisis.
Geld voor een opleiding is er dan, nu tanden op elkaar en doorzetten zodat je straks beter beslagen ten ijs komt?
Een keerpunt in meerdere opzichten wordt het dan. Zonder baan wellicht, maar met een nieuwe toekomst.
Eerlijk is eerlijk; er is hard en zorgvuldig gewerkt aan een juiste begeleiding; al snapt niemand waarom er juist gesneden wordt in een winstmakend deel van het bedrijf, bij alle overwegingen is tot zeer recent alleen met 'poppetjes zonder gezicht" gewerkt.
Er wordt gesneden in álle lagen, directie, management, staff.....iedereen doet mee in deze krankzinnige "wedloop"die je nu steeds meer om je heen ziet ontstaan.
Crisis, heel dichtbij nu.
Een nieuw "frame" met minder poppetjes werd gelegd op het oude; procentueel gezien blijven de leeftijdscategorieën gelijk en er werd rekening gehouden met het anciënniteitbeginsel, verder is "gezichtsloos" gekapt.
Nu zijn de poppetjes gewijzigd in mensen met gezichten; eerst zijn de mensen op de werkvloer aan de beurt, de staff, die van hun eigen directeur horen hoe hun toekomst er uit zal zien, vervolgens de management laag, die dit van diezelfde directie zullen vernemen en tenslotte de directie zelf die van hun algemeen directeur horen of ze al of niet nog toekomst hebben binnen het bedrijf.
Jonge mensen, oudere mensen, mensen die al bijna van het ontstaan van het bedrijf in beeld waren tot mensen die net meedoen.
Mensen die bijna aan hun pensioen toe zijn, mensen die net een eigen huis kochten, of hun eerste kindje verwachten, mensen die allemaal hoopvol gestemd zijn/waren.
Ik weet niet met wie ik vandaag liever zou ruilen: met mijn jongste, die (als het vertrekken wordt) een nieuw begin kan/wil maken, met de manager die weg moet en evt. aankijkt tegen een leger wordende markt omdat de management cultuur langzaamaan afbrokkelt, of met de directeur die mensen, die hij om zich heen verzamelde en waardeerde, moet gaan zeggen dat het afgelopen is en die daarna zelf nog eens te horen krijgt of hij bedankt wordt voor zijn/haar diensten.

Een ding hebben ze allemaal gemeen; hoe het ook wendt of keert, een ieder zal vandaag als een keerpunt ervaren.
Geen idee of er mensen zijn binnen mijn jongste's groep die mijn blog lezen, maar voor degenen die dit blog dan eens mochten passeren:
Ik wens jullie allemaal sterkte; jongste natuurlijk, haar manager (JJ) en haar directeur (JL) en mocht jongste bij de groep horen die afscheid gaat nemen: dank, jullie hebben je werk goed gedaan.
Ik ken jullie allebei, van heel nabij, zonder jullie ooit gezien te hebben.
Ik leefde mee met jullie wel en wee vanaf loopafstand.
Mijn jongste heeft zich altijd erg verbonden gevoeld met de manier waarop jullie in je werk staan: gáán voor die toko, werk ervoor alsof het je eigen toko is, was jullie devies.
Zo stond/staat zij er ook in.
Het heeft haar sterker gemaakt, ze heeft zelfvertrouwen gevonden en het allerbelangrijkste; ze (her)vond zichzelf en heeft geleerd dat het meer dan de moeite waard is met hart en ziel achter je werk te staan, maar vooral achter de mensen die het bedrijf maken wat het is.

Zoiets doet een bedrijf niet met je natuurlijk, maar dat wordt gerealiseerd door de juiste mensen op de juiste plaats…….