Die blogster had een peettante, een heel lieve tante, een tante die niet zo goed meer snapte hoe het leven om haar heen maar doorging en doorging.
Ze bleef een beetje stilstaan in de tijd, had daardoor veel extra verzorging en aandacht nodig.
Die gaven we haar jarenlang, zoveel als mogelijk was, met liefde, heel veel liefde.
Vanaf april ging het met haar gezondheid een stuk slechter, ze at steeds minder , het drinken nam af en al gaf ze aan dat ze zich verder goed voelde; de zorgen over haar groeiden met de dag.
De bezoekjes aan haar werden frequenter en alle andere zaken moesten even naar de achtergrond.
Zij was belangrijker.
Op 4 augustus jl is mijn tante Toos op 88 jarige leeftijd overleden.
Ze was de een-eiige tweelingzus van mijn moeder, mijn laatste draadje ook met mijn moeder.
Ze laat een merkwaardige leegte achter in het leven van deze blogster, maar ook veel fijns om aan terug te denken.
Om die reden is deze blogster een tijdje erg stil en afwezig geweest.
Na het 1e verdriet en het daarna afwerken van alle zakelijke beslommeringen komt echter deze blogster weer een beetje terug in eht leven van alledag.
Tante Toos had ook niet anders gewild; zij was iemand van "niet zeuren, gewoon doorgaan"
En dat gaan we in de praktijk toepassen, dat doorgaan.
Elk afscheid is de geboorte van een herinnering; tante Toos is het meer dan waard een plaats in
ieders herinnering te krijgen.
Ze was heel bijzonder, heel gewoon; gewoon een heel bijzonder persoon.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten