Creatief zijn of braaf afmaken waar ik aan bezig ben?

Dacht ik eindelijk na stoelen bekleden eens echt te kunnen gaan naaien......Creatief zijn dus.
Niet dus, want na twee dagen van, na een wasbeurt, scheeftrekkende tricot met een zigzagpatroon proberen een recht shirt te maken is me ineens duidelijk dat dit nu niet bepaald de creativiteit positief beïnvloedt.
Zal ik vandaag eens spijbelen?
En lekker verder freubelen aan de tas van jongste?
Of is dat mijn eer te na? (ik hoor mijn moeder spreken: "maak eerst af waar je aan bezig bent voordat je met iets nieuws begint!")
Ik vind tassen maken een soort van extraatje, deed het voor dit jaar nooit eerder, maar dochterlief stak me aan.
In haar pogingen zelf naaien te leren begon ze met eenvoudige tassen; kind is verslaafd aan tassen en schoenen, maar de rek in haar salaris staat haar niet toe aan al haar verlangens tegemoet te komen.
Nu vind ik haar schoenen en tassen verzameling meer dan behoorlijk (om niet te zeggen: uit de kluiten gewassen), maar het kind denkt er duidelijk anders over.
Zo werd haar idee om zelf tassen te maken min of meer geboren.
Enfin, toen ik dat had gezien, dacht ik wel van: "Hé, leuk, probeer ik ook", maar realiseerde mezelf niet dat ik dan weer ter plekke allerlei nauwelijks uitvoerbare ideetjes krijg.
En dat maakt vaak dat zo'n idee meteen weer de kop ingedrukt wordt nog voor het goed en wel van de grond komt.

De tas van jongste dus; moest een paarse worden, bij haar paarse winterjas.
Ze heeft zelf het materiaal uitgezocht (knalpaars kunstleer) waar ik nog geen foto van heb, omdat mijn camera stuk is (flitser doet het niet meer en de Nikon van manlief is me echt iets te ingewikkeld).
Ik heb allemaal lapjes gesneden, want het moest een patchwork tas worden.
Toen kraaltjes gekocht, van die mini kleine, lilakleurige glaskraaltjes.

Het boek van Kenneth D. King uit de kast en een initiaal uitgezocht, vergroot tot het juiste formaat en tussen alle drukke bedrijvigheid door stukje bij beetje op een van de lapjes kunstleer geborduurd.
Wát een werk; wat op papier zo gemakkelijk lijkt valt in de praktijk nog flink tegen.
En nee, nog geen foto zoals ik al zei (camera stuk toch?)
Nu ben ik zover dat ik de lapjes allemaal aan elkaar gestikt heb en het (zelfgemaakte) patroon uitgesneden heb.
De volgende stap moet nog even wachten, want moet nog de juiste versteviging ontvangen.

Ik heb al weer een tweede in voorbereiding; een echte kantoortas, zo'n tas waar je hele huishouding in kan én je laptop en die ene ordner die je mee naar huis wilt slepen..........dus.


Eigen tas...nu nog een rits en wat kleinigheden....


Voor mezelf begon ik vroeg in dit jaar met een tas, maar deze hangt nog zonder rits en andere kleindigheden te wachten op tijd om e.e.a. af te werken.

Familiedagtas, hier bijna af.

Wel voor de familie een tas gemaakt om tijdens familiedag voor de eventueel te missen zon te zorgen, zo ook de borduur voor een van de creaties van jongste op een tasklep gemaakt,

Borduur op tasklep

...........maar mijn eigen tas.....ho-maar.

Misschien vandaag toch maar aan die tas van mezelf, omwille van de creativiteit? Of toch maar braaf afmaken waar ik aan bezig was?

Laat nog wel weten wat de uitkomst werd.

Stoelendans - 2

Eindelijk klaar.....de stoel.
Dacht even dat er nooit een eind aan zou komen.
Het eerste exemplaar dat ik voor (stief)dochter bekleedde in een door haar gekozen stof  (zie hier ) was al geen makkie, doch de stof die jongste uit zocht sloeg werkelijk alles.
De soort suedine achtige laag die aan de bovenkant zat was een zodanige "verrader" dat elk minder recht (zeg maar gerust scheef) steekje direct opviel. Erger nog; het liet zich ook niet meer herstellen zonder sporen (gaatjes) achter te laten.
Ik weet leukere klusjes te verzinnen. Enfin, ik heb mijn zondag vandaag goed afgesloten; de stoel is klaar.......



