Afreageren op de Toby frill.

Mag je je eigen hooggespannen verwachtingen ook opleggen aan anderen? Als iemand boos wordt op je, ben je dan altijd fout?
Kunnen mensen uit je geschreven woord altijd de juiste toon/bedoeling halen?
3 x neen, denk ik.
Althans, dat zijn de conclusies van een probleem dat me al dagen bezighoudt.
Ik ben een denker, iemand die keer op keer met haar gedachten terugkeert naar hetzelfde onderwerp.
Maak hele analyses en probeer moeilijke situaties van alle kanten te bekijken.
Steeds opnieuw zoek ik een nieuwe insteek, om zo tot een overzichtelijk geheel te komen.
Vaak werkt dat, maar vorige week even niet.
Ik heb van mijn vader al jong geleerd, dat ik eerst moet denken voordat ik wat zeg.
Nu, sinds het  computertijdperk zijn intrede deed en communiceren via de digitale snelweg heel gewoon is geworden, merk je dat de menselijke interactie gewijzigd is.
Ging je vroeger met elkaar onder het genot van een kop koffie of thee een stevige boom opzetten; tegenwoordig vind je een 140 tekens lang bericht terug op Twitter, waarbij de essentie vaak zo is uitvergroot dat moeilijke boodschappen als een soort bom inslaan. Er zal vast wel ergens een App bestaan om de rommel nadien op te ruimen.
Onbegrip komt ook voort uit soortelijke communicatiemogelijkheden.
Bijvoorbeeld op een forum. Je ziet soms dat er ergernis ontstaat, meningsverschillen groeien, conflicten dreigen.
Aan de buitenkant van veel fora meelezend, zie ik ze vaak al ver van te voren ontstaan.
Maar als ik er zelf middenin dreig te raken is het net of er sprake is van een soort blinde vlek.
Je bent je er even totaal niet van bewust; en dan, ineens, is het er.......
Een vraag beantwoorden kan tijdens een gesprek tussen twee mensen een compleet andere uitkomst geven, dan wanneer diezelfde vraag via de computer beantwoord wordt en dan later teruggelezen wordt via het beeldscherm.
Zeker als het antwoord niet helemaal is wat de vragensteller ervan verwachtte.
Kennelijk is er verschil van inzicht, door verkeerd lezen, het teveel betrekken op jezelf; een meningsverschil is dan snel geboren.
Maar dat hoeft nog niet te ontaarden in een conflict.
Schrijven is een kunst, maar goed lezen een nog grotere heb ik gemerkt.
En dan denk ik erover na. Analyseer me suf. Urenlang.

Dat denkproces bleek een prima situatie om mijn vingers het wat fijnere werk te laten doen.
Een taillebandje maken voor Sennah's communiejurk.
Met de door haar zo zeer verlangde 'diamantjes' ; indringend herinnerde zij mij aan de telefoon: "Omi, heb je al aan de diamanten gedacht, niet vergeten hoor?"
En Omi dacht eraan, maar lastig was het.
Na een eerste versie van het bandje gemaakt uit de stof van het jasje dat over de jurk komt, besloot ik, omdat ik niet tevreden was, een nieuwe versie te maken.
Deze keer van een smallere strook stof.
Opnieuw vond ik het niet fijntjes genoeg.
En voor de derde keer.......nu van een ragfijne afgewerkte organzaband.......afreageren heet dat, hard werken en onderwijl je gedachten laten gaan en jezelf verwijten maken.

Plooitjes stikken is werkje 1. Ik maakte om de 4cm een plooi van 4 cm
Vervolgens leg je die plooitjes plat naar weerskanten en spelt ze zorgvuldig vast. opletten geblazen, want boven en onderkanten moeten natuurlijk mooi gelijk blijven liggen.
En als dit op de foto niet zo oogt; geloof me, ze zaten na het stikken gelijk:

Dan komt het echte werk; elk plooitje vouw je aan weerskanten uit naar twee zijden. Zo ontstaan vouwtjes van 2cm ieder.
Precies in het midden stik je deze dan netjes plat.
Ik deed dat met zilverkleurige draad (ragfijn materiaal van Gütermann), wat ik door een naaldje 60 haalde (de draaddoorsteker deed het ook hierbij gelukkig prima), en om een dikkere zilveren koorddraad die het geheel moest verstevigen mee te kunnen naaien, rustte ik mijn Pfaff ook nog uit met de soutachevoet.
Omdat ook de achterkant er mooi moet uitzien heb ik een smal wit satijnbandje aan de achterzijde meegestikt.
Maar denk niet dat je er dan al bent......Als het naadje netjes gestikt is en boven en onderkanten keurig in het gelid staan, komt het fijnere werk pas echt.
Pak elk plooitje aan boven en onderkant precies in het midden op en naai dit met een paar heel kleine steekjes vast (in mijn geval met een fijn draadje zilvergaren)
Als alles klaar is komt de finishing touch; de diamanten......3 stuks, nee Omi was ze niet vergeten.....of Omi het mooi vindt?
Dat is een vraag die niet gesteld hoeft te worden; Sennah moet het mooi vinden en geloof me dát deed ze!

