Een stelling van Nietsche waar de man zelf de tijd niet voor kreeg deze aan de praktijk te toetsen.
Zijn neiging tot nihilistische opvattingen en het daarmee gepaard gaande verdwijnen van een stuk moraliteit, stoorde hem en hij filosofeerde dat wanneer hij dit dilemma op zou lossen, hij er sterker en zekerder uit zou komen.
Dan even terug naar het heden; jongste is boventallig verklaard.
Dit wil zeggen, dat zij een van de velen is die vanaf 1 januari in feite zonder baan zit.
Geen herplaatsing, geen functie in de nieuwe (zeer afgeslankte) opzet.
Ondanks alle goede voorbereidingen, voornemens en wat al dies meer zij is het toch een flinke klap.
Maar, stoer als ze is, heeft ze zich op de zaak redelijk weten te handhaven.
Ze noemde het aan de telefoon s'middags een 'slagveld'. En dat was zo. Zoveel mensen die hoopten......
Na veel collegiale adhesiebetuigingen (en jij, en jij??) over en weer gaat ze op weg om naar huis te gaan.
In de garage treft ze een collega die zichzelf alleen waande en het uitsnikt.
Trots ben ik dan op mijn kind; ze slikt (weer) haar eigen verdriet in en probeert te troosten. Ze slaagt erin de verdrietige collega een beetje gezond verstand in te praten opdat deze veilig naar huis kan rijden.
Dan komt mijn flinke dochter thuis en is er even alleen het verdriet.
Wat heb je dan aan Nietsche? Niets dus, helemaal niets.
Dan is er alleen mijn moederhart dat het uitschreeuwt: "Hé jongens, jullie doen mijn dochter verdriet, mijn dochter!"
Om dan even later toch de koffiekan en de broodnodige sigaret te pakken en te ontnuchteren, samen.
Haar telefoon gaat af en aan, veel lieve mensen die er niets van snappen waarom zij wel en die ene andere niet; mensen, ook van wie ze het niet verwachtte, die proberen haar een hart onder de riem te steken.
Lief is dat.
Ze vertelt hoe ze, naar de top van het bedrijf kijkend, nuchter en wel, begrijpt wat er gebeurt.
Ook had ze al veel langer gezien dat er best anders gewerkt zou kunnen worden en analyseerde ze al trefzeker dat met een Fte minder op haar afdeling ook gefunctioneerd kon worden.
Maar nooit had ze ingecalculeerd dat haar gehele afdeling zou verdwijnen, overbodig gemaakt zou worden.
Ze krijgt tijdens het gesprek een goedbedoeld advies/aanbod te solliciteren naar een vacante functie op een externe afdeling bij het moederbedrijf........... Wat kennelijk minder bekend is, dat ze juist daar ooit wegging om zeer goed overdachte en gemotiveerde redenen.
Haar poging indertijd (ze werkte toen voor diezelfde afdeling van het moederbedrijf), om voor een 'toko' te gaan werken waar men hart had voor de zaak, waar mensen met respect bejegend werden en waar weinigen raar opkeken van een uurtje extra, slaagde.
Oh, het had wel wat opstartproblemen, dat zeker. Maar het kost ook altijd een paar ritjes rijden voordat je alle knopjes blindelings weet te vinden en je je echt thuis voelt in een nieuwe auto, toch?
Ze heeft aangegeven dit weekend na te denken over de mogelijkheid te solliciteren, maar ik denk dat ik het antwoord al ken nog voordat ze het zelf geformuleerd heeft; een duivels dilemma, dat weer wel.
Immers, dan zou ze zo goed als zeker van de ene in de ander job overstappen.
Maar, en dat zal mijn fout zijn; ik heb mijn kinderen geleerd je te commiteren aan je werkgever; als je ja zegt tegen een job zet je je voor 200% in.
Als je dat niet (meer) op kunt brengen moet je uitstappen of er al helemaal niet aan beginnen.
Jongste had de neiging te lang vol te houden (ik doe vast niet genoeg mijn best, ik probeer het nog beter.....ik ga het nog wel leuk vinden). Had .....ik schrijf bewust in het verleden.
