Klaar voor aflevering

Soms voel ik me net de eigenaresse van een naaiatelier, dat komt doordat ik (door tijdsdruk) de zaken soms een beetje krapper moet plannen dan bedoeld.

Opeens zie ik dan de verjaardag van een van de kleindochters naderen en dan is het rennen geblazen.

Als je dan niet uitkijkt, gaat er van alles verkeerd. Een applicatie begin je dan zomaar aan de verkeerde kant van de stof  of je hebt pas na een halve meter naaien in de gaten dat je bandje niet meeloopt....

Fijn is het dan om te constateren dat het uiteindelijk allemaal wel goedkomt.

Sennah zal blij zijn met haar zelfgekozen outfit. Zoals ze met een gelukzalig gezicht de Nicky velours (bedoeld voor een lekkere tuniek) vastpakte......Oh, Omi, zóóó  lekker zacht is dit......

Wat ze niet wist, was dat ik behalve haar eigen keuze ook nog iets anders voor haar in petto had.

Een Angry Bird shirt......Helemaal gek van een mij totaal onbekend spel, maar toch....

Zo'n kind verdient toch een shirt?

Nu viel het niet mee om mijn eigen smaak aan de kant te zetten en de tevens door haar gekozen zuurstokjes roze fleece daarvoor te gebruiken, want de Angry Bird die ik kon printen was rood met o.a. gele details....nou ja......

Even kennis maken: Angry Bird, rechts de print en links de lapjes; een bird in wording

Nu zitten er wel stippen in die roze fleece die o.a. rood en geel bevatten, maar het strijkt me toch een beetje tegen de haren in; zo'n kleurenexplosie. Pffff.

Enfin,het is toch je kleindochter en aangezien het kindje al 7 jaar wordt begint ze stevig mee te praten. 

Ik ben vast een héél gemene Omi, want ik bedacht stiekem, dat ik er doorgaans niet tegenaan hoef te kijken.

Het Angry Bird shirt kan nu, samen met de tuniek-all-in, het 'gewone'het kadootje en het (naar goed Opa en Omi gebruik) jaarlijkse afschrift van haar spaarrekening, keurig tegelijk worden ingepakt voor haar 7e verjaardag.

Eens kijken of ze blij is........met haar Angry Bird trui van zuurstokjesroze poezelige fleece:

HET Angry Bird shirt dus.....

Uit de Ottobre nummer 4-2011 maakte ik een legging die het model heeft van een tregging (maar een tregging mag het niet heten, want is niet van de juiste stof....uhm, ja, én?); natuurlijk worden de opgestikte details in een blingbling garen uitgevoerd; dat hoort zo bij 7-jarige dametjes die gek zijn van alles wat glimt, net een kleine ekster.-:)

Vervolgens moet daar een shirt bij, want het geheel wordt straks vergezeld van een tuniek en dan moeten de zaken wel kloppen natuurlijk. Het shirt toch ook maar wat versiering meegegeven, zodat ze het, behalve onder haar tuniekje ook zo maar op een rokje of bij een broek kan dragen:



Het juiste voetje, bandje, soluvlies......en dan prutsen maar.

Resultaat waar ik niet 100% tevreden over ben, maar de reactie van kleindochter zal het uiteindelijk bepalen. Ze is helemaal fan van dit soort teksten en nu ze al behoorlijk kan lezen is het effect des te groter.....

Het patroon komt wederom uit de Ottobre nummer 4 van 2011, het raglan shirt  modelnummer 25.

Raglan shirt om van te houden....

Als laatste dan nog even de tuniek showen. Ook deze is gemaakt naar een patroon van Ottobre.

Uitgave nummer 1 uit 2010, modelnummer 30 (maat 128 voor de breedte en verlengd tot halverwege het bovenbeen) Ik heb geen boord aan de onderzijde gemaakt, maar de lengte met 6 cm verlengd.

Deze 6 cm vormde de omslag en een elastiek van 5 cm breed dat ik 15% minder groot nam dan de zoom-omtrek maakte er een echte tuniek van die met een legging of tregging (wat een namen toch voor zo'n simpel broekje).

De tuniek, liggend op de grond; geen model aanwezig helaas.

Detail zak in zijnaad.

En uiteraard aanwezig: de "bling-bling"

Het complete stel mét capuchon etc; wederom zonder model erin jammer genoeg...

En nu op naar de volgende klus.

Kindjes worden groot

7 jaar!

Zaterdag wordt Sennah alweer 7 jaar.
De oudste dochter van mijn oudste zoon (die is al bijna 39!)
Onze robbedoes, het klimgeitje, de skater, fietster, het buitenkind, de fantast.
Maar thuis wil ze draairokjes, make-upjes, nagellak, de TV en Angry Bird.