Néé, de rest mag ik nog niet laten zien. Maar alles is af, goedgekeurd, gepast en zit perfect. Kind helemaal in de wolken, Papa vertederd en Mama razend enthousiast en tot tranen geroerd.

Wolken van tule en Weldons Encyclopaedia of Needlework

Plaatste ik gisteren foto's die al eerder voorbij kwamen op dit blog?
Gaat de slijtageslag in mijn grijze hersencellen al zover dat ik dat zelf niet meer weet?
Kennelijk.
Vandaag maar even goedmaken dan.
Het is echter een beetje lastig zaken te publiceren die nog een beetje geheim horen te blijven. Mini-lezertjes lezen mee namelijk.
Een klein nieuwsgierig meisje (uh, uh Sennah) kan niet wachten tot het resultaat van haar 'feestjurk' eindelijk zichtbaar is.
Tegelijk weet datzelfde kleine meisje ook wel dat we het geheimpje nog even bewaren.......
Maar Sennah en ik kunnen wel een beetje bijdragen aan de nieuwsgierigheid van andere meekijkende en lezende belangstellenden. Toch, Sennah?
Een klein tipje van de sluiter dan maar: wat zit er bijvoorbeeld onder de feestjurk?
Een voeringjurk natuurlijk (Sennah noemt dit een petticoat, maar dan net even anders) en die moest Omi natuurlijk netjes afwerken; de locker mocht onder de kap blijven en we pasten het ouderwetse 'handwerk'toe, een Engelse naad:

Maar waarvoor dient nu dat vertikale naadje? Tja, hoe gaan we dat eens uitleggen?

Aan dat naadje "hangt": 6 meter tule van totaal (afgewerkte hoogte) 15 cm om de jurk onderaan mooi uit te laten staan, plus 6 meter bruidstule als zachte laag er bovenop (om mogelijk geprik aan kinderbeentjes te voorkomen), 6 meter organzakant in 2 laagjes die straks een beetje onder de jurk mag uitpiepen en bijna 3 meter satijnband om het geheel netjes af te werken. 

Daarvoor stikte Omi 4 x 6 meter om eerst beide lagen tule te bevestigen en af te werken = 24 meter.

Dan nog eens 6 meter om de organzakant aan onderzijde te zetten om te vervolgen met een naad van 3 meter om de tule aan de onderrand vast te maken en vervolgens 2 x 3 = 6 meter voor het satijnband dat het geheel af moest werken; een simpel randje aan een voeringjurk inclusief verbinding van band, kant en tule onderling in  zo'n 40 meter stikwerk....en dan heb ik de vele meters rijgwerk om e.e.a. vooraf zeker te stellen nog niet meegeteld.

Even een kijkje in de keuken:

Tja, meer mocht niet; censuur van de jongedame zullen we maar zeggen.

Inmiddels alweer een stuk gevorderd:  bolerojasje is af, mét de zo gewenste 'bling-bling', keurig voorzien van voering etc. en inmiddels bezig aan een constructie van een bandje waarin de diamanten van Sennah verwerkt moeten worden....(Sennah wil graag een bandje/ceintuurtje over de taillenaad)
Met diamanten ja..........(puntjes betekenen hier een bepaalde gezichtsuitdrukking, wenkbrauwen licht gefronst)
Speurend met haar Mama naar proeflapjes van eventueel door Omi te gebruiken stoffen, vond Sennah namelijk een kunstig geplooid satijnen band met om de 5 cm een opgenaaid bolletje (een diamant natuurlijk.....pffff).
Niet bepaald een goedkoop bandje de prijs in aanmerking genomen ( € 9,95/mtr).
Zowel de Mama als Omi hadden zo hun bedenkingen over dit band; enerzijds omdat het wel erg heftig was door de nadrukkelijke aanwezigheid van de bling bling diamantjes, anderzijds omdat het wit zó wit was (blauw doorschijnend)  dat dit net niet mooi combineerde met de stof van de jurk.
Enfin; het proefstukje band lag er toch en Omi viste vakkundig de 3 diamantjes er tussen uit.
Een teleurgestelde Sennah snel troostend met de belofte dat Omi écht diezelfde diamantjes in het bandje op haar jurkje zou verwerken.
Goede raad is duur, maar een (voor mij dan toch) kostbare vondst ooit kwam nu van pas: the Weldons Encyclopaedia of Needlework (1960)
Behalve de basis van allerlei naaitechnieken, vind je daarin van alles over afwerkingsmethoden, kant- en randverwerking, zelf kant maken, borduren etc.
Zo ook: Pleated Frills and ruching in het hoofdstuk: Dressmaking.......; en ik ga de Toby frill maken..........

