Hier kwakkelt het; het weer en tevens de gezondheid van deze en gene.
Kwakkelen….Ik “proef” altijd woorden, deze proeft wel aardig, én handige bijzaak; het is gemakkelijk te vervoegen.
Nu nog mijn nieuwsgierigheid bevredigen naar woorden, die je zo gemakkelijk gebruikt, maar waarvan je de betekenis feitelijk niet meteen kunt produceren (omdat je het toch wel zo’n beetje denkt te weten)
Kwakkelen = (vlg van Dale dan) kwak•ke•len kwakkelde, h gekwakkeld 1 een slechte tijd doormaken; sukkelen 2 afwisselend vriezen en dooien 3 vaak een (lichte) ziekte hebben.
Ook vind ik in de encyclopedie:
1) Beven 2) Niet doorvriezen 3) Ongestadig zijn 4) Sukkelen 5) Telkens wat ziek zijn 6) Telkens ziek zijn 7) Tobben 8) Zingen van een kwakkel .
Hé, een kwakkel is ook een
vogel
Wat dit nou allemaal met naaien te maken heeft? Niks natuurlijk, of stiekem toch wel.
Het is gewoon in allerlei opzichten zo’n echte kwakkelweek geworden en dan moet mijn creativiteit het zwaar ontgelden.
De week begon best goed; nl overijverig met een, door afwezigheid van echtgenoot, spontaan opborrelende aanval van poetslust.
De slaapkamer en de hal boven aan een grondige opruim en schoonmaakbeurt onderworpen, resultaat: alles fris en fruitig en een vuilniszak vol zaken die niet meer gedragen/gebruikt worden of door (te)veel dragen te onooglijk zijn geworden om aan te zien.
Woensdag was ik zover en had ik zoiets van: genoeg gepoetst, nu iets creatiefs graag.
Ik ben in afwachting van de maten van een bijna jarige kleindochter die in de zomervakantie al een paarse met roze Nicky velours (de bovenste van de stapel op die slechte foto) als de hare claimde.(kleindochters mogen voor hun verjaardag een ‘wenssetje” geheel volgens eigen idee (stof/patroon)wensen)
De stof heb ik voorgewassen en ik leg hem maar alvast op de kniptafel.
Maar wat dan?
Mijn vestjasje, dat in de maak is, staart me aan vanaf Truus (mijn vriendin, de paspop); maar het weer werkt niet mee.
Het is warm voor de tijd van het jaar en als ik het ding zie krijg ik een spontane aanval van oververhitting.
Iets snels dan maar?
Ongestadig (=kwakkelen, grillig, onbestendig), dat is de juiste omschrijving voor mijn behoefte aan creativiteit..
Verder aan de altijd te kleine garderobe van jongste?
Het arme kind is wat ziekjes, heeft een virusje lijkt het.
Begon met een klassieke migraine en kwakkelde door. Ze bleef er zowaar voor thuis van haar werk.
Dat zegt genoeg. Doorgaans is zij bepaald niet “zielig” van aard.
Enfin; over haar garderobe. Die dijt uit……dat komt omdat zij dat zelf ook een beetje doet/deed.
Een kwakkelend lijf zeg maar……beetje meer, beetje minder. (beetje meer was aan de winnende hand de laatste maanden, maar het komt goed, want ze probeert vriendjes te worden met Dr. Frank……)
Haar regelmatige gil via de huislijn (woont in ons pand, maar (gelukkig) in een eigen appartement): “Mam, wat kan ik bij deze broek dragen?” tettert me regelmatig op vroege ochtenden in de oren en ik besluit de stoffenkast nog maar eens aan een inspectie te onderwerpen.
Twee stofjes die zij ooit zelf kocht (jawel, ook dat komt wel eens voor) springen eruit.
Hoop in de loop van de komende weken haar bruine pak gecorrigeerd (beetje meer) te hebben en daar zouden deze stofjes bij kunnen….als shirt dan.
Gemakkelijk is dan zo’n huis-telefoonlijn.(scheelt in dit geval kapitálen)
Madammeke’s wensen; niet te strak, anders zie je "zoveel" van al dat vele....
Eentje normaal en eentje met boothals…….huh, boothals? In de winter?
Jawel, dan kan er een hemdje/topje onder.
Als ik alle woorden die ik bedenk als superlatieven, voor haar merkwaardige gewoonte om overal hemdjes/topjes onder te dragen, weglaat, denk ik eigenlijk niks, ben ik gewoon neutraal. Echt.....-:)
Burda’s Young Fashion en een simpel Ottobre patroon brengen uitkomst. Geheel naar wens van jongste althans.
Aan de slag dan maar.
Lekker ontspannend is dat, radio 1 als achtergrondgeluid, en 2 shirtjes op de automatische piloot maken.
Handig ook dat jongste even kwakkelt; kan ik even bij haar langs om de mouwlengte te controleren.
Ben inmiddels zover dat beide shirts bij de jongedame in haar kast hangen.
Net voordat ik ze bracht nog gauw even een fotootje......anders weet ik het wel weer.
Vanochtend liet ze weten weer fit genoeg te zijn om de rit naar mijn peettante weer te maken; ons reguliere bezoek aan de dementerende tweelingzus van mijn (helaas inmiddels overleden) moeder.
Jongste speelt, sinds ik zelf niet meer rijd, mijn privé chauffeur. Heeft een bijzondere band opgebouwd met tante, kan met veel humor en gedecideerdheid dingen voor elkaar krijgen die een ander niet bedacht.
Mijn privé-chauffeur, wat een luxe en wat een goed gevoel geeft dat.
Trouw is ze daarin, zoals in alles, mijn jongste....... en ik? Ik ben trots.
En mijn tante? Zonder haar in haar privacy te schaden; zij kwakkelt ook; de ene week is ze opgewekt, fris gewassen en aangekleed, praat ze gezellig wat mee en geniet van het lekkers wat we altijd meenemen.
De andere week is ze stilletjes, in zichzelf gekeerd, wil ze haar bed niet uit en hebben we na even de boel beredderd te hebben weer een rit van ruim 1,5 uur voor de boeg, om min of meer onverrichter zake weer terug naar huis te gaan.
En zo werd dus mijn week een kwakkelweek; voor volgende week wens ik mijzelf een pittige, lekker vlotlopende, creatieve en vrolijke week. (tja, als ik het zelf niet doe.)
