Afreageren op de Toby frill.

Mag je je eigen hooggespannen verwachtingen ook opleggen aan anderen? Als iemand boos wordt op je, ben je dan altijd fout?
Kunnen mensen uit je geschreven woord altijd de juiste toon/bedoeling halen?
3 x neen, denk ik.
Althans, dat zijn de conclusies van een probleem dat me al dagen bezighoudt.
Ik ben een denker, iemand die keer op keer met haar gedachten terugkeert naar hetzelfde onderwerp.
Maak hele analyses en probeer moeilijke situaties van alle kanten te bekijken.
Steeds opnieuw zoek ik een nieuwe insteek, om zo tot een overzichtelijk geheel te komen.
Vaak werkt dat, maar vorige week even niet.
Ik heb van mijn vader al jong geleerd, dat ik eerst moet denken voordat ik wat zeg.
Nu, sinds het  computertijdperk zijn intrede deed en communiceren via de digitale snelweg heel gewoon is geworden, merk je dat de menselijke interactie gewijzigd is.
Ging je vroeger met elkaar onder het genot van een kop koffie of thee een stevige boom opzetten; tegenwoordig vind je een 140 tekens lang bericht terug op Twitter, waarbij de essentie vaak zo is uitvergroot dat moeilijke boodschappen als een soort bom inslaan. Er zal vast wel ergens een App bestaan om de rommel nadien op te ruimen.
Onbegrip komt ook voort uit soortelijke communicatiemogelijkheden.
Bijvoorbeeld op een forum. Je ziet soms dat er ergernis ontstaat, meningsverschillen groeien, conflicten dreigen.
Aan de buitenkant van veel fora meelezend, zie ik ze vaak al ver van te voren ontstaan.
Maar als ik er zelf middenin dreig te raken is het net of er sprake is van een soort blinde vlek.
Je bent je er even totaal niet van bewust; en dan, ineens, is het er.......
Een vraag beantwoorden kan tijdens een gesprek tussen twee mensen een compleet andere uitkomst geven, dan wanneer diezelfde vraag via de computer beantwoord wordt en dan later teruggelezen wordt via het beeldscherm.
Zeker als het antwoord niet helemaal is wat de vragensteller ervan verwachtte.
Kennelijk is er verschil van inzicht, door verkeerd lezen, het teveel betrekken op jezelf; een meningsverschil is dan snel geboren.
Maar dat hoeft nog niet te ontaarden in een conflict.
Schrijven is een kunst, maar goed lezen een nog grotere heb ik gemerkt.
En dan denk ik erover na. Analyseer me suf. Urenlang.

Dat denkproces bleek een prima situatie om mijn vingers het wat fijnere werk te laten doen.
Een taillebandje maken voor Sennah's communiejurk.
Met de door haar zo zeer verlangde 'diamantjes' ; indringend herinnerde zij mij aan de telefoon: "Omi, heb je al aan de diamanten gedacht, niet vergeten hoor?"
En Omi dacht eraan, maar lastig was het.
Na een eerste versie van het bandje gemaakt uit de stof van het jasje dat over de jurk komt, besloot ik, omdat ik niet tevreden was, een nieuwe versie te maken.
Deze keer van een smallere strook stof.
Opnieuw vond ik het niet fijntjes genoeg.
En voor de derde keer.......nu van een ragfijne afgewerkte organzaband.......afreageren heet dat, hard werken en onderwijl je gedachten laten gaan en jezelf verwijten maken.

Plooitjes stikken is werkje 1. Ik maakte om de 4cm een plooi van 4 cm
Vervolgens leg je die plooitjes plat naar weerskanten en spelt ze zorgvuldig vast. opletten geblazen, want boven en onderkanten moeten natuurlijk mooi gelijk blijven liggen.
En als dit op de foto niet zo oogt; geloof me, ze zaten na het stikken gelijk:

Dan komt het echte werk; elk plooitje vouw je aan weerskanten uit naar twee zijden. Zo ontstaan vouwtjes van 2cm ieder.
Precies in het midden stik je deze dan netjes plat.
Ik deed dat met zilverkleurige draad (ragfijn materiaal van Gütermann), wat ik door een naaldje 60 haalde (de draaddoorsteker deed het ook hierbij gelukkig prima), en om een dikkere zilveren koorddraad die het geheel moest verstevigen mee te kunnen naaien, rustte ik mijn Pfaff ook nog uit met de soutachevoet.
Omdat ook de achterkant er mooi moet uitzien heb ik een smal wit satijnbandje aan de achterzijde meegestikt.
Maar denk niet dat je er dan al bent......Als het naadje netjes gestikt is en boven en onderkanten keurig in het gelid staan, komt het fijnere werk pas echt.
Pak elk plooitje aan boven en onderkant precies in het midden op en naai dit met een paar heel kleine steekjes vast (in mijn geval met een fijn draadje zilvergaren)
Als alles klaar is komt de finishing touch; de diamanten......3 stuks, nee Omi was ze niet vergeten.....of Omi het mooi vindt?
Dat is een vraag die niet gesteld hoeft te worden; Sennah moet het mooi vinden en geloof me dát deed ze!

Néé, de rest mag ik nog niet laten zien. Maar alles is af, goedgekeurd, gepast en zit perfect. Kind helemaal in de wolken, Papa vertederd en Mama razend enthousiast en tot tranen geroerd.