Ik gebruik de (memory) stof van het bolerojasje, op zich al een forse uitdaging (lastige stof wanneer deze effen is) en ga eens kijken of mijn naaldkunsten een heel klein beetje in de buurt komen van die van Weldons, ziet er redelijk simpel uit, dus wie weet.......in het midden van het bandje tussen de kunstige plooitjes in zou dan ruimte moeten zijn voor Sennah's drie diamantjes.....toch?
We gaan eens kijken straks........ 

In de maak...........

Wachtend op de definitieve keuze van kleindochterlief kriebelt het toch.
Daarom zomaar een lap stof van mijn eigen stapeltje gepakt en een begin gemaakt.
Bijna af, maar twijfel blijft of ik al dan niet het gehele jasje zal voeren.
Patroon (shawlkraagjasje uit Knip, november 2007 model 4B) gebruikte ik al eerder, doch heb het nu ingekort; de oorspronkelijke versie is een centimeter of 10 langer.
Dat is lekker voor een vest, maar een jasje vind ik bij mij mooier dragen wanneer het wat korter is.

De stof (een zware kwaliteit Tafetta met een off white chenille (veloursachtig) borduur komt van de Lapjesschuur en was een restant die ik voor 'zomaar' meenam omdat de stof een prachtige zijde-achtige glans had en mooi stevig aanvoelde.

Nooit eerder bedacht daar een jasje voor mezelf van te maken, doch het staat geweldig.

Ik wil het combineren met een zwart stel (shirt met opstaande halsboord en broek) of met een off white shirt.

Nog op zoek naar de juiste wittint voor eronder. (complete fotoserie volgt zodra jasje echt af is)

Er moeten nog zomen in aan achterzijde en mouwen, het knoopsgat is gemaakt, zo ook de (stof) knoop; nu nog opnieuw tijd vinden, ga nu druk in de weer met de voorbereidingen voor de communiekleding......

Want eeindelijk is de beslissing dan toch gevallen.......geen rood meer, geen wit met rode stippeltjes, maar wit en zilver moeten de boventoon gaan voeren.

Oh, en Omi mag de drie diamantjes niet vergeten........waar ik die decent ga plaatsen is nog de vraag, maar er komt vast een creatief idee opborrelen een dezer dagen......hoop ik dan maar.

We hebben al proefgedraaid. Een simpel katoentje voor het uitproberen van de juiste maten. (geen onderjurk, geen tule, geen fratsen)

Ook een patroon gemaakt (het betere prutswerk met diverse patronen) voor de bolero zoals de jongedame al eerder kenbaar maakte dmv een foto.

Meteen een proefversie gefabriceerd en de jongedame was erg tevreden.

Omi nog niet helemaal, die gaat het bovenpasje toch een fractie langer maken en de uitsnede bij de armsgaten aan voorzijde tikje dieper maken zodat er geen onbedoelde rode streepjes op de armen van het arme kind verschijnen.....

Het geheel:

Achterzijde complete set

Achterzijde jurk

Bolero met een sierstiksel waar Omi niet tevreden over was, doch kleindochter dacht daar héél anders over (eigen keuze):

Inmiddels zijn 2 x 6 meter tule verwerkt (in dubbele laag), is er 6 meter dubbelgerimpeld organzakant aan de tulestrook bevestigd (wat een klus.....) en zitten onderrok en voering voor het bovendeel in elkaar.

Tot zover zijn we tevreden.

Vandaag, als andere verplichtingen af zijn, wordt een begin gemaakt met een enorme prutsklus; een dun zilverkleurig koordje zo verwerken dat er een mini-piping ontstaat voor aan de bolero......een zelfgekozen kastijding.

Kleindochter wil bling-bling en Omi probeert op zeer summiere wijze gevolg te geven aan haar wensen.

We gaan eens kijken of dit lukt (moet ook de diamantjes nog een plaats geven.....dat verhaal volgt ooit nog) 

 

Rouw.