Terugkijkend zie ik haar met goed 1 jaar, al rennend voor me uit,  de vrijheid kiezen.
Natuurlijk paste iedereen zo goed mogelijk op haar en veel grotere schade dan een gebroken pols ontstond gelukkig (nog) niet. Hopelijk blijft het daar voorlopig bij.

Naaien deed ik ook voor haar natuurlijk, een kleine selectie:

Sennah weet heel goed wat ze wil en bepaalt zelf wat ze doet (als ze de kans maar krijgt....) Werken later, daar begint ze niet aan: "dat is stom". (in een gesprek met haar nichtje die later chirurg wil worden)
Ik vraag haar dan hoe ze haar boodschappen en haar eventuele huisje betaalt?
Antwoord: "Nou, gewoon, met de pinpas".
Zo simpel kan het leven zijn..........uiteindelijk geef ik, na lang heen en weer gesteggel, een steekhoudend argument, wanneer ik vertel dat haar Papa (de grote geldschieter) ook ooit gaat stoppen met werken en dat ze dan echt zelf moet zorgen dat er centjes op de bank staan om te kunnen pinnen.
De reactie van mijn bijna 7 jarige kleindochter; "OK.........(diepe zucht), dan ga ik wel werken" en op mijn vraag wát ze dan later gaat doen: "Dan ga ik wel achter de kassa, dat is niet zo moeilijk en dan kan ik met geld spelen".....

Och meisje, met geld spelen doen de grote heren al en zie wat er van terecht komt.
Ik hoop dat Sennah over een jaartje of 15 zich een beetje bedacht heeft en iets geleerd heeft wat ze minstens zo leuk vindt als nu het spelen en robbedoezen.
Wie weet, wordt deze kleindochter wel een heel enthousiaste nieuwe energie maakster, of gaat ze zorgen voor mensen die dat zelf niet meer kunnen.
Dat zou mooi zijn, toch? Omi's dromen gewoon lekker een beetje verder terwijl kleinkinderen langzaam groter worden.

Even braaf zijn

Vandaag moet ik even een opzetje maken om verder te kunnen met mijn blog.

Er zit zo'n ruimte tussen toen en nu en er is inmiddels zoveel gebeurd. Behalve veel privédeining en het overlijden van mijn geliefde K.C., hebben we de vakantieperiode met de nodige logeerpartijen achter de rug en is het zoetjesaan herfst geworden.

Met het weer van vandaag wordt voelbaar dat de winter voor de deur staat.

En natuurlijk heb ik ook genaaid, veel genaaid.

Inmiddels ben ik bezig een aantal collages te maken zodat ik in elk geval met foto's weer een beetje bij ben.

De eerste staat er en alhoewel daar nog een stukje 2008 terug te vinden is, bevat het grootste deel toch wel maakwerk van 2009.

Nu heb ik de foto moeten verplaatsen (komt bij een ander de foto ook altijd op de verkeerde plaats?) en ik ben dus benieuwd of de collage nu nog te vergroten valt.

Zo niet, dan is dat een typisch geval van jammer. Mocht er iemand mijn blog passeren die van een stuk uit de collage de origineel wil zien, dan kan dit altijd nog.

De volgende collage is onderweg, maar moet nog e.e.a. selecteren.

Vandaag is daar geen tijd voor, want we gaan weer eens een verjaardag vieren. Hoort erbij.

Nog wel even leuk om te vermelden; een stukje van mijn tijd investeer ik tegenwoordig in het mezelf inlezen m.b.t. quilten.

Ooit helemaal enthousiast geworden door een mede-Sancholid die een prachtig tweeluik maakte van een Japanse dame.

Omdat dit patroon uit een patchwork en quiltblad kwam en ik op zoek ging naar dit specifieke blad, kwam ik natuurlijk veel quilts tegen.

Prachtig, wat een schitterende dingen worden gemaakt. Dat wil ik ook!! Nu nog een zak tijd kopen......

Overigens heb ik het blad nooit kunnen vinden. Dán merk je pas hoe lief mensen kunnen zijn, want toen ik dat tegen de betreffende dame vertelde, stuurde ze zomaar haar eigen blad naar me toe. Ik mocht er niets voor betalen, geweldig.

Ik wil haar naam hier graag vermelden, maar weet niet of ze er blij mee is.
Mogelijk leest ze dit ooit: Corrie nogmaals bedankt. Ik ga beslist iets moois ervan maken, maar heb nu even teveel andere dringende zaken te regelen.