Kleinkind in de "lappen"

Gewapend met goud en zilverkleurige stiften, een pyjama waar Britt zomaar met een gipsarm in kon en een paar shirts die speciaal voor het zelfde doel door peettante gemaakt werden. (de eerste zelfgemaakte shirts nog wel, en spannend dat peettante dat vond!) kwamen we aan in België.
Een kleindochter die helemaal enthousiast was over het bezoek en een Mama die al even blij leek.
Natuurlijk moesten we opnieuw het hele rampverhaal in geuren en kleuren tot in de kleinste details aanhoren. Over de groene mannetjes (personeel in de operatiekamer) en over de hechtingen die er net uit waren gehaald en het knoopje van een van de hechtingen dat in de huid vergroeid bleek.......(auw) en het rampzalige feit dat ze in het ziekenhuis net door hun roze gips heen waren. Maar goed, rood bleek een prima alternatief. Een plaats voor Omi, peettante en Opa Rob was er ook al gereserveerd; aan de onderkant, mooi leeggelaten want de schoolvriendjes en vriendinnetjes inclusief de helft van het schoolpersoneel  hadden al fors gebruik gemaakt van de bovenzijde van het gips.
In goud moesten we onze namen presenteren. En ze zou over een paar weekjes de gipsafhaler (zeker nieuw Belgisch woord) nadrukkelijk vragen overal maar langsop te zagen -:)

De truien komen op een ander blog, ere wie ere toekomt, de pyjama is mijn aandeel en die showen we als gebruikelijk op deze plaats.
Ik had een katoenen flanelstof van de momenteel voor Britt heel favoriete serie Strawberry Shortcake besteld bij Hippe Stoffen; jammer genoeg bleek er in het pakketje te weinig stof te zitten om een evt. aanpassingen aan de pyjama te maken voor het gipsarmpje; er ontbrak zo'n 18cm (bleek foutje in de voorraadnotering te zijn, ik had wel genoeg besteld), ik moest diverse aanpassingen doen aan jasje en broek om een passend geheel te krijgen.
Tot overmaat van ramp bleek de stof ook nog eens ruim 7 centimeter gekrompen, ik kwam dus ruim 25 cm te kort en dat kan heel pijnlijk zijn als het zo precies komt.
Aan de broek maakte ik dus een flink stuk katoenen boordstof (10 cm) in de donkere pink kleur van het jurkje van Strawberry; zowel aan broek als jasje (mouwen en panden) heb ik rimpelstroken verwerkt van babyfleece in een heel zacht roze tintje en ook kreeg het pyjamajasje een schouderpas van dezelfde zachte fleece. Zo kon ik zo goed en zo kwaad als het ging het tekort aan stof opvangen.
Gelukkig had ik die fleece en boordstof in de juiste kleuren liggen (toch fijn, zo'n stoffenkast)

Patronen die ik gebruikte: Het pyjamajasje komt uit Ottobre natuurlijk; 2002 - 1 (ooit gekregen van een heel lieve dame)  modelnummer 16 (een wat ruimer bloesmodel dat naar achteren toe rondloopt en daar iets langer is dan aan voorzijde) .
De pyjamabroek maakte ik vanuit Ottobre 2011-4 modelnummer 26 (Turnaround outdoorbroek).
Het patroon paste ik dus aan (bovenaan de panden een strook katoenen boordstof van 10 centimeter) zodat de kruislengte lang en comfortabel genoeg zou zijn voor de niet rekkende flanellen stof en mijn inmiddels 1.34 lange kleindochter erin zou passen.
In de boordstof heb ik bovenin een 4 cm breed elastiek genaaid, zodat het geen afzakbroek zou worden (want dat mocht niet van Britt)
En dan hebben we natuurlijk de foto's nog:
Detail voorzijde jasje:

Jasje voorzijde met kraag omhoog zodat de onderzijde van de kraag en de pas zichtbaar zijn (voor de liefhebbers...)

Pyjamajasje achterzijde:

En de pyjamabroek: ( wat een lengte alweer)....

En dan het complete stel:

Ook nog op model voor deze ene keer (daar had het model geen zin in, maar ze had ondertussen al wel de hele middag in haar "knuffelpyjama rondgelopen.....  

En de aanpassingen aan de rechtermouw zodat ze er gemakkelijk ingaat zien er zo uit:

Ohja, dan uiteraard ook nog even vermelden dat Omi meteen aan de slag kon in België, want er lag nog een mitella die direct "gepimpt" kon worden.... De restjes stof die ik meenam zouden een (poppen) bestemming krijgen, maar een Strawberry hartje moest op de mitella natuurlijk........

Zo, en nu gaat Omi verder met de voorbereidingen en te maken keuzes voor ons aanstaande communiekantje: Sennah. Een kleine jongedame die exact weet wat ze wil (en dat maakt het  er niet eenvoudiger op). Haar grote pop van 60 cm fungeert als een soort pasmodel; Omi maakt voorbeeldjes, die gaan per post naar Sennah en die beoordeelt wat ze het mooist vindt voor zichzelf.
De proefjurk is klaar en past.