Voor........(waar katten zich reeds uitleefden)



Tromgeroffel.........(incl.kattenbescherming)



Daaristiedan.....de voorzijde na bekleden

En het zij- en achteraanzicht van de stoel van Noes

Inmiddels is de stoel officieel overgedragen, dat wil zeggen, met vereende krachten via de trap naar de begane grond getransporteerd, alwaar het appartement van jongste wordt verondersteld.......(dit laatste snapt ze zelf het beste -:))
En nu volgende week lekker weer normaal creatief doen en niet meer volgens vooraf uitgestippelde procedures een stoel bekleden......zo saai.

Dasjesweer en stoelendans

Hoor net op het nieuws dat vannacht de eerste vorst verwacht wordt.
Dat betekent dat de dassen en handschoenen zo langzaamaan weer uit de kast kunnen.
Jongste heeft dus weer eens last van ochtendkriebels (je krijgt dan telefoontjes van “Mam, wat moet ik áán?) en laat de ‘huisstyliste’ (mijn alterego) c.q. de naaister van het merendeel van mevrouw’s kleding adviseren…..
Mijn kinderen zijn allemaal de deur uit, maar als ze in hetzelfde pand wonen geldt dat dus niet; dus er zijn twee van mijn kinderen de deur uit en eentje voor spek-en-bonen.

Terug naar mijn onderwerp; Dasjesweer en stoelendans dus.
Bij het bedenken wat er zoal aan leuke en minder leuke kanten kleven aan lagere temperaturen, moest ik denken aan de Sinterklaas tijd vorig jaar.
Het gebeurde toen, dat ik in een damesmodezaak stond, terwijl jongste mij instrueerde over de kleur van al dan niet mee te brengen vestjes.
Een collega (natuurlijk van het mannelijke soort) bemoeide zich met het (privé)gesprek en wilde ook iets; een das met pompom, paars……
Natuurlijk vroeg dat om een tegenactie; dat leert een man wel af zich met vrouwen-gesprekken te bemoeien.

Dus een paarse das (met nopjes, want het moest ook een beetje gek) uit restjes gemaakt, compleet met pompons én initialen.

Kouder weer heeft zo zijn leuke elementen, alhoewel……
Enfin, al weet ik dus nog niet of ik blij ga zijn met het aanstaande dasjesweer, maar mijn vader zei altijd: “Wat je krijgt hoef je niet te kopen” en gelijk had hij.


De stoelendans is van geheel andere orde. Dat gaat over stoelen die door de familie heen lijken te dansen.

Een verhaaltje; er waren eens twee nieuwe stoelen (kunstleer dus, maar toch), twee katten (die van ons dus) en twee mensen (wij dus).
Die twee mensen gingen een weekend naar België om met een verhuizing te helpen (da’s wel weer een andere dochter).

En toen die twee mensen terugkwamen……hadden ze twee oude stoelen; katten hadden de stoelen als kattenkrabpaal getest en helemaal goed bevonden.
Ze hebben het overleefd….de katten dan, de stoelen is een ander verhaal.
Het zag er niet meer uit en na enige tijd zijn bank en stoelen vervangen voor een compleet bankstel; de stoelen vonden hun weg in een studentenhuis.
Maar hoeveel goed doet dat aan een stoel? (er woonden ook katten........)


Na studentijd voor bekleden

 Enfin, student wordt werkneemster, verdient knap salaris en koopt nieuwe meubels; de stoelen mogen blijven, maar dienen bekleed te worden.

Na studententijd en na bekleden

Van een stof (chocoladebruine stretch denim, vooral die stretch……), waarbij ik mezelf afvroeg of dit ooit iets kon worden, één stoel bekleed.
De tweede stoel bleek niet meer in de kamer te passen en werd nadien prompt opgeëist door jongste….

Ik voelde de bui al aankomen: “Mam, bekleed jij hem dan?”

Tja en wat je dan voor de ene (stief)dochter doet, doe je dan ook voor de andere (eigen) dochter.

Nu had ik wel meer inspraak bij de stof, alhoewel…. bij een, door economische recessie, zwaar getroffen spaarpot van kindlief kon ik geen al te hoge eisen stellen natuurlijk.
Het werd een als suède gecoat kunstleer, dik en toch soepel genoeg.

