En een vruchtbaar jaar bleek het ook; ik bracht meer dan 110 naaiwerkjes op de wereld en dan ben ik er vast nog wat wel e.e.a.vergeten (telde alleen de dingen die ik op foto heb).
Ik word altijd een beetje weemoedig op zo'n laatste dag van het jaar.
Ik herinner me dan de leuke dingen die voorbij zijn gegaan, uniek als ze waren komen ze niet meer terug.
Ook besef ik dat we weer een jaartje ouder gaan worden in het nieuwe jaar.
Ik zie hoe de kleindochters langzaamaan van kleine kleuters met hun onverwachte fratsen, een beetje richting teeners aan het ontwikkelen zijn; voorzichtig aan moeten de veel gevraagde draairokjes soms zomaar strakke spijkerbroekjes en shirtjes en tuniekjes worden.
Mega Mindy (is het een vogel, is het een vliegtuig, nee dat is het niet....) raakt uit beeld en metamorfeert in Adele.
Ook om me heen, bij mijn leeftijdsgenoten, mijn familie zie ik dingen anders worden.
Mijn peettante die steeds verder wegraakt in de vergetelheid, die soms denkt dat ik mijn moeder ben.
Die zomaar haar been stoot en dan weer wekenlang een verband moet dragen waarvan ze het nut totaal niet inziet. Maar die ook iedere keer weer zo intens kan genieten van een bosje bloemen, of een vers broodje paling.
Een broer die al een tijd problemen heeft met lijf en leden, twee zusjes die dokteren, een schoonzusje die een heel naar bericht kreeg, een zwager met een knie die niet meer wil wat hij wil.....kortom, ook zij worden samen met ons ouder. En dan begint het hier en daar een beetje te kraken.
Maar ze zijn er gelukkig nog allemaal, ik besef dat dit een groot goed is en daar ben ik blij mee.
Ikzelf heb ouder worden nooit als probleem ervaren, maar zou er een lief ding voor willen geven als het dan ook zonder al te veel gedoe mag gebeuren. (wie neit?)
"Liever" koekjes worden niet gegeten is een uitspraak van mijn Oma en oude wagens gaan nu eenmaal kraken.
Vooralsnog kan ik gelukkig constateren dat we er allemaal nog zijn en dat is toch geweldig na alle deining.
Met kinderen en kleinkinderen gaat het prima, ze zijn gezond en hebben het meestal naar hun zin.
De Kerstdrukte bewees dat weer eens; veel gelachen en gepraat, vrolijk, maar ook soms diepgaand; na afloop hadden we allemaal het gevoel dat het een fijn Kerstfeest was geweest.
In het nieuwe jaar staat er vast weer veel te gebeuren. Sommige dingen zijn al bekend, andere zaken komen vanzelf op ons pad.
En ik ga natuurlijk ook weer achter mijn naaimachine. Dat kan weer, het machientje is net terug van de naaimachinedokter; was even dringend aan een grote beurt toe.
Hij heeft vast fijn 'gelogeerd', maar ik ben blij dat hij weer op zijn plaats terug is. Zo kaal, die tafel zonder mijn trouwe Pfaff.
 |
| Een deel van de 2011 collectie |
Hij heeft me al menig uurtje terzijde gestaan en ik hoop dat dit het komend jaar weer net zo'n prettige samenwerking wordt.......
Een foto met een deel van de verzameling kon ik nog net kwijt hier.
Het oorpronkelijk formaat was helaas buitenissig voor Blogger; vandaar een verkleinde weergave.
En dan nu op naar 2012. Kijken of jongste haar keerpunt goed kan maken, van afstandje volgen of andere dochter haar droombaan vindt en of oudste zoon zijn voornemens om opnieuw aan de studie te gaan ook tot daden gaat omzetten.
En zelf? Wil ik in het nieuwe jaar eindelijk weer eens echt op vakantie en hoop ik dat manlief zijn baan zal behouden. Maar het liefst van alles wil ik dat iedereen die me lief is en na staat gezond en gelukkig blijft.
Ik wens iedereen die wel eens meeleest, of toevallig mijn blog passeert een fijn uiteinde en een heel mooi en gezond Nieuwjaar.
Wordt vervolgd in 2012..........
1 opmerking:
Dit was een boeiend verslagje !
Toch even ook een nadenkertje : hoé denk ik over ouder worden ?
Ik bleef ook even hangen bij jouw fotocollage.EN bij het stofje op de eerste foto van rij 4.
Wederkerig wens ik jou een prima jaar 2012.
En ik kijk al uit naar de nieuwe naaiprojecten die ie op je Pfaff te voorschijn zal toveren !
Een reactie posten