Voor de kinderen van België, voor de kinderen van Nederland, voor begeleiders en chauffeurs, de familie en voor alle vrienden en kennissen brand ik vandaag een kaars.

Over webwinkeltjes, kleurtjes, en communiekantjes.

Zo nu en dan verken ik de webwinkeltjes een beetje en heel af en toe vind je iets goeds tussen al dat aanbod.
Niet groot, niet erg aan de weg timmerend, maar vol van enthousiasme en ouderwetse service.
Dat kwam zo: door mijn regelmatige bezoek aan het forum van Sancho, weet je vaak sneller dan vele andere naaigekkies, wat er zoals speelt in het wereldje van de zelfmaakmode.
Zo ook over dames die de moed hebben zelf iets op te starten.

Omdat ik zelf best ooit zoiets had willen doen (nu niet meer hoor, de dagen tellen....) probeer ik zo nu en dan de heel moedigen te volgen.
Dat heel vroege opstaan van mij heeft dan nog wel eens zo zijn voordelen; rustig rond kijken en jezelf niet schuldig hoeven voelen over al die 'versurfte' tijd
Één dame was me bijgebleven, zij heeft een heel mooie voornaam en daardoor was het ook wat gemakkelijker terugzoeken; hoe zou het haar zijn vergaan?
Bestaat haar "Stoffenhoekje" nog en zoja, wat zou er nu anders zijn?
 Leuk om dan te constateren dat alles nog draait, de website gewoon nog lekker bestaat en er zelfs allerlei nieuwe activiteiten ontplooit worden.
Door een nieuw stofje wat ik (ja, ja, ja, ik kan het echt niet laten) een keer op de markt op de kop tikte en dat nu een bestemming zou krijgen (Britt)  kwam ik op het idee......
Het Stoffenhoekje had nl heel leuke haardiademen te koop.
En nog leuker; de mogelijkheid de kleuren naar wens aan te passen.
Ik was meteen enthousiast, want mijn kleindochters hebben allemaal vrij lang haar én doen niet anders dan van die nare bandjes (vind Omi dan) op hun hoofd dragen.

Met het nieuwe stofje in gedachten bestelde ik een proefexemplaar en vroeg om een bepaalde diadeem waarbij een paars gehaakt bloempje vervangen moest worden door een turquoise.

Zita dacht met mij mee (vanuit een zeer prettig emailcontact) en opperde na het zien van een foto van het stofje of ik wel zeker dat gele bloempje erin wilde houden, omdat er geen geel in de stof zat?

Omi, eigenwijs en natuurlijk niet even life terugkijkend (waarom zou je ook, dan moet je weer naar boven klepperen enzo.....tssss) houdt vol dat er echt in bepaalde figuren een geel hartje zit. Dus.......

Ik ontvang al heel snel de door mij gekozen diadeem met de aanpassingen conform mijn verzoek; netjes verpakt, keurig op tijd, wat wil je nog meer? Mooi stukje haakwerk; zo kan ik het echt niet.

Ja, een diadeem inclusief een geel bloemetje, en de stof? Zonder geel dus.....

Omi had het mis en Zita had veel scherper gekeken dan Omi.
Evengoed staat de diadeem er heel leuk bij en gaat hij volgende maand, compleet met jurkje (wat dan af zal zijn) richting Belgie.....
En daar komen dan weer bestellingen voor diademen uit schat ik zo in; immers daar lopen dan twee stiefzusjes rond die ook willen.
 

 
Het stofje voor Britt blijft nog heel even liggen, want er gaat eerst nog iets anders gebeuren; met een beetje geluk weet ik dinsdagavond definitief welke combinatie Sennah voor haar communiejurk en jasje zal kiezen. De laatste wijziging voor de pop (een 60cm pop speelt voor proefmodel) is inmiddels klaar en gaat morgenvroeg op de post.
Dan gaat het 'echte' werk beginnen.
Een proefsetje van katoen met een bijpassend (aangepast naar wensen van de jongedame) bolerootje, maar zonder verdere tierelantijntjes en petticoats werd al gemaakt en goed bevonden; nu de stofkeuze nog..... 
 