Onmogelijke klus.......en camera doet gek


Het begin is er, ………
Nu de rest nog; creatief zijn is leuk, het maakt dat je met een beetje fantasie van bijna niets iets kunt maken.


Uhm, binnenzijde rechts of ???



Maar volgens de regels van de kunst een stoel bekleden is van geheel andere orde en mij niet echt gegeven; de volgende keer maar weer eens een ouderwetse echte stoelendans doen dan…..(of gewoon normaal een jurk maken)





Kunst aanvullen

Wat het met naaien te maken heeft moet nog blijken, doch deze vreemde vogel heeft al voor de nodige problemen gezorgd.....
De laatste vakantiedag, voor het eerst prachtig weer en even een terrasje pakken werd afgerond met aankoop van een nieuw stukje kunst.
Manlief was al direct bij binnenkomst in de galerie helemaal weg van de vorm en heftige kleuren van deze Big Bird.
Al mijn argumenten ten spijt (andere kleurmogelijkheden, beter passend bij ons interieur waren leverbaar) bleek deze toch duidelijk favoriet.
En wat doet een liefhebbende echtgenote dan.....ze zwicht.

Maar thuisgekomen confronteerde ik toch mijn  liefhebbende echtgenoot met het gegeven, dat zijn  vogel wel echt een vreemde eend in de bijt zou worden in onze kast, die hoofdzakelijk met zwarte en bronzen voorwerpen gevuld is.
Of moest hij dan bij mijn Swarovski kat? Of bij de Wachtmeister poes?
Om over de rest van de kattenverzameling  niet te spreken, geen kat zou dit immers overleven; zo'n grote vogel.....
Er zat niets anders op dan grote stappen te nemen; de plank, waarop de katten sinds jaar en dag huisden, werd leeggemaakt en de vogel nam er direct heel prominent zijn plaats in.
De katten logeren tijdelijk op een groot dienblad onder de kast, ze wachten op een nieuw, nog te maken, onderkomen. Het verongelijkte miauwen is natuurlijk niet van de lucht. Het is ook niet eerlijk........
En verder......staat Big Bird nu in zijn dooie eentje op een lege plank in de kast, toch wel zielig.

Gisteren, tijdens het vermaken van enige kledingstukken van jongste (dat kind groeit tegen de klippen op), zo'n beetje het saaiste werk wat een mens zich kan voorstellen, gaan mijn gedachten naar onze eenzame, vreemde vogel.
Hoe los ik dat op en waar haal ik een tweede kunststukje vandaan dat op zijn minst goed combineert met onze vogel?
Dan brengt een van mijn quiltboeken mij op een idee (allemaal afleiding natuurlijk, want alles was op dat moment beter dan die broekband uitleggen).
Ik ga een vierluikje maken, ik zorg zelf voor gezelschap van Big Bird.
Foto gemaakt, op maat uitgeprint en komend weekend heb ik een echt leuk klusje, als beloning voor al het verstelwerk, ga ik me op het gladde pad van appliceren en vooral kleuren begeven.

Met een kleurkaart in de hand......

Want dat is wel essentieel; de juiste kleuren vinden, zodat onze vogel niet langer in al zijn felheid alleen staat te wezen.
Als het lukt, laat ik het zien, maar voordat het zover is zal er nog veel water door de Rijn zijn gestroomd -:)



 

Ooit, heel lang geleden......

......begon ik dit blog.

De bedoeling was om zomaar wat zaken op het WWW te delen en meteen te laten zien wat ik zoal voor kinderen en kleinkinderen naaide.

Maar naaien kost tijd, veel tijd. Zo ook het huishouden, sociale contacten, leven,  ...
Dan stel je prioriteiten en die lagen duidelijk niet hier.

Toch zie ik het gemak wel van een blog, al kunnen foto's die op 'mijn album' staan er ook best mee door; echter veel tekst toevoegen gaat daar niet.

En soms is die behoefte er gewoon; wat tekst toevoegen, of een voorbeeldje van waar ik aan bezig ben.

Dus vandaag een nieuwe start aan mijn blog en eens bekijken hoe lang het nu goed gaat .