Tis weer voorbij.....

....nee, niet die mooie zomer, die komt hopelijk nog.
Ik had het over de (veel te korte) winter.
De zon schijnt al een echte schaduw als we buiten de auto een rookpauze houden.
Bij het terugzien van deze foto denk ik aan 'Vadertje Langbeen', een van de eerste TV musicals die ik ooit zag. Deze werd uitgezonden in 1963. Ik was 13.
In die winter liep ik tijdens een (veel te) lange schaatssessie drie bevroren tenen op.  Ik hield daar een lastige 'erfenis' aan over, met name in de winterperiode geeft dat wat probleempjes.  Dat had wel als prettige bijkomstigheid, dat ik de barre Elfstedentocht van '63 life kon volgen; de dik omzwachtelde voeten (huid kapot en gevaar voor infecties) verhinderden het dragen van schoenen.... niet naar school dus, ach elk nadeel heeft zijn voordeel (bron: Cruyff)......
Ik houd wel van de winter, tenminste, als er ijs en sneeuw is. Kwakkelwinters mogen van mij wel in de archiefkast.
Het is voor mij de tijd van boerenkool, erwtensoep en lange avonden in een warm huis, van Kerst, een nieuw jaar en een andere gezelligheid dan die de zomers bieden.

Het is weer voorbij.
Het kruiende ijs langs de Oostvaardersdijk leverde vorige week het bewijs (foto: jongste);
De tijd van vreemde vogels (van veldmuis tot sperwer) op ons terras en verzinnen welke lekkere hapjes we nu voor onze gevederde vrienden konden neerzetten is verstreken.
Ook het elke winter aanwezige roodborstjeskoppel dat weer bij ons logeerde maakt aanstalten tot vertrek: hij klein en prachtig van kleur en zij wat onopvallend aanwezig, maar op tijd haar hapje claimend.

Als ik uit mijn raam kijk zie ik de eerste lentevoorboden al zichtbaar.
Het zwanenkoppel begint al overduidelijk aan elkaar te laten merken dat het tijd wordt voor heel andere zaken.
Een al te overmoedige soortgenoot wordt met luid vleugelgeklapper en veel misbaar de vaart uitgejaagd.
De eendendame, die de hele zwanenzang gelaten van een afstandje bekijkt, meldt zich.
Ze kwaakt dat het een lieve lust is, omdat de heren eend menen dat voortplanten alleen met dit ene eendje kan.
Verontwaardigd zwemt ze in haar eentje weg en lijkt met haar afwijzende houding te laten weten dat het wat haar betreft nog te koud is. De dame wil eerst eens weer kunnen genieten van het zwemmen en het fourageren in open water; dat goedbedoelde brood op het dikke ijs is ze inmiddels wel zat.

Op naar de Lente dus.
Waar ik vanaf 1 maart me weer elke dag opnieuw zal laten verrassen en ontroeren door de natuur.
De vossen in hun burcht waar ik jonge vosjes geboren zag worden in het holst van de nacht en ze hoorde huilen alsof het babietjes waren, het gevecht om de eerste prooi, de eerste keer naar buiten......zo mooi.
En ook zal ik weer aan mijn laptop gekluisterd zijn als ik vanaf 1 maart weer in staat gesteld wordt om de diverse vogelsoorten .te volgen in hun dagelijkse strijd hun kleintjes groot te brengen zodat ze veilig kunnen uitvliegen.
De Oehoe die met zoveel liefde voor haar pullen zorgt; het Ooievaarsnest waar lief en leed gedeeld wordt en diep getreurd wordt over een dood jong.
De schitterende kermis tijdens het voeren van de lange rij wachtende jonge Boomklevertjes, de onhandige Slechtvalk-papa die moet passen en meten om de veel te grote stukjes prooi in die kleine bekjes te proppen.
Kortom: ik verheug me op de lente, ondanks mijn liefde voor de winter.

De lente brengt ook met zich mee, dat de laatste winterse kledingstukjes nu snel af moeten.
Behalve mijn vest dat al weken in de wacht staat nog even een lekkere pyjama voor Britt, eentje waar de rechtermouw tijdelijk bij open blijft zodat het gips er doorheen kan en dán gaan we zo'n beetje aan het 'echte' (lente) werk: Sennah doet dit voorjaar haar 1e Communie en wil graag dat Omi haar outfit maakt.
Ik blijf het een hele opgaaf vinden, spannend vooral of het allemaal goed zal lukken.
Wel een eer dat mijn kleindochter me hiermee lijkt te laten weten tot dusver best tevreden te zijn over Omi's maaksels.
Foto's van deze voorbereidingen laat ik liggen tot later; de pyjama foto's volgen nog ooit...., als ik het probleem met de stofleverantie op tijd krijg opgelost. (nieuwe leverancier, te weinig stof.......)