Kleinkind in de "lappen"

Gewapend met goud en zilverkleurige stiften, een pyjama waar Britt zomaar met een gipsarm in kon en een paar shirts die speciaal voor het zelfde doel door peettante gemaakt werden. (de eerste zelfgemaakte shirts nog wel, en spannend dat peettante dat vond!) kwamen we aan in België.
Een kleindochter die helemaal enthousiast was over het bezoek en een Mama die al even blij leek.
Natuurlijk moesten we opnieuw het hele rampverhaal in geuren en kleuren tot in de kleinste details aanhoren. Over de groene mannetjes (personeel in de operatiekamer) en over de hechtingen die er net uit waren gehaald en het knoopje van een van de hechtingen dat in de huid vergroeid bleek.......(auw) en het rampzalige feit dat ze in het ziekenhuis net door hun roze gips heen waren. Maar goed, rood bleek een prima alternatief. Een plaats voor Omi, peettante en Opa Rob was er ook al gereserveerd; aan de onderkant, mooi leeggelaten want de schoolvriendjes en vriendinnetjes inclusief de helft van het schoolpersoneel  hadden al fors gebruik gemaakt van de bovenzijde van het gips.
In goud moesten we onze namen presenteren. En ze zou over een paar weekjes de gipsafhaler (zeker nieuw Belgisch woord) nadrukkelijk vragen overal maar langsop te zagen -:)

De truien komen op een ander blog, ere wie ere toekomt, de pyjama is mijn aandeel en die showen we als gebruikelijk op deze plaats.
Ik had een katoenen flanelstof van de momenteel voor Britt heel favoriete serie Strawberry Shortcake besteld bij Hippe Stoffen; jammer genoeg bleek er in het pakketje te weinig stof te zitten om een evt. aanpassingen aan de pyjama te maken voor het gipsarmpje; er ontbrak zo'n 18cm (bleek foutje in de voorraadnotering te zijn, ik had wel genoeg besteld), ik moest diverse aanpassingen doen aan jasje en broek om een passend geheel te krijgen.
Tot overmaat van ramp bleek de stof ook nog eens ruim 7 centimeter gekrompen, ik kwam dus ruim 25 cm te kort en dat kan heel pijnlijk zijn als het zo precies komt.
Aan de broek maakte ik dus een flink stuk katoenen boordstof (10 cm) in de donkere pink kleur van het jurkje van Strawberry; zowel aan broek als jasje (mouwen en panden) heb ik rimpelstroken verwerkt van babyfleece in een heel zacht roze tintje en ook kreeg het pyjamajasje een schouderpas van dezelfde zachte fleece. Zo kon ik zo goed en zo kwaad als het ging het tekort aan stof opvangen.
Gelukkig had ik die fleece en boordstof in de juiste kleuren liggen (toch fijn, zo'n stoffenkast)

Patronen die ik gebruikte: Het pyjamajasje komt uit Ottobre natuurlijk; 2002 - 1 (ooit gekregen van een heel lieve dame)  modelnummer 16 (een wat ruimer bloesmodel dat naar achteren toe rondloopt en daar iets langer is dan aan voorzijde) .
De pyjamabroek maakte ik vanuit Ottobre 2011-4 modelnummer 26 (Turnaround outdoorbroek).
Het patroon paste ik dus aan (bovenaan de panden een strook katoenen boordstof van 10 centimeter) zodat de kruislengte lang en comfortabel genoeg zou zijn voor de niet rekkende flanellen stof en mijn inmiddels 1.34 lange kleindochter erin zou passen.
In de boordstof heb ik bovenin een 4 cm breed elastiek genaaid, zodat het geen afzakbroek zou worden (want dat mocht niet van Britt)
En dan hebben we natuurlijk de foto's nog:
Detail voorzijde jasje:

Jasje voorzijde met kraag omhoog zodat de onderzijde van de kraag en de pas zichtbaar zijn (voor de liefhebbers...)

Pyjamajasje achterzijde:

En de pyjamabroek: ( wat een lengte alweer)....

En dan het complete stel:

Ook nog op model voor deze ene keer (daar had het model geen zin in, maar ze had ondertussen al wel de hele middag in haar "knuffelpyjama rondgelopen.....  

En de aanpassingen aan de rechtermouw zodat ze er gemakkelijk ingaat zien er zo uit:

Ohja, dan uiteraard ook nog even vermelden dat Omi meteen aan de slag kon in België, want er lag nog een mitella die direct "gepimpt" kon worden.... De restjes stof die ik meenam zouden een (poppen) bestemming krijgen, maar een Strawberry hartje moest op de mitella natuurlijk........

Zo, en nu gaat Omi verder met de voorbereidingen en te maken keuzes voor ons aanstaande communiekantje: Sennah. Een kleine jongedame die exact weet wat ze wil (en dat maakt het  er niet eenvoudiger op). Haar grote pop van 60 cm fungeert als een soort pasmodel; Omi maakt voorbeeldjes, die gaan per post naar Sennah en die beoordeelt wat ze het mooist vindt voor zichzelf.
De proefjurk is klaar en past.