Om dan meteen maar met de deur in huis te vallen; een collage van de dingen die ik zoal maakte de afgelopen periode volgt hieronder en wat ik nu aan het doen ben kan ik met één zinnetje af: mijn stoffenkast aan het uitruimen....zomer en winterstoffen omwisselen.

Steeds een hele klus en de vaststelling dat ik voorlopig maar weer eens geen nieuwe stoffen bij ga kopen. Langzaamaan kan ik namelijk zelf wel een winkeltje beginnen en dat is nou net niet de bedoeling.
Als alles weer netjes in de kast ligt ga ik verder met:
* bekleding stoel jongste, bruin colbert afwerken jongste, lange broek afwerken jongste, verjaardagssetje maken voor Sennah en Ine en dan mijn eigen winterkleding; kort jasje, lange jas, 2 broeken en een net stel voor feestjes en partijen, kortom, druk, druk en druk.

En nu, aan de slag, verder met DE kast.
Ohja, de collage nog.......bij deze (toont slechts een deel van de gevolgen van mijn ziekte die Naaieritus heet.......

Familie in Canada

Voor tante Riet:

Zo kunt u de stofjes hopelijk even goed bekijken.

Lieve groetjes.......

Voor Blijheid

Om een collega-Sanchoër, (Blijheid) iets te laten zien over applicaties, besloot ik mijn amateurwerk van dichterbij te laten zien.
Ik doe dit niet gemakkelijk, want beschouw mezelf als absolute leek, die het gewoon leuk vindt om lekker te prutsen en te experimenteren.

Hieronder voor eigen gebruik een omgekeerde applicatie. De witte stukjes die te zien zijn, waren restjes van de tekening die ik op patroonpapier maakte en op de applicatiestof spelde.
Vervolgens heb ik de contouren van de tekening met een kleine stiksteek gestikt (dus naaien aan de achterkant/binnenkant van het voorpand, wel opletten dat je de juiste kleur op de spoel doet).
Daarna het papier erafgetrokken (voorzichtig) en aan de goede kant de bovenkant van de stof van het shirt heel voorzichtig net achter de stiklijn uitgeknipt.
Om het geheel nog net ff dat beetje extra te geven wat klaskraaltjes erop gezet.
Mijn fantasie was op dat moment een beetje op (wilde het shirt die avond aan) want dat kan ik doorgaans een stuk beter. -:) Zie hier het resultaat:
Onderstaand wat voorbeelden van zelf gemaakte applicaties. De poes, de broodvogel (gemaakt voor Brittje die nooit haar ontbijt-boterham wilde eten en waarvoor ik een broodvogel verzon die het dan wel op zou eten...., vogelmodel afgekeken van Saskia Sancho) de vlinder op verzoek met glittertjes, een libel zoals we die zomers bij Omi aan het water zien én natuurlijk Dora (uit een kleurboek overgetekend). De poes moest persé op het jurkje, en al telefonerend met Belgie over de vorderingen van het jurkje maakt ik Brittje steeds wijs, dat de poes weg wilde lopen van de jurk......dan moest Omi haar maar een bandje om de nek doen; dat werd dus het oranje bandje+ strikje, wát een gefriemel was dat -:)

En nu maar hopen, dat Blijheid wat moed kan verzamelen.........

Verder met bijwerken

Zowaar, ik heb me er toe aan kunnen zetten om mijn blog verder bij te werken. Hoeveel leuker zou het zijn als ik nu verder kon met gewoon vandaag.

Eigen schuld, dikke bult heet dat.

Als ik A zeg volgt immers automatisch de letter B?

Mijn aspiraties een blog consequent bij te houden waren gestrand en nu dus eerst braaf wezen en stukjes plaatsen die al geweest zijn.....

Waar waren we gebleven; ohja, de kleding. Geheel tegen mijn gewoonte in voor mezelf ijverig aan de gang geweest.

Heel dringend was een kort doordraagjasje. Het moest een beetje regenbestendig zijn en liefst ook nog winddicht.

Nu had ik bij Mirjam (http://www.delapjesschuur.nl/) al enige tijd terug zo ongeveer de gehele voorraad Taslan opgekocht (alle kleurtjes in mijn bezit -:)) en een deel van de zwarte versie voor mezelf gereserveerd. Zo'n lekker gemakkelijke tint, kan overal bij en is zowel in voor als najaar te dragen. Een gewatteerde voering, niet te dik en dat zou het moeten zijn...........

Ware het niet, dat ik het weer niet kon laten mijn eigen draai eraan te geven.
Ik had van de allereerste zwangerschapskleding van oudste dochter nog een restje ruitstof over.
Kon mooi aan de binnenkant van de windvanger en onderkraag. Dan toch weer in de fout gegaan op onderdelen, da's inmiddels typerend aan het worden wanneer ik iets voor mezelf maak.

Het was de bedoeling om de staander aan de binnenkant van het jasje van de ruitstof te voorzien......maar dan moet je natuurlijk wel even opletten Omi!!! Enfin, zo kan het ook, toch?

Al met al is het jasje al heel wat keren gedragen en de stof doet wat het beloofde: wind en waterdicht, allemaal reeds in de praktijk getoetst.

Het patroon komt uit een Knip, voor degenen die zich geroepen voelen een zelfde model te maken, vraag gerust, dan zoek ik het alsnog op.

Even braaf zijn

Vandaag moet ik even een opzetje maken om verder te kunnen met mijn blog.

Er zit zo'n ruimte tussen toen en nu en er is inmiddels zoveel gebeurd. Behalve veel privédeining en het overlijden van mijn geliefde K.C., hebben we de vakantieperiode met de nodige logeerpartijen achter de rug en is het zoetjesaan herfst geworden.

Met het weer van vandaag wordt voelbaar dat de winter voor de deur staat.

En natuurlijk heb ik ook genaaid, veel genaaid.

Inmiddels ben ik bezig een aantal collages te maken zodat ik in elk geval met foto's weer een beetje bij ben.

De eerste staat er en alhoewel daar nog een stukje 2008 terug te vinden is, bevat het grootste deel toch wel maakwerk van 2009.

Nu heb ik de foto moeten verplaatsen (komt bij een ander de foto ook altijd op de verkeerde plaats?) en ik ben dus benieuwd of de collage nu nog te vergroten valt.

Zo niet, dan is dat een typisch geval van jammer. Mocht er iemand mijn blog passeren die van een stuk uit de collage de origineel wil zien, dan kan dit altijd nog.

De volgende collage is onderweg, maar moet nog e.e.a. selecteren.

Vandaag is daar geen tijd voor, want we gaan weer eens een verjaardag vieren. Hoort erbij.

Nog wel even leuk om te vermelden; een stukje van mijn tijd investeer ik tegenwoordig in het mezelf inlezen m.b.t. quilten.

Ooit helemaal enthousiast geworden door een mede-Sancholid die een prachtig tweeluik maakte van een Japanse dame.

Omdat dit patroon uit een patchwork en quiltblad kwam en ik op zoek ging naar dit specifieke blad, kwam ik natuurlijk veel quilts tegen.

Prachtig, wat een schitterende dingen worden gemaakt. Dat wil ik ook!! Nu nog een zak tijd kopen......

Overigens heb ik het blad nooit kunnen vinden. Dán merk je pas hoe lief mensen kunnen zijn, want toen ik dat tegen de betreffende dame vertelde, stuurde ze zomaar haar eigen blad naar me toe. Ik mocht er niets voor betalen, geweldig.

Ik wil haar naam hier graag vermelden, maar weet niet of ze er blij mee is.
Mogelijk leest ze dit ooit: Corrie nogmaals bedankt. Ik ga beslist iets moois ervan maken, maar heb nu even teveel andere dringende zaken te regelen.

test

Volgens een nieuwe melding zou ik rechtstreeks vanuit mijn email kunnen plaatsen op mijn blog.
Héél benieuwd of ik nu direct actie kan ondernemen.
Zou wel tijd worden na deze lange afwezigheid.
Meteen ook een fotootje plaatsen, je weet tenslotte maar nooit......

Uhm, nouja, tekst lukte via de mail, fotootje bleek een kruisje.
Enfin, ik ben er dus weer.
Zal mijn best doen de komende periode wat "bij te werken" inzake hetgeen ik allemaal oversloeg.
Misschien lukt het wat compilaties te maken van de dingen die ik fabriceerde.
Het gaat met vallen en opstaan. Het afsluiten van de administratie van onze zaak vergde veel en veel meer tijd dan ik hoopte.
En plicht gaat nu eenmaal voor het meisje is tenslotte het gezegde.

