Bij het zien van de helblauwe lucht en een molen overspoelt me het 'Brelgevoel" van het Vlakke Land (le Plat Pays). En al zong hij over zijn (West) Vlaanderen, de tekst gaat net zo goed op voor Nederland. Misschien dat daarom ook deze song minstens zo populair werd in Nederland.
Vlaanderen had Brel, wij hebben Marsman.
Zo lastig als ik het vond tijdens mijn middelbare schooljaren de leraar Nederlands te volgen in zijn enthousiasme, zo simpel werd het nu ik zoveel jaren ouder ben en deze foto maakte......
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.
De lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord. (H.Marsman - 1936)
Voor mij de juiste woorden op de juiste plaats die ochtend.
En dan over groene mannetjes en hoe ik daar op kom....Op Valentijnsdag (wie verzint nou zo'n dag voor een operatie) zou Ramon geopereerd worden aan zijn oogjes.
Hij heeft vanaf zijn geboorte een iets afwijkende oogstand die gecorrigeerd zou worden voordat hij naar school zou gaan.
Eind maart is het zover, dan wordt het boefje (precies zijn papa) 4 jaar en mag hij naar school.
Tijd nu dus voor de operatie. Ik vond het doodeng, ogen, zo kwetsbaar, en zo'n manneke, nog zo klein.
Om 08:15 uur ging hij naar de operatiekamer en om een uurtje of drie kwam het telefoontje dat de jongeman alweer (met een vochtig lapje op zijn oogjes weliswaar) aan een tosti zat/lag.
Zoals het een echte zoon van zijn papa betaamt had hij zich zonder al te veel problemen bij zijn lot neergelegd en paste zich aan aan zijn situatie, zo van: het is niet anders.....
Mooi, zoveel relativeringsvermogen bij zo'n kindje. Trots op kleinzoon!
En dan om half 4, diezelfde Valentijnsdag, het telefoontje van oudste dochter.....uit België.
Britt (niet de aanwaaikleindochter, maar de echte) ligt in het ziekenhuis, is op school gevallen over een drempel en heeft haar pols gebroken.
Het blijkt een gecompliceerde breuk en er moeten pinnetjes in de pols om de breuk te zetten (en te fixeren).
Omdat ze die middag warm gegeten heeft op school moet er tot half 6 gewacht worden voordat men tot actie kan overgaan.
En wat doet een Omi dan, zoveel kilometers verder. Troosten. Bemoedigende woorden aan zowel dochter als kleinkind. Omi wacht in spanning........
Later in de avond volgt dan het verlossende telefoontje; alles is achter de rug en goed verlopen.
Britt is wakker en als ze zelf aan de telefoon wil komen, neemt de narcose-roes haar opnieuw op en moet Omi het toch maar doen met de mama.
Dit wordt helemaal goedgemaakt door de heldere stem van Britt, die de volgende ochtend dan in alle vroegte belt om te vertellen dat ze weer thuis is en dat ze gips om haar arm heeft én pinnetjes door haar bot.
Haar gevoel voor dramatiek bereikt grote hoogten.......
Op mijn opmerking dat het allemaal gelukkig goed is afgelopen, meldt kleindochter ''Ja, maar er waren wel allemaal groene mannekes om mijn bed hè Omi?"
Van mijn dochter wist ik hoe haar oogjes stonden toen ze de operatiekamer werd ingereden (zo onvoorbereid en onverwacht allemaal) en ik probeer haar op mijn manier helpen zaken weer met een stukje nuchterheid te bekijken.
Omi legt uit dat de mensen op een operatiekamer afwijkende kleding dragen en met welke reden.
Ook vertelt Omi dat haar tante (mijn jongste) geheel andere associaties heeft bij groene mannetjes......(spreekt nu nog steeds over een lagere schoolperiode waarin dmv een animatiefilm met een groen mannetje en muziek van Bach de kinderen bekend werden gemaakt met klassieke muziek)
Als Omi dan ook nog 'verstand' blijkt te hebben van "strawberry shortcake" dan is het pleit gewonnen en gaat een opgevrolijkt kind proberen met een beker thee in haar goede hand, de tv aan te zetten (heeft wel voordelen om een pols te breken) met haar gipsarm....dat lukt nog even niet.
Maar dat komt wel weer, Omi heeft er alle vertrouwen in.
Op Valentijnsdag heeft Omi dus niet zoveel geproduceerd achter naar naaimachine.............
1 opmerking:
ook leuke blog!
Heb je geantwoord in mijn blog!
groet,
Ewa
Een reactie posten