De dag erna èn zowaar ......foto's op model

Schrijven vind ik leuk en ik doe het graag, maar een pakkende titel verzinnen is me nooit zo gegeven.

Want hoe vertel je nu treffend en ook graag een beetje kort (ikke, kort van stof???? Grapje toch zeker) in een simpel bloghoofdstuk dat jongste het zo lastig heeft en dat je tegelijk (nu 'n beetje stressgebonden uiteraard) zoveel kunt lachen samen én dat je eindelijk eens in de gelegenheid bent zomaar een foto op model te maken van een van de Belgische kleinkindjes in haar nieuwe outfit?
Eerst maar jongste dan?
Moeilijk; heeft zich knap door het weekend heengeslagen, was een prettige, beheerste chauffeur in de ruim 5 uur die we gisteren naar België vv samen in de auto doorbrachten en gaf pas tijdens de terugweg een doorkijkje in haar gedachtestroom.
Manlief achterin, koptelefoon op en een film op zijn laptop. Wij samen voorin; ik de bijrijder, zij de chauffeur.
Buiten donker, veel sneeuw tot Breda en weinig goeds op de radio. Dan gaat het allemaal vanzelf.
En dan blijkt dat ze is uitgedacht en de beslissing heeft genomen niet naar de functie bij het moederbedrijf te solliciteren. Haar motivatie is dezelfde, haar gedachten nu beter geordend, ze is zeer gedecideerd in haar uitspraak.
Het is fijn dat ze niet verplicht wordt dit te doen, het was slechts een goedbedoelde suggestie, mogelijk gemaakt door haar directeur. Vanochtend heeft ze hem verteld wat haar argumenten zijn om dit niet te doen.
Men had even wat meer woorden nodig e.e.a. te begrijpen; soms vergeten mensen snel, ook blijken mensen elkaar minder goed te kennen dan gedacht.
Als schepen die elkaar in de nacht passeren, je ziet slechts de contouren, niets van de binnenkant.
Vandaag ook kregen andere mensen te horen of ze al dan niet konden blijven.
Zo mogelijk nog meer mensen dan vrijdag werden vandaag geconfronteerd met een compleet andere toekomst.
Hoe triest. En of het dit allemaal waard zal zijn? Zullen de aandeelhouders straks meer geld ontvangen? Vrijdagavond bij sluiting van de beurs, bleek het aandeel van het moederbedrijf flink gestegen.
Rijp gemaakt voor overname? Aandeelhouders die tevreden gesteld moeten worden, maar wat pas mogelijk is na een grote opruiming?
De lage koersen van het afgelopen jaar wekten soms bevreemding. Hoe was dit mogelijk?
Zo slecht deden ze het niet, zeker het onderdeel van jongste niet, integendeel.
Maar toch; de beursblogs volgend zie ik dat er tegen die lage koersen wordt ingekocht met de bedoeling bij een eventuele overname (waar de koers een stuk hoger moet liggen, anders verdient er immers niemand iets) weer te verkopen.
Handel, allemaal handel. En ik maar denken dat mensenhandel verboden is.
Bitter? Neen, realistisch. In bedrijven werken immers mensen, heel betrokken mensen vaak.
Die kijken niet naar het aandeel, hebben geheel andere belangen dan die van de aandeelhouders.
Op de een of andere manier klopt het niet.
Nog 4 dagen, dan kan jongste de deur achter zich dichttrekken. Haar vrije dagen tussen Kerst en Nieuwjaar had ze al veel eerder ingepland, nog onwetend van de donkere wolken die boven haar en andere hoofden zouden verschijnen.
Daarna zullen we eens meekijken wat de toekomst voor haar in petto heeft; maar eerst eens flink alle sores buitenwerken, en daar ga ik mijn eigen rol wel in vervullen.

België bracht gelukkig een beetje broodnodige afleiding; Ine werd 8 en dat moest natuurlijk met een feestje duidelijk gemaakt worden.
Tannyfee had een kadootje meegegeven voor haar gewisselde tandjes en Omi had een echte "Ine-set" gemaakt. (moet speciaal bij haar tegen een stootje kunnen).
En natuurlijk nog een (extra) verjaardagskadootje, want kleertjes zijn wel leuk, maar een kadootje is nóg leuker als je 8 wordt.
Een lekker dik boek had ze gevraagd, zo'n écht boek met een harde kaft en heel veel bladzijden.
Over elfjes en feeën moest het gaan, die waren zo leuk.
Ine droomt graag een beetje weg zo nu en dan.
Ze wordt een echte boekenwurm; als ze leest is de van de wereld.
Heerlijk is dat, ik was vroeger een ramp volgens mijn moeder, als ik las merkte ik niets van wat er om me heen gebeurde, gewoon IN mijn boek, dan bestond er geen andere wereld.
Sinds ik zelf kinderen kreeg is dat een beetje over; je houdt altijd met een oor en een oog de wereld om je heen in de gaten; gaat alles goed, doen ze niks gevaarlijks, brandt er niets aan, of eerst nog even snel dit en dat en dán pas dat boek.
Heerlijk, als je kind bent en kunt verdwijnen in een boek.
Gisteren had Ine niet zoveel mogelijkheid om te lezen, want er moest gefeest worden én geposeerd.
En Ine is een beetje verlegen als de aandacht alleen op haar gericht is.
De eerst foto laat dat goed zien.
Maar op aanwijzing van Omi wilde ze ook wel een keertje "stoer" gaan staan en dat  vond Omi echt tof (ik leer nieuwe woordjes bij van mijn kleinkinderen), want zo lang kennen Ine en Omi elkaar nog niet en door de afstand zien we elkaar natuurlijk niet dagelijks. Ga er dan maar eens staan, zo'n dame die even een foto van jou alleen wil maken, geen zusjes in de buurt. Beetje eng is dat wel.
Oordeelt u zelf:



Een verlegen meisje van net 8

De spijkerbroek mocht gewoon even eronder aan blijven had Omi gezegd, zo'n gedoe anders......

Tof hè?(en wat trekt ze het jurkje lekker naar beneden nu.....hihi

Het kind helemaal blij en tevreden achtergelaten, en daar doen we het voor, toch?