Momenteel bezig aan een broek voor oudste dochter. Het moeten er totaal 4 worden......
Dat heb je als kinderen afvallen, werk aan de winkel.
Ondertussen begonnen met het tekenen en knippen van een winterjas voor jongste dochter en er ligt nog een gedragen winterjas waar een nieuwe rits in moet.
Ook de poef staart me aan; daar moet nieuwe bekleding op.......
Voorlopig eerst maar eens van de week een fotopagina maken, zodat ik mezelf weer wat minder schuldig voel over het verwaarlozen van mijn blog.

Sennah op de catwalk

Om een "collega" hobby naaister te laten zien dat mijn tip best goed functioneert in de praktijk, even een kort berichtje.
Want echt tijd om iets wezenlijks met mijn blog te doen, heb ik op dit moment helaas nog niet.
Voor nu even kort en krachtig:

Testerdetest en de jurk van Noessie

Volgens de uitleg bij blogger kan ik mezelf een mail sturen met foto's en deze bijvoorbeeld opslaan bij mijn concepten.

Van daaruit kan ik deze dan bewerken en plaatsen op mijn blog.

Ik, als blog-analfabeet moet dit dus eerst testen.

Bij deze....................(het werkt, het werkt!!!...sprak zij blij)

Helaas bleken de foto's slechts kruisjes te zijn, dus die moest ik alsnog opnieuw uploaden. Pffff.

Omdat ik vond dat het jurkje van Noes (want het is een waar mirakel dat dat kind een jurk draagt!!!, in 28 jaar nagenoeg niet vertoont) wel vertoond moest worden maak ik dus ruimte en plaats voor HET jurkje van jongste dochter. (Wedden dat hier commentaar op komt -:))

Gemaakt van een stofje, dat ik ooit als coupon op de markt in Utrecht kocht en waarvoor ik dacht nooit een bestemming te vinden......zo zie je maar.

Had echter niet gerekend op de wat "exclusieve" smaak van de jongste.

Een model uit de Knip, zonder ruches die bij de oorspronkelijke uitvoering horen, maar mét een goede Venezia voering zodat het model ook mooi zou vallen.

Een echt succesnummer.

Zowel in de nazomer als in de winter heeft ze het jurkje al diverse keren gedragen.

In de na-zomeruitvoering met een paar mooie hoge hakken en gedurende de winter met een paar mooie zwarte leggings en een kort laarsje.

Het heeft al vele complimenten opgeleverd; dát vind ik nou leuk!

Nu ben ik echter alleen mijn handtekening nog kwijt......tssss, écht snappen zal ik het nooit.

Omi

Paddentrek?

Alom worden we straks weer gewaarschuwd voor de jaarlijkse paddentrek. De heren gaan op stap om dames te vinden en de dames gaan op pad om een meneertje op te zoeken, tenslotte moet het voortbestaan van het soort gewaarborgd worden.

Elk jaar opnieuw gaan ze terug naar hun geboortegrond om daar, bij voorkeur, in stilstaand water een begin te maken voor héél veel nieuwe padjes......

Brrrr, ooit had ik elk jaar opnieuw een pad in onze tuin. (niet zo'n looppaadje, maar een knobbelige bruinachtige springerige pad dus!!)

Mijn katten vonden dat hoogst interessant en deden alle mogelijke moeite het zo spannend springende beestje te pakken te krijgen.

Een keer is dat gelukt; met als resultaat dat een van de dappere "jagers"schuimbekkend naar binnen kwam.

Tja, padden zijn leuke springbeestjes, maar hebben een uitmuntend waarschuwingssysteem voor hun vijanden.

En mijn katten waren per definitie de vijand.

Vanaf dat memorabele moment werd het, voor speelgoed bekeken, paddenmonster nuffig ontweken.

Nu is het niet de opzet van deze blog om een beschouwing te geven over de voortplantingsdrift van padden. Ik vind ze eng, net als de kikkerfamilie.

Leuk om op een afstandje vanuit mijn veilige huis ze avondvullend te horen kwaken, maar ik schrik me altijd een ongeluk als zo'n beestje ineens voor me opspringt in het gras.

Denkend dat hij op mij af is, maak ik dat ik wegkom, terwijl het arme beestje zich natuurlijk een hoedje schrok van mijn dreigende schoenzool die, met een maatje 40 (met pijn) groot, boven zijn schriele lijfje zweefde.

