Overeenkomst kleding maken en oude computers.......

Oude naaimachines herkennen de meeste mensen wel.
Ooit leerde ik daarop mijn eerste poppenjurkje maken.

Al snel werd dat een electrische, want met 5 kinderen en een altijd grotere maand dan portemonnaie was zelf kleding naaien een van de manieren waarop mijn moeder probeerde uit te komen met haar huishoudgeld. Een electrische machine was dus een uitstekende investering.

Vandaag werken velen met supersonisch uitgeruste naaimachines die nog net niet zover zijn toegerust dat je de geknipte stof ernaast kunt leggen terwijl je machine het werk doet....

Borduren (machines gekoppeld aan je laptop), professioneel afwerken, kortom, verzin het maar en er zijn machines voor. 

Op het forum  (alles over naaien, naaimachines etc) waar ik regelmatig mijn wijsheden vandaan haal, bevindt zich een afgeschermd ledengedeelte.
Je kunt daar o.a. vrijelijk schrijven over niet echt handwerk-gerelateerde zaken.
Vandaag passeerde bij toeval het fenomeen "bloggen" en oude mensen (een oma van 90) die nog zover bijblijven dat ze het handwerkblog van hun kleinkinderen volgen.
En dan komt van het een het ander.......
Zo ontstaat een nostalgische sfeer voordat je het weet en gaven enige leden aan wanneer zij voor het eerst met het fenomeen computer in aanraking kwamen.
Het deed me onmiddellijk denken aan het onderwerp dat ik maandag met jongste besprak; oude computersystemen en dingen die erop lijken.
Voor een dertiger haast niet te bevatten dat haar Mama bijna aan de voet van de huidige laptopjes en pc's stond.
Ik heb nog wat oude foto's opgeduikeld en vond het leuk om terug te kijken.
Een impressie:

De flexowrtier dus....

De Friden flexowriter. Een soort van opgetuigde typemachine. Ik werkte ermee tussen 1967 en 1972.
De tape achterin was een geponste versie (kopie) van hetgeen op papier gezet werd. De tape voorin bevatte de informatie (data) die je op papier wilde hebben plus codes voor het "besturings"programma.
Het besturingsprogramma (ook een tape) liep mee op een (lees)apparaatje onder je machine.

De (meestal roze) ponstape

Als er halverwege iets fout ging op je document, moest je er vooral rekening mee houden dat je ook je programma-tape even naar het begin terugzette. Mensen die de tape niet uit konden lezen werden door mij geholpen met een viltstiftje; ik zette een streepje waar de tape behoorde te beginnen.-:)

Maar ook daar werd gemoderniseerd en nam de techniek een vlucht, de ponskaart arriveerde, een fenomeen waarvan jongeren waarschijnlijk het bestaan bijna niet meer kennen, pas als je de accept-giro noemt valt er een kwartje....

Ponskaart

Vanuit een ponstape zoals ik eerder beschreef kon je een ponskaart maken. Daardoor werden je bestanden gemakkelijker te hanteren;  immers tig meter tape valt niet te sorteren, een ponskaartje wel.

Een machine waarmee je ponskaarten in vooraf geprogrammeerde volgorde sorteerde

Met een IBM systeem (026-1401-029) kon je (met aanpassingen zodat de machine als convertor geschikt was) vanuit die papieren pons-tape een ponskaart maken. Ook kon je met dezelfde machine rechtstreeks ponskaarten (zonder tape) maken. Het woord datatypiste is in die tijd voor het eerst gevallen (rond '69)

IBM ponskaartmachine, met toevoegingen te gebruiken als convertor van tape naar ponskaart

Denk niet dat het allemaal zo simpel was, al lijkt het mechanische aspekt van toen heel wat simpeler te behappen dan de technieken van nu. Je kon alles van zo'n machine zien en min of meer bevatten....als ik nu mijn laptop openschroef geloof ik het allemaal wel........

Van tape naar ponskaart was nog een ingewikkeld proces en je moest daarvoor de machine (convertor) zelf programmeren. Niet gewoon al typend zoals nu in een of andere programmeertaal (toen kenden we hooguit Basic, Algol en Cobol, zelfs nog nooit van de Dos omgeving gehoord), of gewoon in leesbare tekst, maar met een schakelbord:

Schakelbord wat je zelf maakte; het besturingssysteem

Een echte uitdaging om het 'gevecht' met dat ding te winnen en vooral te doorgronden waarom er weer eens iets fout ging. Ik was er goed in, maar als ik deze woorden hier neerzet realiseer ik me meteen dat ik niet meer terugwil naar die tijd.

Dat was ooit en komt niet meer terug. En dat hoeft ook niet.

Netzomin  als de oude handnaaimachines. Ik kon toen niet in een paar uurtjes een shirtje maken, laat staan dit op hetzelfde moment dat het laatste draadje afgeknipt wordt een foto van mijn naaieritus aan kleinkind laten zien. Op mijn blog.......