Ik weet dan nog maar een klein beetje van het weer dat komen gaat.
Nu het volop dag is en de merel al zijn ochtendliedje voor me zong, blijkt het weer een nieuwe miezerdag.
Ik kan echt depri worden van miezer. Diezig zegt men in Zeeland.
Een beetje nattig, een beetje nevelig, een beetje grauw, een beetje grijs; gewoon miezer.
Wat doet een mens daar nu aan? Het is net zo min te beinvloeden als de kredietcrisis.
Bladerend in mijn fotoalbums ontdek ik verschillende zomerdingen van vorig jaar.
En aangezien Omi de simpele eenvoud van Picasa sinds gisteren ontdekte (zelfs ik snap dit), dan maar eens getest of je inderdaad vanuit je album rechtstreeks foto's naar je blog kunt verplaatsen.
Stom verwonderd moest ik wederom constateren, dat het van een verbluffende eenvoud is.
De nooit gedragen set van jongste dochter was het eerste wat me aan de zomer deed denken.
Het lapje voor de rok haalde ik van de stofjesmarkt in Groningen, toen we vorig jaar op vakantie waren in het prachtige natuurgebied van het Lauwersmeer.
Zij (dochter) weet het niet, maar het is eigenlijk gordijnstof.
Het motief had een duidelijk verspringend rapport zoals je dat ook bij gordijnen ziet.
Hoe kreeg ik dat ooit goed met het modelletje wat zij uitzocht uit de Knip?
Immers, dat moest een heuppas hebben en een gerimpelde rok, zónder naden MV en MA.
Dus niet; superzorgvuldig baantje voor baantje geknipt, zodat het boompjespatroon netjes naast elkaar doorliep.
Een passend donkerbruin restlapje lag me aan te staren, klopte zo mooi bij die rok.
Ik kon er net het patroon van het nagetekende Didi shirt op kwijt.
Commentaar van dochterlief: sáái.
Goed, dan ga ook jij eraan geloven jongedame; een applicatie.
Toen ik het meedeelde aan de telefoon was de kreet: "Ik ben toch geen klein kind!" welhaast voorspelbaar geweest.
(en ja, de stokjes zijn echt wel recht, maar shirt zit wat "hobbelig"op Truus)Maar, moeders zijn vaak eigenwijs en ik bedacht dat de soep heus niet zo heet wordt gegeten als ik hem opdiende, toch?
Balletjes uitgeknipt, stokjes eraan genaaid en hopla, ook "boompjes" op het shirt.
Als jongste dan thuiskomt en ze de creatie op Truus terugziet is het een dik compliment als ze zegt: "Gááf".
Ze heeft het nog niet gedragen.
De vakantie duurde wat langer dan we dachten, de achterstanden bij thuiskomst waren groot en de echte zomer was, toen ik de set eenmaal klaar had, echt wel om. Miezer, miezer, inderdaad.
Maar van het klunzen met mijn blog (want dat blijft het nog steeds) en het experimenteren met Picasa ben ik wel uit mijn miezerbui geraakt.
De moraal van dit verhaal: ga bij miezerig weer iets met je blog doen, of bekijk zomerfoto's.
Vervolgens verzamel je dan weer nieuwe inspiratie; gauw het grijze vestje afmaken en aan de voorjaarskleding.
Het wordt ècht wel opnieuw mooi weer, en dat is het verschil tussen miezer en kredietcrisis: de zon lost de miezer op, voor de kredietcrisis is helaas iets meer nodig dan een beetje zonneschijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten