Een dag met en zonder randjes

Bij het zoeken van een bepaalde foto kwam ik de hiernaast geplaatste foto tegen.
Wat me opviel was de datum: 24 november 2002.
Vandaag precies 9 jaar geleden moest ons huis dus nog flink onderhanden genomen worden voor je het een huis kon noemen.

De oplevering in april 2003 had de nodige voeten in aarde, maar uiteindelijk wonen we hier dan alweer ruim 8,5 jaar.
Of we hier uiteindelijk onze oude dag zullen slijten is nog geen besliste zaak (mooi Groningen blijft trekken), maar vooralsnog hebben we het hier naar ons zin.
Een dag met een klein, mooi randje dus.
Nog een mooi randje rond deze dag is het feit dat mijn schoonzusje vandaag jarig is; D. van harte gefeliciteerd.
Of er nog een mooi randje bij mag vandaag zal na 09:00 uur bekend zijn; jongste ontvangt dan berichten over de nabije toekomst.

En dan die andere randjes; Ik ben al niet zo'n beste fotograaf en dan wordt het extra pijnlijk als randjes rond de foto's nog eens benadrukken dat daar een foto staat..........
Nou niet bepaald mijn manier om deze vorm van hobbyisme (staat daar nou goed?) tentoon te stellen.
Dus in alle vroegte op zoek naar oplossingen. Ik wilde die randjes kwijt.
Jaha, dan moet Omi op haar oude dag nog HTML gaan bestuderen; voelde me net een kat in een vreemd pakhuis, maar ik ben er wel uitgekomen.
Randenvrije foto's vanaf heden te bezichtigen!

Ook een 'randje' voor Omi vandaag,  ik kan nu met opgelucht gemoed verder met het project van de 6 warme truien; eentje is bijna af, maar daar verzon ik weer van alles bij wat oorspronkelijk niet tot het patroon hoorde......
Beetje stom als je al krap in de tijd zit; dát is nou typerend voor ondergetekende....., maar een beetje druk op de ketel doet de prestaties vast aanzienlijk vergroten.
 

Truien met hindernissen

Met de beste voornemens zou ik afgelopen weekend dan aan de 6 wintertruien beginnen voor de Belgische dametjes.
Dacht ik dan…….maar omdat ik de knoopjes bij de bloes eindelijk gevonden had en omdat ik dat superzachte, lekker warme stofje zag liggen en een lekkere coltrui (voor jongste) toch zo gemaakt is…….

Enfin, heb gespijbeld, ik geef het toe, maar wel leuk om die snuut te zien toen beide kledingstukken een etage lager konden.

Uit de Ottobre en een beetje van mezelf



Nu de blouse mét knoopjes

Maandag en dinsdag was het tijd voor mijn “kattenhoek”. (een voorziening voor mijn bijna uit de hand gelopen verzameling kattenbeeldjes)

Manlief heeft mijn afwezigheid zaterdag gebruikt om de verftroep dan eindelijk van het aanrecht te halen, de gereedschappen van het vertimmeren op te ruimen en de banken weer op hun plaats in de kamer te zetten.

Nu was het aan mij er weer iets leefbaars van te maken dus.

Eerst de lange, grote vitrages in de was en de ramen gezeemd. Tijdens het zemen komt onze vaste bezoeker in de winter, een prachtig gekleurd roodborstje, bij ons vogelhuisje kijken of er nog wat te eten valt.

De nieuwe camera bevalt prima, maar een scherpe foto maken door een natte ruit is toch nog even andere koek......
Enfin, ik kan laten zien dat ons vriendje er echt was.
Vervolgens alles even flink opgeschud, gepoetst en verplaatst en het resultaat is weer als nieuw.
Dinsdagochtend stond ik al om 7 uur in de hal om voordeur, entree en de ramen en spiegels in de hal eens aan te pakken. Daarna wachtten er andere dringende werkzaamheden.

Gisterenmiddag laat in de middag, na een lange telefonische conferentie met kleindochter Britt (Omi, ik wil graag roosjes op de warme trui en Zwarte Piet heeft een rommeltje gemaakt in de keuken en ik snap niks van die deelsommen) dan toch eindelijk aan het knippen gegaan.
Voor het eten waren twee stuks zover dat er een lock- en naaimachine aan te pas kan komen.
Vandaag de overige 4 knippen en dan aan de slag.
In een opwelling beloofde ik Brittekind om volgende week woensdag de warme truien zelf te brengen (kan meteen de Nederlandse Sint zijn pakjes afzetten); aangezien haar stiefzusjes er dan ook zijn wordt het aanpoten…….6 truien binnen een korte week.

Want naast naaien is er nog meer te doen; een jarige peettante, een jarige schoonzus, werk, huis een man die af en toe wat te eten kan gebruiken………voor ik het weet ben ik 80 en kom ik nog steeds tijd tekort……

Over bloesjes en een nieuwe camera.......

Eindelijk, een nieuwe camera, een rode, een Nikon Coolpix S6200
Nu nog leren fotograferen, want dat is voor mij zo ongeveer gelijk aan een wekker uit elkaar slopen.
Ooit geprobeerd....zo'n ouderwetse bellenwekker. Ik hield na het in elkaar zetten wat onderdeeltjes over, vond ik minder interessant, doch hoe mooi het wekkertje er ook weer uitzag na opnieuw in elkaar zetten.....lopen deed het voor geen meter.......vreemd toch.
Enfin, je moet mij dus geen wekkers laten repareren en fotograferen is iets wat mijn echtgenoot een stuk beter en mooier kan dan ik.
Gelukkig hoef ik alleen maar foto's te maken van kleding die ik fabriceerde om aan ver weg wonende kinderen/kleinkinderen (en evt. andere belangstellenden) te laten zien en dat lukt over het algemeen nog wel.
Met de nieuwe camera, waarvan de flits nu wél werkt en welke een heel wat betere batterij heeft gaat het vast beter dan tot nu toe het geval was. Een van de eerste foto's die ik maakte was bovenstaande roos, een uit een boeket hier op tafel. Niet slecht voor een amateurtje, toch?
Deze foto heeft een heel hoge resolutie, maar om te voorkomen dat ik met foto's en al van blogger wordt afgekieperd, worden de volgende foto's wat normaler van proporties; dan maar wat minder scherp......kan men meteen niet zien waar ik niet zuiver recht stikte.
Zo heeft elk nadeel zijn voordeel (sprak Cruyff).

En verder, werden de kadootjes en kleding door de nu 7-jarige Sennah met groot enthousiasme ontvangen. Vooral de trui met Angry Bird was een toppertje.
 Alles paste gelukkig, dus Omi is weer tevreden.

Op naar de volgende ronde; een blouse voor jongste.
Een al wat ouder model uit een oudere Knip van 2004, model 5 om precies te zijn.
Een succesnummer hier, gezien het feit dat ik de blouse al voor de vierde keer maak voor de diverse dochters. In allerlei variaties, korte en lange mouw, van ruitjesstof (ieks), nopjesstof, blommen en nu dan van streepjes, streepjes met een ongelijk patroon. En een niet nader te identificeren stofje; hoog percentage katoen, iets glanzende afwerking en een ribbeltje erop zoals bij babyrib. Maar vraag me niet hoe het heet, geen idee. Was een couponnetje van de Lapjesmarkt in Utrecht, ik betaalde er 3 euro voor.
Daar kun je je in elk geval geen buil aanvallen, toch?
Omdat de stof redelijk winters (en dus wat dikker) was, heb ik de blouse zo afgewerkt, dat ze deze ook kan dragen als een soort jasje, met een topje of dun shirt eronder.


 DE blouse, en dan heb je honderden knoopjes in huis, maar nét niet de goede dus......

Voor de nieuwsgierigen: de achterzijde
De achterzijde

Detail manchet, ook nog zonder knoopje....

De binnenzijde; met Venezia voering (biasgesneden) afgewerkt, zodat de blouse open gedragen kan worden

En natuurlijk....het label. Ik gebruik het meestal dubbelgevouwen, vandaar de stippeltjes.

Op naar het volgende klusje: Of Omi even wat dikkere truien voor de drie Belgische dametjes kon maken

Want die van vorig jaar en het jaar daarvoor zaten zo lekker.......vooruit dan maar. Stofje liggen klaar om gewassen te worden: 6 stuks maar liefst. 

Ook jongste heeft zich nog geroerd: een lekkere wintertrui, met col,  niet te kort, die overal bijpast en die naar kantoor gedragen kan worden.....jaja, houd de komende jaren nog wel werk 'n blogvulling dus.





Klaar voor aflevering

Soms voel ik me net de eigenaresse van een naaiatelier, dat komt doordat ik (door tijdsdruk) de zaken soms een beetje krapper moet plannen dan bedoeld.

Opeens zie ik dan de verjaardag van een van de kleindochters naderen en dan is het rennen geblazen.

Als je dan niet uitkijkt, gaat er van alles verkeerd. Een applicatie begin je dan zomaar aan de verkeerde kant van de stof  of je hebt pas na een halve meter naaien in de gaten dat je bandje niet meeloopt....

Fijn is het dan om te constateren dat het uiteindelijk allemaal wel goedkomt.

Sennah zal blij zijn met haar zelfgekozen outfit. Zoals ze met een gelukzalig gezicht de Nicky velours (bedoeld voor een lekkere tuniek) vastpakte......Oh, Omi, zóóó  lekker zacht is dit......

Wat ze niet wist, was dat ik behalve haar eigen keuze ook nog iets anders voor haar in petto had.

Een Angry Bird shirt......Helemaal gek van een mij totaal onbekend spel, maar toch....

Zo'n kind verdient toch een shirt?

Nu viel het niet mee om mijn eigen smaak aan de kant te zetten en de tevens door haar gekozen zuurstokjes roze fleece daarvoor te gebruiken, want de Angry Bird die ik kon printen was rood met o.a. gele details....nou ja......

Even kennis maken: Angry Bird, rechts de print en links de lapjes; een bird in wording

Nu zitten er wel stippen in die roze fleece die o.a. rood en geel bevatten, maar het strijkt me toch een beetje tegen de haren in; zo'n kleurenexplosie. Pffff.

Enfin,het is toch je kleindochter en aangezien het kindje al 7 jaar wordt begint ze stevig mee te praten. 

Ik ben vast een héél gemene Omi, want ik bedacht stiekem, dat ik er doorgaans niet tegenaan hoef te kijken.

Het Angry Bird shirt kan nu, samen met de tuniek-all-in, het 'gewone'het kadootje en het (naar goed Opa en Omi gebruik) jaarlijkse afschrift van haar spaarrekening, keurig tegelijk worden ingepakt voor haar 7e verjaardag.

Eens kijken of ze blij is........met haar Angry Bird trui van zuurstokjesroze poezelige fleece:

HET Angry Bird shirt dus.....

Uit de Ottobre nummer 4-2011 maakte ik een legging die het model heeft van een tregging (maar een tregging mag het niet heten, want is niet van de juiste stof....uhm, ja, én?); natuurlijk worden de opgestikte details in een blingbling garen uitgevoerd; dat hoort zo bij 7-jarige dametjes die gek zijn van alles wat glimt, net een kleine ekster.-:)

Vervolgens moet daar een shirt bij, want het geheel wordt straks vergezeld van een tuniek en dan moeten de zaken wel kloppen natuurlijk. Het shirt toch ook maar wat versiering meegegeven, zodat ze het, behalve onder haar tuniekje ook zo maar op een rokje of bij een broek kan dragen:



Het juiste voetje, bandje, soluvlies......en dan prutsen maar.

Resultaat waar ik niet 100% tevreden over ben, maar de reactie van kleindochter zal het uiteindelijk bepalen. Ze is helemaal fan van dit soort teksten en nu ze al behoorlijk kan lezen is het effect des te groter.....

Het patroon komt wederom uit de Ottobre nummer 4 van 2011, het raglan shirt  modelnummer 25.

Raglan shirt om van te houden....

Als laatste dan nog even de tuniek showen. Ook deze is gemaakt naar een patroon van Ottobre.

Uitgave nummer 1 uit 2010, modelnummer 30 (maat 128 voor de breedte en verlengd tot halverwege het bovenbeen) Ik heb geen boord aan de onderzijde gemaakt, maar de lengte met 6 cm verlengd.

Deze 6 cm vormde de omslag en een elastiek van 5 cm breed dat ik 15% minder groot nam dan de zoom-omtrek maakte er een echte tuniek van die met een legging of tregging (wat een namen toch voor zo'n simpel broekje).

De tuniek, liggend op de grond; geen model aanwezig helaas.

Detail zak in zijnaad.

En uiteraard aanwezig: de "bling-bling"

Het complete stel mét capuchon etc; wederom zonder model erin jammer genoeg...

En nu op naar de volgende klus.

Overeenkomst kleding maken en oude computers.......

Oude naaimachines herkennen de meeste mensen wel.
Ooit leerde ik daarop mijn eerste poppenjurkje maken.

Al snel werd dat een electrische, want met 5 kinderen en een altijd grotere maand dan portemonnaie was zelf kleding naaien een van de manieren waarop mijn moeder probeerde uit te komen met haar huishoudgeld. Een electrische machine was dus een uitstekende investering.

Vandaag werken velen met supersonisch uitgeruste naaimachines die nog net niet zover zijn toegerust dat je de geknipte stof ernaast kunt leggen terwijl je machine het werk doet....

Borduren (machines gekoppeld aan je laptop), professioneel afwerken, kortom, verzin het maar en er zijn machines voor. 

Op het forum  (alles over naaien, naaimachines etc) waar ik regelmatig mijn wijsheden vandaan haal, bevindt zich een afgeschermd ledengedeelte.
Je kunt daar o.a. vrijelijk schrijven over niet echt handwerk-gerelateerde zaken.
Vandaag passeerde bij toeval het fenomeen "bloggen" en oude mensen (een oma van 90) die nog zover bijblijven dat ze het handwerkblog van hun kleinkinderen volgen.
En dan komt van het een het ander.......
Zo ontstaat een nostalgische sfeer voordat je het weet en gaven enige leden aan wanneer zij voor het eerst met het fenomeen computer in aanraking kwamen.
Het deed me onmiddellijk denken aan het onderwerp dat ik maandag met jongste besprak; oude computersystemen en dingen die erop lijken.
Voor een dertiger haast niet te bevatten dat haar Mama bijna aan de voet van de huidige laptopjes en pc's stond.
Ik heb nog wat oude foto's opgeduikeld en vond het leuk om terug te kijken.
Een impressie:

De flexowrtier dus....

De Friden flexowriter. Een soort van opgetuigde typemachine. Ik werkte ermee tussen 1967 en 1972.
De tape achterin was een geponste versie (kopie) van hetgeen op papier gezet werd. De tape voorin bevatte de informatie (data) die je op papier wilde hebben plus codes voor het "besturings"programma.
Het besturingsprogramma (ook een tape) liep mee op een (lees)apparaatje onder je machine.

De (meestal roze) ponstape

Als er halverwege iets fout ging op je document, moest je er vooral rekening mee houden dat je ook je programma-tape even naar het begin terugzette. Mensen die de tape niet uit konden lezen werden door mij geholpen met een viltstiftje; ik zette een streepje waar de tape behoorde te beginnen.-:)

Maar ook daar werd gemoderniseerd en nam de techniek een vlucht, de ponskaart arriveerde, een fenomeen waarvan jongeren waarschijnlijk het bestaan bijna niet meer kennen, pas als je de accept-giro noemt valt er een kwartje....

Ponskaart

Vanuit een ponstape zoals ik eerder beschreef kon je een ponskaart maken. Daardoor werden je bestanden gemakkelijker te hanteren;  immers tig meter tape valt niet te sorteren, een ponskaartje wel.

Een machine waarmee je ponskaarten in vooraf geprogrammeerde volgorde sorteerde

Met een IBM systeem (026-1401-029) kon je (met aanpassingen zodat de machine als convertor geschikt was) vanuit die papieren pons-tape een ponskaart maken. Ook kon je met dezelfde machine rechtstreeks ponskaarten (zonder tape) maken. Het woord datatypiste is in die tijd voor het eerst gevallen (rond '69)

IBM ponskaartmachine, met toevoegingen te gebruiken als convertor van tape naar ponskaart

Denk niet dat het allemaal zo simpel was, al lijkt het mechanische aspekt van toen heel wat simpeler te behappen dan de technieken van nu. Je kon alles van zo'n machine zien en min of meer bevatten....als ik nu mijn laptop openschroef geloof ik het allemaal wel........