Waarom ik dan wel over padden en kikkers begon?

Omdat een Sancho-collega iets met kikkers heeft en naar kikkerknoopjes zocht.

En die heb ik toevallig.

Ik heb zelden iets waarom men wel eens vraagt, deze keer kan ik misschien helpen.

Dus een foto gemaakt van de knoopjes, en daar ging ik dan ook meteen de mist in.

Jammer genoeg zie je zoiets altijd pas.............

als je de heleboel alweer opgeruimd hebt.

Foto's zijn duidelijk van miserabele kwaliteit, ik wijt het maar aan het onderwerp......

Dus, Inge (DoIng), ik hoop maar dat je zo kunt zien wat ik aan kikkers "in huis" heb?

Miezer,miezer......

Mijn dag begint meestal al als het buiten nog donker is.
Ik weet dan nog maar een klein beetje van het weer dat komen gaat.
Nu het volop dag is en de merel al zijn ochtendliedje voor me zong, blijkt het weer een nieuwe miezerdag.
Ik kan echt depri worden van miezer. Diezig zegt men in Zeeland.
Een beetje nattig, een beetje nevelig, een beetje grauw, een beetje grijs; gewoon miezer.
Wat doet een mens daar nu aan? Het is net zo min te beinvloeden als de kredietcrisis.
Bladerend in mijn fotoalbums ontdek ik verschillende zomerdingen van vorig jaar.
En aangezien Omi de simpele eenvoud van Picasa sinds gisteren ontdekte (zelfs ik snap dit), dan maar eens getest of je inderdaad vanuit je album rechtstreeks foto's naar je blog kunt verplaatsen.
Stom verwonderd moest ik wederom constateren, dat het van een verbluffende eenvoud is.

De nooit gedragen set van jongste dochter was het eerste wat me aan de zomer deed denken.
Het lapje voor de rok haalde ik van de stofjesmarkt in Groningen, toen we vorig jaar op vakantie waren in het prachtige natuurgebied van het Lauwersmeer.

Zij (dochter) weet het niet, maar het is eigenlijk gordijnstof.
Het motief had een duidelijk verspringend rapport zoals je dat ook bij gordijnen ziet.
Hoe kreeg ik dat ooit goed met het modelletje wat zij uitzocht uit de Knip?
Immers, dat moest een heuppas hebben en een gerimpelde rok, zónder naden MV en MA.
Dus niet; superzorgvuldig baantje voor baantje geknipt, zodat het boompjespatroon netjes naast elkaar doorliep.

Een passend donkerbruin restlapje lag me aan te staren, klopte zo mooi bij die rok.
Ik kon er net het patroon van het nagetekende Didi shirt op kwijt.
Commentaar van dochterlief: sáái.
Goed, dan ga ook jij eraan geloven jongedame; een applicatie.
Toen ik het meedeelde aan de telefoon was de kreet: "Ik ben toch geen klein kind!" welhaast voorspelbaar geweest.
(en ja, de stokjes zijn echt wel recht, maar shirt zit wat "hobbelig"op Truus)Maar, moeders zijn vaak eigenwijs en ik bedacht dat de soep heus niet zo heet wordt gegeten als ik hem opdiende, toch?

Balletjes uitgeknipt, stokjes eraan genaaid en hopla, ook "boompjes" op het shirt.
Als jongste dan thuiskomt en ze de creatie op Truus terugziet is het een dik compliment als ze zegt: "Gááf".

Ze heeft het nog niet gedragen.
De vakantie duurde wat langer dan we dachten, de achterstanden bij thuiskomst waren groot en de echte zomer was, toen ik de set eenmaal klaar had, echt wel om. Miezer, miezer, inderdaad.

Maar van het klunzen met mijn blog (want dat blijft het nog steeds) en het experimenteren met Picasa ben ik wel uit mijn miezerbui geraakt.

De moraal van dit verhaal: ga bij miezerig weer iets met je blog doen, of bekijk zomerfoto's.
Vervolgens verzamel je dan weer nieuwe inspiratie; gauw het grijze vestje afmaken en aan de voorjaarskleding.
Het wordt ècht wel opnieuw mooi weer, en dat is het verschil tussen miezer en kredietcrisis: de zon lost de miezer op, voor de kredietcrisis is helaas iets meer nodig dan een beetje zonneschijn.