Toen was ze zo, nu is ze groter gegroeid en heeft ze veel meer zelfvertrouwen gevonden.
Je gaat niet dood aan onzekerheid en gebrek aan zelfvertrouwen, maar het helpt je niet op je zoektocht naar een fijne baan die je toekomstperspectief biedt.
In die zin geef ik Nietsche dus wel gelijk......maar daar houdt het dan echt wel op.
Alle onzekerheden die sinds gisteren het hoofd van jongste bestoken voel ik een beetje aan alsof het mijzelf betreft.
Mede doordat het nieuwe bedrijfsplan pas in de loop van volgende week bekend wordt ziet ze nog niet waarom voor haar (we hebben het nu even niet over al die anderen) geen plaats meer is.
Ook begrijpt ze weinig van alle lieve collegae die menen dat zij nu net uitgerekend niet gemist kan worden.
Want als zoveel mensen dit beweren, waar ligt dan de waarheid als ze aanhoren moest wat de bedrijfsleiding besliste?
En wat te doen met haar scherpe opmerkingsgave?
Er werd niet uitsluitend naar poppetjes gekeken zonder gezichten, want ......en komt dan met een aantal zeer treffende voorbeelden.
Toch heeft haar grote hart de overhand, ze is meer dan begripvol voor de ontstane situatie, zeer solidair naar blijvende en vertrekkende collegae en vol lof over haar leidinggevenden.
En wat de toekomst haar zal brengen? Niemand weet dat.
Voor een deel zal dat afhangen van haar eigen weerbaarheid, incasseringsvermogen, vechtlust en ondernemingszin.
Ze zal even tijd nodig hebben, na volgende week vrijdag kan ze rouwen. Dat moet ook, dat hoort erbij.
En na de (daardoor toch getekende) feestdagen zal ondergetekende proberen haar moederrol met nog meer energie op te pakken.
Moeder zijn betekent; loslaten als het moet en vasthouden als het nodig is. Een dilemma.
Op de achtergrond blijven is het moeilijkst; onzichtbaar steunen, onhoorbaar troosten en onuitgeproken de goede motivatie meegeven. Maar goede moeders behoren dat te kunnen.
En zeker niet de voetbalmama zijn, die het hardst schreeuwt langs de kant; ik praat liever thuis over zaken die misschien anders kunnen, doch alleen als mijn kinderen de dingen met me delen.
Je probeert bij je kinderen alles in te bouwen om ze te wapenen en steeds opnieuw sta je aan de kant te kijken of ze ermee om kunnen gaan.
Jongste is ongekunsteld, soms naïef, heel open en (soms iets te) oprecht.
Ze mocht vaak wel iets assertiever zijn en zich wat meer vragend opstellen; zij leeft in de wereld van vragers, maar is zelf meer een brenger.
Ze heeft nooit kunnen/willen leren dat veel mensen in de boze buitenwereld manipuleren en toneelspelen tot een tweede natuur hebben gemaakt.
Ze zal dus nog wel eens op haar snuut vallen.
Maar daar zijn dan Mama's voor uitgevonden; die maken je snuut schoon, laten je je neus snuiten en hebben als lijfspreuk: "Brand is erger"
Jongste is volwassen nu, definitief en ik ga meekijken wat ze met dit keerpunt doet.
Vooralsnog heb ik haar gisterenavond weggestuurd in haar nieuwe shirt (net op tijd af, met veel hindernissen door trieste telefoontjes....) Een feestje bij een heel geliefde collega (die mocht gelukkig blijven) was een welkome afleiding.
 |
| Peace men! Het nieuwe shirt kan best op de hondjespyamabroek. |
Ze komt via de binnendoorroute (ze kan ook gewoon buitenom hoor, maar nu even niet)
Baldadig trok ze het shirt aan over een in haast aangeschoten pyamabroek; mijn jongste in optima forma, wars van opsmuk, gewoon zoals ze is.
Ik zeg wel dat ze nu volwassen is, maar dat zal, gezien de foto, toch misschien nog wel even duren.........gelukkig maar, want er is niets aan om volwassen te zijn, toch?
(niets Nietsche, gewoon Omi)