Van tape naar ponskaart was nog een ingewikkeld proces en je moest daarvoor de machine (convertor) zelf programmeren. Niet gewoon al typend zoals nu in een of andere programmeertaal (toen kenden we hooguit Basic, Algol en Cobol, zelfs nog nooit van de Dos omgeving gehoord), of gewoon in leesbare tekst, maar met een schakelbord:

Schakelbord wat je zelf maakte; het besturingssysteem

Een echte uitdaging om het 'gevecht' met dat ding te winnen en vooral te doorgronden waarom er weer eens iets fout ging. Ik was er goed in, maar als ik deze woorden hier neerzet realiseer ik me meteen dat ik niet meer terugwil naar die tijd.

Dat was ooit en komt niet meer terug. En dat hoeft ook niet.

Netzomin  als de oude handnaaimachines. Ik kon toen niet in een paar uurtjes een shirtje maken, laat staan dit op hetzelfde moment dat het laatste draadje afgeknipt wordt een foto van mijn naaieritus aan kleinkind laten zien. Op mijn blog.......

Kindjes worden groot

7 jaar!

Zaterdag wordt Sennah alweer 7 jaar.
De oudste dochter van mijn oudste zoon (die is al bijna 39!)
Onze robbedoes, het klimgeitje, de skater, fietster, het buitenkind, de fantast.
Maar thuis wil ze draairokjes, make-upjes, nagellak, de TV en Angry Bird.

Terugkijkend zie ik haar met goed 1 jaar, al rennend voor me uit,  de vrijheid kiezen.
Natuurlijk paste iedereen zo goed mogelijk op haar en veel grotere schade dan een gebroken pols ontstond gelukkig (nog) niet. Hopelijk blijft het daar voorlopig bij.

Naaien deed ik ook voor haar natuurlijk, een kleine selectie:

Sennah weet heel goed wat ze wil en bepaalt zelf wat ze doet (als ze de kans maar krijgt....) Werken later, daar begint ze niet aan: "dat is stom". (in een gesprek met haar nichtje die later chirurg wil worden)
Ik vraag haar dan hoe ze haar boodschappen en haar eventuele huisje betaalt?
Antwoord: "Nou, gewoon, met de pinpas".
Zo simpel kan het leven zijn..........uiteindelijk geef ik, na lang heen en weer gesteggel, een steekhoudend argument, wanneer ik vertel dat haar Papa (de grote geldschieter) ook ooit gaat stoppen met werken en dat ze dan echt zelf moet zorgen dat er centjes op de bank staan om te kunnen pinnen.
De reactie van mijn bijna 7 jarige kleindochter; "OK.........(diepe zucht), dan ga ik wel werken" en op mijn vraag wát ze dan later gaat doen: "Dan ga ik wel achter de kassa, dat is niet zo moeilijk en dan kan ik met geld spelen".....

Och meisje, met geld spelen doen de grote heren al en zie wat er van terecht komt.
Ik hoop dat Sennah over een jaartje of 15 zich een beetje bedacht heeft en iets geleerd heeft wat ze minstens zo leuk vindt als nu het spelen en robbedoezen.
Wie weet, wordt deze kleindochter wel een heel enthousiaste nieuwe energie maakster, of gaat ze zorgen voor mensen die dat zelf niet meer kunnen.
Dat zou mooi zijn, toch? Omi's dromen gewoon lekker een beetje verder terwijl kleinkinderen langzaam groter worden.

Kwakkelen

Hier kwakkelt het; het weer en tevens de gezondheid van deze en gene.

Kwakkelen….Ik “proef” altijd woorden, deze proeft wel aardig, én handige bijzaak; het is gemakkelijk te vervoegen.

Nu nog mijn nieuwsgierigheid bevredigen naar woorden, die je zo gemakkelijk gebruikt, maar waarvan je de betekenis feitelijk niet meteen kunt produceren (omdat je het toch wel zo’n beetje denkt te weten)

Kwakkelen = (vlg van Dale dan)  kwak•ke•len kwakkelde, h gekwakkeld 1 een slechte tijd doormaken; sukkelen 2 afwisselend vriezen en dooien 3 vaak een (lichte) ziekte hebben.

Ook vind ik in de encyclopedie: 1) Beven 2) Niet doorvriezen 3) Ongestadig zijn 4) Sukkelen 5) Telkens wat ziek zijn 6) Telkens ziek zijn 7) Tobben 8) Zingen van een kwakkel .
Hé, een kwakkel is ook een vogel

Wat dit nou allemaal met naaien te maken heeft? Niks natuurlijk, of stiekem toch wel.

Het is gewoon in allerlei opzichten zo’n echte kwakkelweek geworden en dan moet mijn creativiteit het zwaar ontgelden.

De week begon best goed; nl overijverig met een, door afwezigheid van echtgenoot, spontaan opborrelende aanval van poetslust.

De slaapkamer en de hal boven aan een grondige opruim en schoonmaakbeurt onderworpen, resultaat: alles fris en fruitig en een vuilniszak vol zaken die niet meer gedragen/gebruikt worden of door (te)veel dragen te onooglijk zijn geworden om aan te zien.

Woensdag was ik zover en had ik zoiets van: genoeg gepoetst, nu iets creatiefs graag.

Ik ben in afwachting van de maten van een bijna jarige kleindochter die in de zomervakantie al een paarse met roze Nicky velours (de bovenste van de stapel op die slechte foto) als de hare claimde.(kleindochters mogen voor hun verjaardag een ‘wenssetje” geheel volgens eigen idee (stof/patroon)wensen)

De stof heb ik voorgewassen en ik leg hem maar alvast op de kniptafel.

Maar wat dan? 

Mijn vestjasje, dat in de maak is, staart me aan vanaf Truus (mijn vriendin, de paspop); maar het weer werkt niet mee.
Het is warm voor de tijd van het jaar en als ik het ding zie krijg ik een spontane aanval van oververhitting.

Iets snels dan maar?

Ongestadig (=kwakkelen, grillig, onbestendig), dat is de juiste omschrijving voor mijn behoefte aan creativiteit..

Verder aan de altijd te kleine garderobe van jongste?

Het arme kind is wat ziekjes, heeft een virusje lijkt het.

Begon met een klassieke migraine en kwakkelde door. Ze bleef er zowaar voor thuis van haar werk.

Dat zegt genoeg. Doorgaans is zij bepaald niet “zielig” van aard.

Enfin; over haar garderobe. Die dijt uit……dat komt omdat zij dat zelf ook een beetje doet/deed.

Een kwakkelend lijf zeg maar……beetje meer, beetje minder. (beetje meer was aan de winnende hand de laatste maanden, maar het komt goed, want ze probeert vriendjes te worden met Dr. Frank……)

Haar regelmatige gil via de huislijn (woont in ons pand, maar (gelukkig) in een eigen appartement): “Mam, wat kan ik bij deze broek dragen?” tettert me regelmatig op vroege ochtenden in de oren en ik besluit de stoffenkast nog maar eens aan een inspectie te onderwerpen.

Twee stofjes die zij ooit zelf kocht (jawel, ook dat komt wel eens voor) springen eruit.

Hoop in de loop van de komende weken haar bruine pak gecorrigeerd (beetje meer) te hebben en daar zouden deze stofjes bij kunnen….als shirt dan.

Gemakkelijk is dan zo’n huis-telefoonlijn.(scheelt in dit geval kapitálen)

Madammeke’s wensen; niet te strak, anders zie je "zoveel" van al dat vele....
Eentje normaal en eentje met boothals…….huh, boothals? In de winter?

Jawel, dan kan er een hemdje/topje onder.

Als ik alle woorden die ik bedenk als superlatieven, voor haar merkwaardige gewoonte om overal hemdjes/topjes onder te dragen, weglaat, denk ik eigenlijk niks, ben ik gewoon neutraal. Echt.....-:)

Burda’s Young Fashion en een simpel Ottobre patroon brengen uitkomst. Geheel naar wens van jongste althans.

Aan de slag dan maar.

Lekker ontspannend is dat, radio 1 als achtergrondgeluid, en 2 shirtjes op de automatische piloot maken.

Handig ook dat jongste even kwakkelt; kan ik even bij haar langs om de mouwlengte te controleren.

Ben inmiddels zover dat beide shirts bij de jongedame in haar kast hangen.

Net voordat ik ze bracht nog gauw even een fotootje......anders weet ik het wel weer.

Vanochtend liet ze weten weer fit genoeg te zijn om de rit naar mijn peettante weer te maken; ons reguliere bezoek aan de dementerende tweelingzus van mijn (helaas inmiddels overleden) moeder.

Jongste speelt, sinds ik zelf niet meer rijd, mijn privé chauffeur. Heeft een bijzondere band opgebouwd met tante, kan met veel humor en gedecideerdheid dingen voor elkaar krijgen die een ander niet bedacht.

Mijn privé-chauffeur, wat een luxe en wat een goed gevoel geeft dat.
Trouw is ze daarin, zoals in alles, mijn jongste....... en ik? Ik ben trots.

En mijn tante? Zonder haar in haar privacy te schaden; zij kwakkelt ook; de ene week is ze opgewekt, fris gewassen en aangekleed, praat ze gezellig wat mee en geniet van het lekkers wat we altijd meenemen.

De andere week is ze stilletjes, in zichzelf gekeerd, wil ze haar bed niet uit en hebben we na even de boel beredderd te hebben weer een rit van ruim 1,5 uur voor de boeg, om min of meer onverrichter zake weer terug naar huis te gaan.

En zo werd dus mijn week een kwakkelweek; voor volgende week wens ik mijzelf een pittige, lekker vlotlopende, creatieve en vrolijke week. (tja, als ik het zelf niet doe.)

Even tussendoor

(niet hierdoor dus)

Officieel word ik nu geacht mijn slaapkamer onderhanden te nemen, maar de machine wast de vitrage al en het dekbed ligt lekker fris te worden en uit het raam te hangen.
Dus even tijd voor een nieuw kopje koffie en het blog weer eens bij te werken.
Ik moet nu niet onderuit zakken en de boel weer laten verstoffen, want dan gaat het net als de vorige keer.......laat ik weer een jaar niets zien/horen.

Geen lange verhalen, maar even melden dat ik druk ben aan van alles en nog wat.
Voor oudste een nieuwe set gemaakt en zondag meteen afgeleverd. Het blijft moeilijk op afstand maten in te schatten en aangezien mijn dochters soms per maand van maat verschillen blijft het naaien voor hen soms een avontuur in het donker.

Enfin, ik had geluk; het stelletje paste zomaar.
Een vestjasje van een Milano stretch welke ik heel goedkoop bij een opruiming op de kop tikte en een rok van een katoen met stretch en satijn coating.
Ik had nog een stukje stof van de rok over en aangezien ik het niets vond voor de mini-dames, besloot ik er een hemdje van te maken om evt. te combineren bij de rok en het vestjasje.
Een restje Milano zorgde voor de boordjes langs hals en armsgaten en klaar was Klara.
Patronen komen uit Knip (vestjasje) en Ottobre (rok en hemdje).

En dan, voor de mensen die graag van heel dichtbij op mijn vingers meekijken: de details........

En nu......weer braaf aan het werk; terug naar de slaapkamer.

Bovenop onze twee kleding/linnenkasten had ik mandjes staan.

Ooit waren ze bruin, maar in een latere fase werden ze wit geschilderd.

Inhoud; winterlaarzen, schoenen met hele hoge hakken die ik maar niet weg kan gooien en dat soort zaken.

Bij Ikea vond ik echter mooie stoffen vouwkratjes van exact dezelfde stof als waar diverse zaken in de slaakamer van gemaakt zijn.

De bovenkant van de kasten gaat nu worden leeggeruimd, schoongemaakt en vervolgens verwisselen de mandjes (die langzaamaan beginnen uit te vallen) voor de "kratjes".

Dan de kasten aan de binnenkant......wat kan weg en wat niet, dramawerk vind ik dat; ik kan niks weggooien.

Maar vandaag moet ik; het nieuwe seizoen begint te dringen, zomer eruit, winter erin en echt weggooien wat niet meer kan of wat al meerdere seizoenen niet gedragen werd.

Ik ga wat doen...........